Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά
(Λουκά ιδ΄ 16 – 24)
Σήμερα, ο Θεός απευθύνει προς όλους, για μια ακόμη φορά, μια τιμητική πρόσκληση η οποία αφορά τη συμμετοχή μας σε ένα πλούσιο και μεγάλο δείπνο που ετοίμασε στο σπίτι Του.
Σήμερα, ο Ευαγγελιστής Λουκάς κάνει λόγο στο κείμενό του για ένα πλούσιο δείπνο που έχει ετοιμάσει ένας άρχοντας προς τιμήν εκείνων που νόμιζε ότι είναι φίλοι του.
Ο πλούσιος άρχοντας άνοιξε το σπίτι του στους δήθεν φίλους του, σε εκείνους που πίστευε ότι είναι οι άνθρωποί του, γιατί ήθελε με αυτόν τον τρόπο να τους δώσει χαρά από τη δική του χαρά.
Όμως, κατά την ώρα της προσέλευσης στο δείπνο συνέβη κάτι που ο φιλόξενος οικοδεσπότης δεν το περίμενε. Όλοι όσοι προσκλήθηκαν από τον υπηρέτη του αρνήθηκαν να παραστούν στο τιμητικό και πλούσιο τραπέζι που είχε ετοιμαστεί γιʼ αυτούς, επικαλούμενοι διάφορες ανόητες δικαιολογίες.
Ο υπηρέτης άκουσε όλα όσα του είπαν οι άνθρωποι και ενημέρωσε λεπτομερώς τον κύριό του για αυτήν την απαράδεκτη συμπεριφορά των καλεσμένων του.
Το γεγονός αυτό απογοήτευσε τον άρχοντα, τον πίκρανε, γιατί θεώρησε ως περιφρόνηση προς το πρόσωπό του, αλλά και προς τους οικείους του, την άρνησή τους να παραστούν στο μεγάλο δείπνο που τους ετοίμασε.
Ο ευγενικός οικοδεσπότης είχε ετοιμάσει πλούσιο τραπέζι για τους φίλους του γιατί ήθελε να τους τιμήσει, εκείνοι όμως τον αγνόησαν και απέρριψαν προκλητικά τα φιλόξενα αισθήματα της αγάπης του. Οι δικαιολογίες που χρησιμοποίησαν ήταν άκρως απαράδεκτες, φθηνές, αγενείς και ψεύτικες.
Ο πρώτος προσκεκλημένος αρνήθηκε να παραστεί στο δείπνο εξαιτίας της αγοράς ενός κτήματος, ο δεύτερος εξαιτίας της αγοράς δέκα βοδιών και ο τρίτος εξαιτίας του γάμου του.
Δυστυχώς, όλοι οι καλεσμένοι και υποτιθέμενοι φίλοι του άρχοντα είχαν εντελώς απορροφηθεί από τις μέριμνες του βίου και αδιαφόρησαν στην ευγενική πρόσκλησή του.
Η συμπεριφορά των «φίλων» πλήγωσε την αγαθή καρδιά του φιλόξενου οικοδεσπότη, ο οποίος πρόσταξε τον υπηρέτη του να βγει αμέσως στους δρόμους της πόλης και να καλέσει στο δείπνο όλους τους φτωχούς και όλους τους περιφρονημένους από την απάνθρωπη κοινωνία ανθρώπους.
Ο υπηρέτης άκουσε τον κύριό του και πραγματοποίησε την εντολή του, όμως… κάτι άλλο συνέβη. Ο καλός υπηρέτης διαπίστωσε, ότι η οικία του φιλόξενου άρχοντα έχει τη δυνατότητα να δεχτεί ακόμη περισσότερο κόσμο.
Ο άρχοντας διέταξε ξανά να κληθούν όλοι όσοι περιπλανώνται και δεν έχουν ένα χώρο, ένα σπίτι για να ξεκουραστούν. Έτσι, θα γεμίσει από ανθρώπους το σπίτι του και όλοι θα απολαύσουν τα πλούσια αγαθά που υπάρχουν πάνω στο γεμάτο τραπέζι.
Ο καλός οικοδεσπότης διαπίστωσε, ότι στο δείπνο που ετοίμασε με πολλή αγάπη δεν έλαβε μέρος κανένας από τους φίλους του και από εκείνους που είχε προσκαλέσει αρχικά.
Ο ίδιος τους τίμησε με το προσκλητήριο της αγάπης του, όμως εκείνοι δεν αξιοποίησαν όπως έπρεπε την πρόσκλησή του και γιʼ αυτό παρέμειναν μακριά, αμέτοχοι της μεγάλης χαράς.
Η σημερινή Ευαγγελική διήγηση του Λουκά είναι μια παραβολή που περιγράφει με παραστατικότητα την πρόσκληση και τη συμμετοχή του ανθρώπου στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Η πρόσκληση του Άρχοντα Χριστού, δηλαδή το προσκλητήριο της Εκκλησίας μας, απευθύνεται σε όλους ανεξαιρέτως και η όποια άρνηση φανερώνει αποξένωση από τον Θεό, αχαριστία, αλλά και απόρριψη του Μυστηρίου της Σωτηρίας.
Όταν ο Χριστιανός δεν είναι συμμέτοχος στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, όταν δεν κοινωνεί το Τίμιο Σώμα και το Πανάχραντο Αίμα του Δεσπότη Χριστού, τότε δεν υπάρχει Χριστιανική ζωή για εκείνον. Άρα, δεν υπάρχει σωτηρία.
Η συμμετοχή στη Θεία Ευχαριστία δεν αποτελεί θρησκευτικό ή τυπικό καθήκον των Χριστιανών και όποιος προσεγγίζει το Μυστήριο με αυτόν τον τρόπο φανερώνει και αποδεικνύει περίτρανα την ασυνειδησία του ως προς την εκκλησιολογική σημασία της Θείας Λειτουργίας.
Ο Χριστός τονίζει πως καμία δικαιολογία δεν είναι τόσο ισχυρή για να μας κρατήσει μακριά από «το Λογικό Δείπνο του Χριστού», από τη Θεία Ευχαριστία.
Οι ευγενικές δικαιολογίες που εφευρίσκουν οι άνθρωποι για να μη συμμετάσχουν στο φιλόξενο Δείπνο που έχει ετοιμάσει ο Οικοδεσπότης Χριστός, τους κάνουν περισσότερο αναπολόγητους.
Οι Χριστιανοί δεν κοινωνούν για το καλό ή για το έθιμο ή για να εκπληρώσουν κάποια υποχρέωση.
Οι Χριστιανοί κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου τους για να θεραπευτούν, για να σωθούν.
Αγαπητοί μου.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας προσκαλεί για μια ακόμη φορά σε ένα μεγάλο Δείπνο που έχει ετοιμάσει για όλους. Άραγε, είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε θετικά στην ευγενική και σωτήρια πρόσκλησή Του;
Άραγε, μπορούμε να αξιοποιήσουμε το προσκλητήριο της αγάπης Του και να απορρίψουμε όλα εκείνα που μας κρατούν δέσμιους της ύλης και της φθοράς;
Εάν μελετήσουμε πιο προσεκτικά το σημερινό Ευαγγελικό κείμενο θα διαπιστώσουμε, ότι πίσω από τις αδικαιολόγητες δικαιολογίες εκείνων των καλεσμένων που αρνούνται την πρόσκληση του πλούσιου άρχοντα κρύβονται τα διαφορετικά πάθη που έχει κάθε άνθρωπος.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας βλέπουν καθαρά, ότι πίσω από αυτές τις δικαιολογίες κρύβεται το πάθος της αργίας και της περιεργείας, για όποιον «αγρόν ηγόρασε».
Οι σοφοί Πατέρες της Εκκλησίας βλέπουν το πάθος του ανθρώπου για την ύλη σε εκείνον που «ζεύγη βοών ηγόρασε πέντε». Δηλαδή, σε εκείνον τον άνθρωπο που επιθυμεί να δοκιμάσει «περιέργως» τις χαρές των πέντε αισθήσεων.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας βλέπουν το τρομερό πάθος της φιληδονίας στον άνθρωπο που «γυναίκα έγημε και διά τούτο ου δύναται εισελθείν» … στη Βασιλεία του Θεού.
Γιʼ αυτό, ας προετοιμαστούμε κατάλληλα για να συμμετάσχουμε, ως «τέκνα φωτός», στην ανεξάντλητη χαρά που προσφέρει αφειδώλευτα προς όλους ο φιλάνθρωπος και φιλόξενος Οικοδεσπότης Χριστός.
Άλλωστε, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σε μια εμπνευσμένη και ωραιότατη ομιλία του για την Κυριακή των Προπατόρων, τονίζει: «ότι δεν ήταν όλοι οι Προπάτορες του Κυρίου μας εκλεκτοί, γι’ αυτό και ο Ιησούς Χριστός, για να συμπληρώσει τον αριθμό των εκλεκτών Του, απηύθυνε την πρόσκλησή Του και στους εκτός της Ιουδαίας, προς τα έθνη, που μέχρι τότε ζούσαν μέσα στο σκοτάδι και τη σκιά του θανάτου της αμαρτίας».
Ας αποδεχτούμε το κάλεσμά Του.
Έτσι, θα υπάρξουμε «εκλεκτοί του Δείπνου», δηλαδή ομοτράπεζοι στην τράπεζα της Βασιλείας Του.
Έτσι, δε θα ισχύσει για εμάς ο συγκλονιστικός λόγος Του: «Πολλοὶ γὰρ εἰσὶ κλητοί, ὁλίγοι δὲ ἐκλεκτοὶ».