Στο Ευαγγέλιο της Κυριακής 10 Αυγούστου (Ματθ. 14:22-34) περιγράφεται ένα συγκλονιστικό περιστατικό: Ο Χριστός, την ώρα που οι μαθητές μέσα σε μια βάρκα παλεύουν με τα κύματα και τον αντίθετο άνεμο, έρχεται προς αυτούς, περπατώντας πάνω στα νερά.
Οι μαθητές φοβήθηκαν, αλλά ο Χριστός τους πλημμύρισε με θάρρος: «έχετε θάρρος, εγώ είμαι μη φοβάστε». Κανένας φόβος, κανένα σημάδι δειλίας δεν πρέπει να εμποδίζει την πορεία μας προς το Χριστό και την Εκκλησία Του, γιατί ο Χριστός υπερβαίνει όλα τα εξωτερικά προβλήματα.
Γιατί όπως τότε η ταραγμένη θάλασσα δεν Τον εμπόδισε να φθάσει στους φοβισμένους μαθητές, έτσι και σήμερα, καμία και κανενός είδους δυσκολία δεν μπορεί να εμποδίσει το Χριστό από το να αποκαλυφθεί σ’ εκείνον που τον αναζητά και τον επιθυμεί.
Ο Απόστολος Πέτρος, για παράδειγμα, όπως η ιερή διήγηση μαρτυρεί, άρχισε να περπατά πάνω στα κύματα για να φθάσει στο Χριστό. Χαιρόταν μάλιστα πολύ, όχι τόσο επειδή περπατούσε πάνω στη θάλασσα, όσο επειδή προσέγγιζε το Χριστό. Κι εκεί που είχε κατορθώσει το δυσκολότερο, δηλαδή να περπατήσει πάνω στη θάλασσα, δυσκολεύτηκε και ολιγοπίστησε από το μικρότερο, δηλαδή τη δύναμη του αέρα.
Ο ιερός Χρυσόστομος, ο βαθύς γνώστης και ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής, επισημαίνει ότι αυτή είναι η τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης: πολλές φορές να επιτυγχάνει στα μεγάλα και δυνατότερα, αλλά να αποτυγχάνει στα μικρά και ασθενέστερα Ο Χριστός, όμως, δεν τιμωρεί τον Πέτρο για την ολιγοπιστία του.
Αρκείται στην ερώτηση: «γιατί δείλιασες;» Ο Χριστός δεν έχει σχέση με το δυνάστη θεό που δεν πρέπει να απογοητεύσεις. Είναι ο Θεός της αγάπης, που συγχωρεί και συγκαταβαίνει στην ασθένεια του ανθρώπου, που αναπληρώνει κάθε έλλειψή του και ως σπλαγχνικός Θεός απλώνει το χέρι του και ανορθώνει κάθε πεσμένο από το φόβο και την ανθρώπινη αδυναμία άνθρωπο.
Και όλα αυτά τα πράττει γιατί «Αληθώς, Θεού Υιός εστίν». Ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και ο αληθινός άνθρωπος. Ο δικός μας Θεός και ο δικός μας άνθρωπος, που κάνει τα αδύνατα δυνατά για να μας προσεγγίσει: γίνεται άνθρωπος, περπατά στις θάλασσες, πάσχει, πεθαίνει, ανασταίνεται, πιάνει την ύλη -το ψωμί και το κρασί- και τα μεταβάλει σε Σώμα και Αίμα δικό του για να ενωθεί μαζί μας και να μας αγιάσει, να απλώσει το χέρι Του και να μας σώσει.
Και όλα αυτά γίνονται στην Εκκλησία Του, το Πανάγιο Σώμα Του, με μέλη όλους εμάς τους βαπτισμένους και, διά του Αγίου Πνεύματος, λουσμένους στις άκτιστες ενέργειες της Χάριτος του Θεού.
*Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε το Σάββατο 9 Αυγούστου 2025 στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη.