Κυριακή Ζ΄ Λουκά
(Λουκά η΄41 – 56)
Σήμερα, ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας αναφέρει στο κείμενό του την επιτέλεση δύο θαυμάτων από τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Ο Ιάειρος, ο αρχηγός της Ιουδαϊκής συναγωγής, πλησιάζει τον Ιησού και τον παρακαλεί να επισκεφτεί το σπίτι του γιατί χρειάζεται επειγόντως τη βοήθειά του.
Ο αρχισυνάγωγος βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση εξαιτίας της βαριάς ασθένειας της κόρης του που κινδυνεύει να πεθάνει.
Ο Ιάειρος, παρόλο που είναι άρχοντας της συναγωγής δε σκέφτεται το αξίωμά του αλλά τολμάει να ζητήσει ο ίδιος ικετευτικά από το Χριστό να θεραπεύσει τη μονάκριβη και αγαπημένη θυγατέρα του.
Ο Ιησούς Χριστός σπλαχνίζεται τον Ιάειρο. Αισθάνεται την αγωνία και τον πόνο του πατέρα που χάνει το παιδί του και δέχεται αμέσως, χωρίς δεύτερη κουβέντα, το κάλεσμά του.
Καθώς ο Κύριος πορεύεται προς την οικία, πλήθος ανθρώπων τον ακολουθεί για να τον δει και να τον ακούσει, άλλωστε έχουν ειπωθεί τόσα πολλά λόγια γιʼ Αυτόν και για τις θαυματουργικές πράξεις του.
Μεταξύ των συγκεντρωμένων ανθρώπων υπάρχει μία γυναίκα που ξεχωρίζει. Μία ταλαιπωρημένη γυναίκα η οποία επί δώδεκα ολόκληρα χρόνια πάσχει από διαρκή αιμορραγία.
Η γυναίκα δεν τρομάζει και δεν απογοητεύεται από την ταραχή που επικρατεί λόγω του συγκεντρωμένου πλήθους. Θέλει να δει η ίδια τον Ιησού, να τον αγγίξει με τα χέρια της, προφανώς έχει πληροφορηθεί για Εκείνον, γιʼ αυτό πλησιάζει με τρόπο σεμνό, διακριτικό, μυστικό και αγγίζει αθόρυβα την άκρη του ενδύματός Του.
Η ασθενούσα γυναίκα προσπαθεί να προσεγγίσει το Χριστό με τρόπο διακριτικό, μυστικό, αθόρυβο, χωρίς να την αντιληφθεί κάποιος, άλλωστε όλοι την έχουν αποκλείσει από την κοινωνική και θρησκευτική ζωή του τόπου εξαιτίας της ασθένειάς της.
Η ταλαιπωρημένη από την ασθένεια γυναίκα δεν απελπίζεται. Έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χριστό και στη θεϊκή δύναμή Του, γιʼ αυτό και δε διστάζει να Τον πλησιάσει αγνοώντας πλήρως όλους εκείνους που την αποστρέφονται, όλους εκείνους που την έχουν καταδικάσει στην απάνθρωπη μοναξιά και στην απομόνωση.
Η απελπισμένη γυναίκα βρίσκει τη δύναμη και τον τρόπο να προσεγγίσει προσεκτικά, διακριτικά, ευγενικά και αθόρυβα τον Κύριο. Ελπίζει στην Πατρική αγάπη Του και Εκείνος τη δέχεται ως πρόσωπο, ως άνθρωπο, ως προσωπικότητα.
Ο Χριστός την αγκαλιάζει πνευματικά όταν όλοι οι συνάνθρωποί της την έχουν εγκαταλείψει στον πόνο της μοναξιάς και της απελπισίας.
Ο Κύριος τη δέχεται με στοργή και αγάπη όταν όλοι οι συμπολίτες της την έχουν απορρίψει παντελώς από κάθε κοινωνική και θρησκευτική δραστηριότητα.
Ο Χριστός τη δέχεται όταν όλοι την έχουν θέσει στο περιθώριο.
Όμως, η ασθενούσα στο σώμα αλλά δυναμική στη θέληση γυναίκα νικάει όλους τους θρησκευτικούς και κοινωνικούς κανόνες της εποχής της και κερδίζει τη θεραπεία της.
Ο Χριστός εμπνέει αυτή τη γυναίκα. Την ενδυναμώνει, τη φωτίζει και την καθοδηγεί προς μια νέα ζωή που είναι γεμάτη από τη Χάρη και την ευλογία Του.
Ο Χριστός δεν τη διώχνει από κοντά Του, δεν την απορρίπτει, δεν την αγνοεί, δεν την περιθωριοποιεί αλλά την κατανοεί πλήρως.
Ο Ιησούς αντιλαμβάνεται την αγωνία της, δέχεται την πίστη, το θάρρος αλλά και τη διακριτική ευγένειά της και της χαρίζει αυτό που της πρέπει, τη θεραπεία της.
Ο Χριστός δε μένει σε εξωτερικούς τύπους ούτε στο γράμμα του νόμου, γιʼ αυτό την ενθαρρύνει και της λέει ξεκάθαρα ότι η πίστη της σε Εκείνον την έχει ήδη σώσει.
Η πίστη της γυναίκας είναι σωστή και υγιής γιατί συνοδεύεται από την ταπείνωση η οποία αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό ενός ευγενικού ανθρώπου.
Η αιμορροούσα γυναίκα δεν απαιτεί τη θεραπεία, αλλά με ταπείνωση, ευγένεια και διάκριση, «αοράτως αγγίζει» όχι τον Ίδιο, αλλά την άκρη του ενδύματος του Χριστού.
Η γυναίκα δεν ενοχλεί τον Ιησού με φωνές και παρακλήσεις, ούτε επιθυμεί να στρέψει πάνω της το βλέμμα Του και να την προσέξει.
Η ταπείνωση που διακρίνει τη γυναίκα τη δικαιώνει στα μάτια του Θεού και Εκείνος, ως ο μόνος Ελεήμων και Φιλάνθρωπος, χαρίζει την ευλογία Του σε αυτήν που δε γογγύζει και δεν αγανακτεί, αλλά πιστεύει και προσδοκάει τη λύτρωση και τη σωτηρία.
Έπειτα από αυτό το θαυμαστό γεγονός, ο Ιησούς φτάνει στο σπίτι που βρίσκεται η ασθενούσα κόρη του αρχισυναγώγου. Όμως, η θυγατέρα του Ιαείρου έχει πια … πεθάνει.
Ο Χριστός εισέρχεται στο σπίτι του άρχοντα και ενώπιον των γονέων της και των τριών μαθητών Του (Πέτρος, Ιάκωβος, Ιωάννης), δηλώνει ότι το κορίτσι δεν έχει πεθάνει αλλά κοιμάται : «οὐκ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει».
Τα ενθαρρυντικά και Πατρικά λόγια του Κυρίου προκαλούν τα ειρωνικά σχόλια των παρευρισκομένων ανθρώπων, οι οποίοι δεν έχουν αντιληφθεί ότι ενώπιον τους βρίσκεται ο ίδιος ο Θεός.
Ο Χριστός πλησιάζει την κλίνη της κόρης του αρχισυναγώγου και αγγίζει το χέρι του νεκρού κοριτσιού και την καλεί να σηκωθεί αμέσως από το κρεβάτι της.
Η κόρη του Ιαείρου υπακούει αμέσως στο κάλεσμα του Θεού και σηκώνεται από τη νεκρική κλίνη της και όλοι μένουν κατάπληκτοι, ενεοί, καθώς βλέπουν με τα μάτια τους το θαυμαστό και ανερμήνευτο κατά τα ανθρώπινα γεγονός.
Η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου προλογίζει την Ανάσταση του Σταυρωμένου Χριστού, ο Οποίος θα συντρίψει τη δύναμη του θανάτου με το δικό Του θάνατο και θα τον μετατρέψει σε θύρα από την οποίαν ο άνθρωπος θα περνάει στο φως του Χριστού, στην αιωνιότητα.
Ο άνθρωπος που δεν έχει γνωρίσει το Χριστό δε μπορεί να βιώσει την αληθινή πίστη γιατί εγκλωβίζεται στα δεδομένα της λογικής του.
Ο άνθρωπος που δεν έχει γνωρίσει το Χριστό αναζητάει διαρκώς αποδείξεις για να πιστέψει σε Εκείνον.
Ο άνθρωπος που δεν έχει γνωρίσει προσωπικά τον Ιησού Χριστό δε μπορεί να κατανοήσει πως ενεργεί η άκτιστη χάρη της Αγίας Τριάδας.
Γιʼ αυτό, ας Τον εμπιστευτούμε και ας Τον φιλοξενήσουμε μέσα στην καρδία μας, στην ψυχή μας, κάνοντάς Τον μόνιμο ένοικο.
Έτσι, δε θα κινδυνεύσουμε να παρασυρθούμε από τους αντίξοους ανέμους της αβεβαιότητας και από τα τρικυμιώδη κύματα της απιστίας.
Αγαπητοί μου.
Η σχέση μεταξύ ανθρώπου και Θεού είναι μυστική και βιωματική.
Η σχέση μεταξύ ανθρώπου και Θεού βρίσκεται πέρα και πάνω από την ανθρώπινη λογική.
Η σχέση και η επικοινωνία με το Θεό βασίζεται στην προσευχή και τροφοδοτείται πνευματικά από τη συμμετοχή μας στα Ιερά Μυστήρια της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.
Σήμερα, ο Ευαγγελιστής Λουκάς θέλει να μας πει ότι η ανάσταση της κόρης του αρχισυναγώγου και η θεραπεία της ταπεινής γυναίκας αποτελούν δύο θαυμαστά γεγονότα που φανερώνουν και αποδεικνύουν την αγάπη του Θεού προς το πλάσμα Του.
Σήμερα, ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας καλεί να διδαχτούμε από το θάρρος του άρχοντα της συναγωγής, αλλά και από το ήθος και την πίστη της υπομονετικής αιμορροούσας γυναίκας.
Ας τους μιμηθούμε λοιπόν, ώστε να υπάρξουμε θεραπευμένοι και… «ζωντανοί μέσα στο φως του Χριστού».
Ας τους μιμηθούμε, ώστε να εμβαθύνουμε στην ουσία της πίστης και να αποκτήσουμε τη Χάρη και τις δωρεές του Ουρανού.