Τετάρτη 10 Αυγούστου 2022 | 5:49

Το ζήτημα των αμβλώσεων και της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια

Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Μεσσηνίας
Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Μεσσηνίας
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος γεννήθηκε στο Περιστέρι το 1961. Είναι Καθηγητής στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η εις Επίσκοπον χειροτονία του τελέσθηκε στις 18 Μαρτίου 2007

Του ιδίου συγγραφέα:

Αυτές τις ημέρες και εξ αφορμής σχετικής απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ επανήλθαν εντονότερα -στον δυτικοευρωπαϊκό κυρίως χώρο- θέματα σχετιζόμενα µε τις αμβλώσεις και την οικογένεια, θεωρούμενα µμάλιστα υπό το ιδεολογικό πρίσμα του δικαιωµατισµού, ο οποίος για πολλούς συνιστά το σύγχρονο και ιδανικό µμοντέλο λειτουργίας της κοινωνίας.

Χωρίς να αμφισβητείται η ευαγγελικά διατυπωμένη ελευθερία της επιλογής, οφείλουμε να διατυπώσουμε τις ισχυρές ενστάσεις µας, όταν το «σύγχρονο» ατομικό δικαίωμα αποπειράται να κατισχύσει χωρίς αντίλογο σε κάθε κοινωνικό σύνολο, έστω και αν «καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του» υπό την αίρεση ότι «δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων».

Αυτή η λογική και συνταγματικά περιοριστική αρχή του σεβασμού οιουδήποτε στα δικαιώματα των άλλων είτε λησμονείται είτε παραθεωρείται από τους θιασώτες του δικαιωµατισµού, ενδεχομένως μέσα στην έμπονη προσπάθειά τους να διεκδικήσουν το περισσότερο από το ήδη δεδομένο του κοινωνικού χώρου και χρόνου.

Πλέον η σχετική δικαστική απόφαση επανάφερε στον δημόσιο διάλογο -κυρίως από ακτιβιστικές οργανώσεις προτάσεις για σύγχρονα σχήματα και ζητήματα οργάνωσης της ιδιωτικής σφαίρας και ζωής µε την πρόταση εφαρμογής εναλλακτικών µορφών οικογένειας, και τα θέματα υιοθεσίας ή «τεκνοθεσίας» στο πλαίσιο του συμφώνου συμβίωσης. Κι εδώ βεβαίως η σχετική επιχειρηματολογία ενταγμένη στη θεωρία των ατομικών δικαιωμάτων φαίνεται να τα ειδωλοποιεί και µάλλον να τα εναντιώνει «πολεμικά» προς κάθε άλλη έκφραση κοινωνικού ήθους, όχι µε την έννοια ενός κοινωνικού ηθικισµού, αλλά ενός «άλλου» τρόπου ζωής, ύπαρξης και κοινωνίας.

Με απλά λόγια οι παραπάνω οργανώσεις κατανοούν το δικαίωμα ως ένα γεγονός ατομικό, εσωστρεφές και αυτοβεβαιωτικό, το οποίο οδηγεί σε έναν απόλυτα δικαιωματικό ωφελιμισμό και ευδαιμονισμό, µε αποτέλεσμα η ζωή να περιορίζεται στα κλειστά όρια του «εαυτού», του ατομικού «εγώ», και να µην µμπορεί να κατανοηθεί ως αποτέλεσα μίας σχέσης διανθρώπινης ή διαπροσωπικής.

Η συγκεκριμένη μάλιστα προοπτική στο ευαίσθητο θέμα των αμβλώσεων, δηλαδή, η µμονομέρεια της επιβουλής και ενίσχυσης του λεγόμενου ατομικού  δικαιώματος της γυναίκας, ισχυροποιεί βεβαίως τη θέληση της γυναίκας έναντι του δικαιώματος διαχείρισης της ίδιας της ζωής, αποµειώνει όμως το δικαίωμα του εμβρύου για ζωή.

Η σχέση όμως μητέρας και εμβρύου, η οποία ξεκινά από τη στιγμή της σύλληψης στη βάση μιας συμπόρευσης ζωτικής σημασίας και συμβίωσης, επιβεβαιώνεται καθ’ όλη την περίοδο της κύησης, αφού είναι αποδεδειγμένο και ιατρικά ότι η ζωή της μητέρας εξαρτάται από τη ζωή του κυοφορούμενου εμβρύου, όπως και η ζωή του εμβρύου εξαρτάται απόλυτα από τη ζωή της μητέρας του, γι’ αυτό και δεν υφίσταται δικαίωμα αυτόνομης στάσης της γυναίκας ως μητέρας έναντι του εμβρύου, όπως και η ζωή του ίδιου του εμβρύου είναι συνυφασμένη σε µία σχέση συμβίωσης µε την μητέρα του.

Σημειωτέον ότι σε αυτή τη σχέση έχει συμβάλει και ο πατέρας, συνεπώς και για εκείνον η σχέση πατέρα, μητέρας και εμβρύου είναι µία ανάλογη σχέση αλληλοπεριχωρούµενη και συµπληρούµενη, όπου καµία έννοια ατοµικού δικαιώµατος δεν χωρεί. Η ιδιαιτέρως ζωτική σχέση πατέρα, µητέρας και εµβρύου δεν κατανοείται µόνο ως ένα στιγµιαίο γεγονός ή ως ένα βιολογικό αποτέλεσµα µιας φυσικής έλξης, ως έκφραση δηλαδή µιας κατάστασης ατοµικής επιβεβαίωσής τους ως «ζεύγους» και µόνο. Η ιδιαιτέρως ζωτικής σηµασίας σχέση πατέρα, µητέρας και εµβρύου δηµιουργεί υποχρεώσεις και δικαιώµατα τόσο για τους «γονείς»- «συζύγους» όσο και για το έµβρυο. Κανένας παράγοντας ή οποιαδήποτε αιτία, παρεκτός της ιατρικής επιστήµης, δεν µπορούν να αποφασίσουν για τη διακοπή αυτής της ζωτικής σχέσης, ούτε και οι ίδιοι οι «γονείς» – «σύζυγοι», γιατί µε τον τρόπο αυτόν ένα µέρος από τη σχέση τους αυτή χάνεται και είναι αυτό το οποίο σχετίζεται προς το έµβρυο.

Υπ’ αυτή τη θεώρηση είναι απόλυτα δικαιολογηµένη η άρνηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην αποδοχή οποιασδήποτε µορφής έκτρωσης ή άµβλωσης, όταν αυτή ως πράξη διακοπής της ζωτικής σχέσης πατέρα, µητέρας και εµβρύου συνιστά µια µονοµερή διακοπή της ίδιας της ζωής του εµβρύου µε σκοπό και µόνο την ατοµικιστική ικανοποίηση δήθεν δικαιωµάτων των γονέων, του οικογενειακού περιβάλλοντος ή εξαιτίας κάποιας άλλης «κοινωνικής» αιτίας. Κατά τούτο, το θέµα των αµβλώσεων είναι πρώτιστα θέµα στο πλαίσιο µιας οντολογίας σχέσεων γονέων-«συζύγων» και εµβρύου και όχι µόνο νοµικό ή δικανικό.

Επίσης, στην ίδια θεώρηση τίθεται και κάθε εναλλακτική µορφή οικογένειας µε πράξεις υιοθεσίας ή «τεκνοθεσίας», η οποία δεν είναι «συµβατή» προς αυτή την ίδια τη ζωή, ως µορφή σχέσης συνεισφοράς και συνέργειας σε κάθε φάση της ζωτικής ανάπτυξης και προόδου του εµβρύου και του τέκνου.

Για τους παραπάνω λόγους καµία πράξη «τεκνοθεσίας» δεν κατανοείται από την Ορθόδοξη Εκκλησία, όσο δηµοκρατικό και αν ακούγεται αυτό, όσο δικαιωµατικό και αν θεωρείται, όσο κι αν νοµοθετικά κατοχυρώνεται στις σύγχρονες πολιτείες (αναφαίρετο δικαίωµα της νοµοθετικής εξουσίας είναι άλλωστε). Οι διαφυλικές σχέσεις των γονέων, ως ανδρός και ως γυναικός, και οι ρόλοι τους είναι ρόλοι συµπληρούµενοι όχι µόνο µεταξύ τους, αλλά και σε σχέση προς τα παιδιά τους – και προσεγγίζονται πάντοτε µέσα στο οικογενειακό περιβάλλον στην προοπτική της διακριτότητας των φύλων. Ολα τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι εξαιτίας του δικαιωµατισµού, ως απολυτοποιηµένου ατοµικού τρόπου επιβεβαίωσης της φιλαυτίας, αναπτύσσεται µία εσφαλµένη λογική αυθαιρεσία.

Οτιδήποτε, δηλαδή, νέο κοινωνικό εφεύρηµα βαπτιστεί «δικαίωµα» µπορεί να επιβληθεί στο όνοµα αυτού του δικαιώµατος προς το κοινωνικό σύνολο και να προβληθεί ως µοντέλο ζωής, χωρίς έλεγχο, χωρίς αξιολόγηση και κυρίως χωρίς ώριµο προβληµατισµό, επειδή δηµιουργείται η ψευδαίσθηση ότι αυτή η έννοια του «δικαιώµατος» µας προστατεύει αντιδραστικά από την αυθαιρεσία κάθε µορφής εξουσίας και επιβεβαιώνει δήθεν τον προοδευτισµό της κοινωνίας µας.

Όμως δεν μπορεί να απαντήσει ορθά στα υπαρξιακά προβλήµατα του ανθρώπου, τα οποία σχετίζονται µε τη ζωή, το νόηµά της και βεβαίως µε το δικαίωµα για ζωή σε κάθε επίπεδο, παρόλη τη ριζοσπαστικότητα των απόψεων και των θέσεων της «µετα-κοσµικής» (post secular) πραγµατικότητας.

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWS ΓΙΑ ΣΥΝΕΧΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ