Σήμερα, η Εκκλησία μας καλεί σε μια πνευματική επανάσταση, σε μια ουσιαστική αλλαγή στη ζωή μας. Σήμερα, η Εκκλησία μας καλεί να προχωρήσουμε αποφασιστικά σε βαθιές και ουσιαστικές πνευματικές τομές, απορρίπτοντας παντελώς τις επιφανειακές διορθώσεις.
Κυριακή Πέμπτη των Νηστειών και η Εκκλησία μας καλεί να συνειδητοποιήσουμε ότι η παρούσα στάση της ζωής μας δεν εξυπηρετεί την ασθενική πνευματική μας κατάσταση.
«Της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα».
Ο Χριστός επιθυμεί να αναγνωρίσουμε και να αξιοποιήσουμε τα χαρίσματα που μας έχει δώσει για την πνευματική πρόοδό μας.
Ο Κύριος επιθυμεί να καλλιεργήσουμε μέσα μας τη μετάνοια, δηλαδή τη φωνή Του, ώστε να αποκτήσουμε την αληθινή γνώση Του και να εισέλθουμε στη Βασιλεία Του.
Η μετάνοια είναι «το φάρμακο των πλημμελημάτων» που θεραπεύει όλες τις αμαρτίες, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Η μετάνοια αναζωογονεί «όλον τον άνθρωπο» και τον κάνει να μοιάζει με τους αγγέλους του Θεού.
Η μετάνοια οδηγεί στη σωτηρία, γιʼ αυτό το λόγο και η Εκκλησία παρουσιάζει σήμερα την ασκητική μορφή μιας ηρωικής γυναίκας. Μιας γυναίκας που έζησε δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια μέσα στην ηδονή των παθών. Μιας δυναμικής γυναίκας που οδηγήθηκε στη μεταστροφή, στη μεταμόρφωση, στην αλλαγή του τρόπου ζωής.
Αυτή η αγία γυναίκα είναι η Οσία Μαρία η Αιγυπτία. Μια μεγάλη αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού.
Η ζωή της Μαρίας είναι σε όλους γνωστή. Υπήρξε απρόσεκτη, άσωτη και παθιασμένη με κάθε επίγεια απόλαυση. Τα μάτια της ήταν στραμμένα μονάχα στη γη αδυνατώντας να ατενίσει τον ουρανό, εκείνον τον μακρινό αλλά και τόσο κοντινό φίλο, γιατί δε μπορούσε να αρνηθεί: «της ζωής το φως το ξανθό, αφού μάνα της ήταν η γη», όπως γράφει ο Νίκος Γκάτσος σε ένα ωραίο ποίημά του που έγινε τραγούδι.
Κάποια στιγμή, ξαφνικά, ο φίλος ουρανός μίλησε και κάλεσε με το δικό του μοναδικό τρόπο τη Μαρία να κοιτάξει ψηλά.
Η Μαρία, περιέργως, πληροφορήθηκε για τους Αγίους Τόπους και για την ιερότητά τους και θέλησε να τους επισκεφθεί. Έτσι, ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι.
Όταν έφτασε στην Αγία Πόλη πήγε στο Ναό της Αναστάσεως του Χριστού. Ήθελε να δει και να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό. Όμως, μια δύναμη αόρατη και ανερμήνευτη την εμπόδιζε να εισέλθει στον ιερό χώρο του Ναού.
Η ταλαιπωρημένη Μαρία ταράχτηκε, τρόμαξε, αναστατώθηκε, από αυτό το συγκλονιστικό γεγονός που βίωσε. Όμως, η Χάρη του Θεού που την οδήγησε στα ιερά χώματα που πάτησαν τα πόδια του Χριστού τη φώτισε και «ήλθε εις εαυτόν».
Η Μαρία άλλαξε εντελώς. Αλλοιώθηκε από τη Χάρη του Θεού και κατάλαβε ότι αυτή η δύναμη που την εμποδίζει να μπει στο Ναό είναι οι αμαρτίες της, τα σφάλματά της, η έκλυτη ζωή της.
Η δύναμη του Θεού και η Χάρη Του άλλαξε ολοκληρωτικά τη Μαρία, η οποία αρχίζει να βιώνει πλέον το μυστήριο της μετανοίας.
Η μετάνοια της πρώην άσωτης γυναίκας είναι το πλοίο που την οδήγησε στο λιμάνι της θεϊκής αγάπης. Εκεί όπου θα απολαύσει, καθαρή από κάθε ρύπο, το πραγματικό έλεος του Τριαδικού Θεού.
Η Μαρία συνειδητοποίησε την πραγματικότητα και κατάλαβε ότι για να ξεφύγει από την τραγικότητα του βίου της πρέπει να αποδεχτεί αυτήν την κλήση του «φίλου ουρανού». Όμως, «χρειάζεται φόρα για να μπορέσεις να ανέβεις στον ουρανό από τον πάτο της κόλασης», όπως γράφει ο Ν. Καζαντζάκης.
Το ξηρό και διψασμένο έδαφος της ψυχής της Μαρίας ποτίστηκε από τα δάκρυα της μετάνοιάς της και η ύπαρξή της γέμισε από τον πόθο της αλλαγής.
Ο Θεός διαπίστωσε τη μετάνοια της Μαρίας, η οποία αξιώθηκε να εισέλθει στο Ναό της Αναστάσεως και να προσκυνήσει με δάκρυα χαράς τον Τίμιο Σταυρό.
Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού ενίσχυσε και στερέωσε τη Μαρία στην πίστη. Η Χάρη του Σταυρού την ενδυνάμωσε και την καθοδήγησε στον τόπο της ασκήσεως, της ηρεμίας, της προσευχής και της σιωπής.
Η μετανοημένη γυναίκα κατέφυγε στην ευλογημένη έρημο. Εκεί, μόνη και προσευχόμενη νυχθημερόν, έζησε μέσα στην απόλυτη στέρηση, την άσκηση και τις κακουχίες.
Σε αυτόν τον έρημο τόπο, σε αυτό το ιερό μέρος της άσκησης και της προσευχής, τη συνάντησε ο άγιος γέροντας Ζωσιμάς. Ένας άνθρωπος του Θεού στον οποίον εξομολογήθηκε και εμπιστεύθηκε ολόκληρη τη ζωή της.
Η Μαρία κέρδισε την αγιότητα, την τελειότητα, γιατί βίωσε στην πράξη τη μετάνοια. Άλλωστε, όπως αναφέρουν οι Πατέρες: «μετάνοια δε εστίν, ούχ η λόγω κηρυττομένη, αλλʼ η πράγμασι βεβαιουμένη».
Η Οσία Μαρία έζησε το υπόλοιπο του βίου της στην αφιλόξενη έρημο και από εκεί πέρασε στον Παράδεισο της αγάπης του Θεού, τον τόπο που έχει ετοιμάσει ο Θεός για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.
Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία κατόρθωσε να πιει το ποτήρι του δικού της μαρτυρίου. Ένα μαρτύριο που η ίδια επέλεξε. Ένα μαρτύριο που την καθάρισε από κάθε σφάλμα, από κάθε πάθος και αμαρτία.
Η Οσία Μαρία αντιμετώπισε την ασθένεια της ανθρώπινης φύσης, δηλαδή την αμαρτία, γι’ αυτό αξιώθηκε από το Θεό να γίνει μεγάλη αγία της Εκκλησίας και αιώνιο παράδειγμα μετάνοιας για κάθε άνθρωπο που επιθυμεί τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή του.
Σήμερα, εισερχόμαστε με τη Χάρη του Θεού στην τελική ευθεία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Εκκλησία μας προετοιμάζει να βιώσουμε τα Άχραντα Πάθη και να φτάσουμε με ασφάλεια στο τέρμα αυτής της πνευματικής πορείας. Όμως, για να φτάσουμε στο τέρμα του πνευματικού αγώνα, στην Ανάσταση, πρέπει να αλλάξουμε τρόπο ζωής.
Κυριακή Πέμπτη των Νηστειών και… «ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς ῾Ιεροσόλυμα». Ο Χριστός πληροφορεί τους Μαθητές για όσα πρόκειται να συμβούν, για όλα εκείνα που ο Ίδιος πρόκειται να υποστεί από τους Φαρισαίους και τους Ιουδαίους.
Ο Χριστός κάνει λόγο για τα δεινά που έρχονται. Μιλάει για ένα δρόμο σταυρικό, μια πορεία μαρτυρική γεμάτη με πόνο, χλευασμούς και δάκρυα, που φαινομενικά οδηγεί στο θάνατο, αλλά το τέλος είναι η Ζωή, η Ανάσταση.
Ο Ιησούς προκαλεί με τα παραπάνω λόγια Του το ενδιαφέρον των Μαθητών, αλλά εκείνοι δεν κατανοούν πλήρως αυτά που τους εξιστορεί. Δυστυχώς, δεν αντιλαμβάνονται το βαθύτερο νόημα των λόγων Του.
Οι Μαθητές νομίζουν ότι ο Κύριος θα τους δώσει κάποια εξουσία κοσμική, γι’ αυτό ζητούν από Εκείνον τιμές και πρωτοκαθεδρίες. Όμως, ο Ιησούς Χριστός δεν έκανε λόγο για κοσμικές θέσεις και ανθρώπινες εξουσίες, αλλά για μαρτύρια, βάσανα, θλίψεις, πόνους και… βάπτισμα αίματος.
Σήμερα, ο Ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει στο κείμενό του ότι ο Χριστός απευθύνει ένα ερώτημα στους Μαθητές Του : «δύνασθε πιείν το ποτήριον ο εγώ πίνω;». Ένα ερώτημα που ακόμη παραμένει αναπάντητο. Ένα ερώτημα αινιγματικό. Ένα ερώτημα συγκλονιστικό και διαχρονικό.
«Δύνασθε πιείν το ποτήριον ο εγώ πίνω;». Ο δρόμος προς την Ανάσταση είναι γεμάτος με πόνο, θλίψη και αγωνία.
Όμως, ο πόνος βοηθάει, όσο και αν ακούγεται σκληρό ή παράλογο, στη συνειδητοποίηση των σφαλμάτων και των ελαττωμάτων, γιʼ αυτό και ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι γράφει: «ο πόνος είναι η μόνη αιτία της συνειδήσεως».
«Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω;».
Άραγε, έχουμε τη δύναμη να αντέξουμε τις όποιες δοκιμασίες;
Άραγε, είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε την πορεία του δικού μας πάθους;
«Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς ῾Ιεροσόλυμα» … η θλίψη, ο πόνος και τα δάκρυα γίνονται δικαίωση, λύτρωση και σωτηρία.
Αγαπητοί μου.
Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία προχώρησε προς την αθανασία, αφού έζησε πρώτα το θαύμα της μετανοίας… «Της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα».
Η δυστυχία της αμαρτίας εξαφανίστηκε και επανήλθε στη ζωή της η ελπίδα και το φως της γνώσης του Θεού, το φως που φώτισε το σκοτάδι του θανάτου που γέννησε η αμαρτία.
Γιʼ αυτό… πάντα υπάρχει καιρός μετανοίας.
Πάντα υπάρχει η ώρα της αυτοεξέτασης.
Πάντα υπάρχει ο χρόνος της πνευματικής ενεργοποίησης.
Αντίσταση και ανάκαμψη λοιπόν!
Επάνοδος προς το Θεό. Με απόλυτη πίστη και υπακοή στη δύναμη και τη Χάρη Του.
Έτσι, καθαροί από παντός ρύπου, θα οδηγηθούμε στην Ανάσταση.