Από την ανάληψή της η νέα κυβέρνηση των Ελλήνων προκάλεσε συζητήσεις και ποικίλα σχόλια με αφορμή την (μη) ορκωμοσία των νέων της μελών. Πολλοί θεώρησαν ότι με αυτόν τον τρόπο ο πρωθυπουργός έθετε νέες βάσεις στις σχέσεις Εκκλησίας- Πολιτείας, προβάλλοντας εμμέσως πλην σαφώς τον χωρισμό των δύο εξουσιών.

Φαντάσματα του παρελθόντος, όπου από άμβωνος εν(σ)τάσεις και πολιτικοί βερμπαλισμοί επιχειρούσαν να αφυπνήσουν τον λαό για ένα «δήθεν» πρόβλημα αρμονικής συνυπάρξεως Εκκλησίας και Κράτους! Πού; Σε μία χώρα που ως οργανικό κομμάτι της Βυζαντίου η παράδοση της «Συναλληλίας», της αρμονικής δηλαδή και συνάμα διακριτής συνύπαρξης Εκκλησίας και Πολιτείας, εφαρμόζεται τουλάχιστον από τον 9ον αιώνα, επί πατριαρχίας Μεγάλου Φωτίου. Αυτήν την μορφή σχέσεων σεβάσθηκαν αυτοκράτορες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, όταν αυτή ήταν η κραταιότερη όλων του τότε κόσμου, αλλά και μεταγενέστερα, όσοι διοίκησαν το ελληνικό κράτος μέχρι τις μέρες μας.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός φρόντισε να διαψεύσει οποιαδήποτε σκέψη για κάτι τέτοιο. Αλλά και ο Αρχιεπίσκοπος δεν έδωσε καμία συνέχεια στο θέμα, όπως πολλοί θα εύχονταν για να γεμίσουν με πομπώδη πρωτοσέλιδα τα περίπτερα. Η στάση τους κρύβει σοφία και μετριοπάθεια, γιατί ας μην ξεχνάμε, συμβαίνει σε μία από τις κρισιμότερες στιγμές για την πατρίδα μας. Η χώρα μας τελεί υπό πολιορκία τα τελευταία έξι χρόνια, πιέσεις από παντού για αλλαγές στο πολιτικό- οικονομικό μας σύστημα και προσαρμογή του στα δεδομένα της σύγχρονης ευρωπαϊκής πραγματικότητας.

Με τι κόστος όμως! Τραγικά ποσοστά περιθωριοποίησης και φτωχοποίηση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού της χώρας ή , όπως έλεγε σε όλη την προεκλογική εκστρατεία του ο ΣΥΡΙΖΑ, «ανθρωπιστικής κρίσης» των κοινωνικών στρωμάτων. Ο πρωθυπουργός χρησιμοποίησε στις προεκλογικές εξαγγελίες του, αλλά και στις συζητήσεις του με τους εταίρους όρους που χρησιμοποιεί η Εκκλησία αιώνες τώρα, όπως «αλληλεγγύη», «προσφορά στους αδυνάτους».

Με αυτήν την φρασεολογία ψηφίσθηκε από ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού και ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσει αυτήν την κρίση και στην πράξη. Αυτό δηλαδή που κάνει σύνολη η Εκκλησία μας, αλλά ιδιαίτερα ο φωτισμένος προκαθήμενος της Εκκλησίας μας ο κ. Ιερώνυμος: Από την ανάληψη των καθηκόντων του έδειξε πρωτόγνωρη ευαισθησία για τους απόκληρους της κοινωνίας, χωρίς διάκριση χρώματος, φυλής, θρησκείας. Συσσίτια, τράπεζες αγάπης, ιατροφαρμακευτική βοήθεια, πολύπλευρες φιλανθρωπικές δραστηριότητες για την ανακούφισή τους. Η Μητέρα Εκκλησία αγκάλιασε τα παιδιά της αδιακρίτως, ως όφειλε, σε στιγμές που ο κυκλώνας σάρωνε και συνεχίζει να σαρώνει τους αδύνατους συνανθρώπους μας. Από αυτήν την εμπειρία η Εκκλησία έχει μόνο να διδάξει τους κυβερνούντες, να τους δείξει τα μονοπάτια που οδηγούν στους πάσχοντες, τον τρόπο ανακούφισής τους.

Από την άλλη, η Εκκλησία στην ιστορική της πορεία γνώρισε πολλές κοινωνικές, οικονομικές κρίσεις, αλλά και κρίσιμες στιγμές κατά τις οποίες παιζόταν η ίδια η ύπαρξη του πολιτικού συστήματος που την πλαισίωνε ή ακόμη και του ίδιου του Έθνους μας. Και τότε, όπως και τώρα, η Εκκλησία με την βοήθεια του Θεού συνετέλεσε όσο κανείς άλλος τόσο στην ανακούφιση του λαού, όσο και στην ανύψωση του ηθικού του. Τα ιστορικά παραδείγματα πολλά, δεν έχει κανείς παρά να ανοίξει οποιοδήποτε εγχειρίδιο ιστορίας. Τουλάχιστον ας κάνουν αυτό οι κυβερνώντες και ας προστρέξουν, αν δεν θέλουν στη διδασκαλία της Εκκλησίας, τουλάχιστον στην μακραίωνη εμπειρία της στην αντιμετώπιση καταστάσεων κρίσης, και ας ενώσουν τις δυνάμεις τους με αυτήν για να βγουν όχι μόνο οι φτωχοποιημένοι συμπολίτες μας, αλλά η χώρα ολόκληρη από την πολύχρονη κρίση…. .

Φωτο: Χρήστος Μπόνης

*Δημοσιεύθηκε  στο περιοδικό «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ INFO» Τεύχος Φεβρουαρίου 2015

Tagged: