Σήμερα, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος στο κείμενό του αναφέρεται στη θεραπεία ενός παράλυτου ανθρώπου από τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Ο Χριστός έπειτα από τη θαυματουργική παρέμβασή Του στα Γάδαρα και την πτώση των χοίρων στο γκρεμό, αναγκάζεται από τους αχάριστους κατοίκους της περιοχής να απομακρυνθεί και να επιστρέψει «εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν», στην Καπερναούμ.
Κατά τη στιγμή της εισόδου Του στην πόλη, τον πλησιάζουν κάποιοι άνθρωποι που κρατούν στα χέρια τους ένα κρεβάτι επάνω στο οποίο είναι ξαπλωμένος ένας παράλυτος.
Οι άνδρες που μεταφέρουν το κρεβάτι με τον παράλυτο άνθρωπο υπερβαίνουν κάθε εμπόδιο προκειμένου να προσεγγίσουν τον Ιησού και να φέρουν τον ασθενή ενώπιον του Μεγάλου Ιατρού.
Οι άνθρωποι που βοηθούν τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο έχουν βεβαιότητα για τη θεραπεία του και πίστη ισχυρή που γίνεται γέφυρα σύνδεσης και ενότητας του παραλύτου με το Δημιουργό Θεό.
Μέσα στο Ευαγγελικό κείμενο δε φαίνεται πουθενά ότι οι βοηθοί του παραλύτου προσευχήθηκαν για τον ασθενή φίλο τους. Η πίστη που έχουν είναι τόσο ισχυρή που κάνει τα πάντα δυνατά, άλλωστε η αγαθή πράξη τους είναι πλήρης πνεύματος ικεσίας και προσευχής.
Οι άνθρωποι που σηκώνουν στα χέρια τους το κρεβάτι με τον παράλυτο υπομένουν και αντέχουν τις ταλαιπωρίες της καθημερινής διακονίας και γίνονται παράδειγμα αγάπης, προσφοράς και αλληλεγγύης προς κάθε πάσχοντα άνθρωπο.
Οι άνθρωποι που συμπαραστέκονται στον παράλυτο ελπίζουν στο θαύμα της θεραπείας του και η βεβαιότητα που έχουν τους κάνει να υπερβούν τα όρια της ατομικότητάς τους, άλλωστε αυτή η υπέρβαση δηλώνει την αληθινή πίστη του ανθρώπου στο Θεό.
Ο Χριστός μέσα στην ταραχή που επικρατεί λόγω του πλήθους των ανθρώπων που συνωστίζονται δεν τους αποφεύγει, ούτε τους απορρίπτει.
Ο Ιησούς ακούει το αίτημά τους, έπειτα συγχωρεί τις αμαρτίες και θεραπεύει με ένα λόγο Του την ψυχή και το σώμα του παραλύτου.
Ο Παντογνώστης Κύριος γνωρίζει ότι οι άνθρωποι που βοηθούν τον παράλυτο επιθυμούν διακαώς τη θεραπεία του. Γνωρίζει ότι οι άνθρωποι αυτοί αλλά και ο ασθενής πιστεύουν στη δύναμη του Θεού, γιʼ αυτό και αποκαλύπτει δια της θαυματουργίας τη θεότητά Του.
Ο παράλυτος είναι ένας πονεμένος και ταλαιπωρημένος άνθρωπος με συναίσθηση και επίγνωση της πνευματικής κατάστασής του, γιʼ αυτό και ανησυχεί μήπως οι αμαρτίες του σταθούν εμπόδιο στη θεραπεία του.
Ο παράλυτος παρά τους εσωτερικούς προβληματισμούς, τους φόβους και την απογοήτευση που αισθάνεται λόγω των μακροχρόνιων προβλημάτων της υγείας του, έχει πίστη στη δύναμη του Χριστού και περιμένει την παρέμβασή Του.
Ο Κύριος αντιλαμβάνεται τους προβληματισμούς του παραλύτου και τον διαβεβαιώνει ότι δεν πρέπει να ανησυχεί αφού όλες οι αμαρτίες του έχουν ήδη συγχωρεθεί: «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».
Ο Χριστός με ένα μόνο λόγο Του θεραπεύει πρώτα την ψυχή του παραλύτου και έπειτα το σώμα του, άλλωστε είναι Ιατρός όχι μόνο των σωμάτων αλλά και των ψυχών.
Η προτεραιότητα που δίνει ο Κύριος στην άφεση των αμαρτιών φανερώνει τη σπουδαιότητα της πνευματικής ίασης που αποτελεί βάση για μια ολοκληρωμένη θεραπεία.
Ο Χριστός κατανοεί την ανησυχία και τους προβληματισμούς του παραλύτου και αντιλαμβάνεται τις δόλιες σκέψεις των Γραμματέων που παρακολουθούν από κοντά τα γεγονότα της συνάντησής Του με τον ασθενή συντοπίτη τους.
Δυστυχώς, οι πονηροί Γραμματείς κρύβουν μέσα στο σκοτεινό μυαλό τους σκέψεις φρικτές και διαλογισμούς κακοπροαίρετους: «καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτος βλασφημεῖ».
Δυστυχώς, τα λόγια του Κυρίου προς τον παράλυτο : «ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι» εκλαμβάνονται ως βλασφημία από τους φθονερούς Γραμματείς, όμως ο Ιησούς απαντάει έντονα και ξεκάθαρα: «Ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει; ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ· Ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου».
Το θαύμα έγινε. Η μεγάλη δύναμη του Θεού αποκαλύπτεται ξανά στο πλάσμα Του, δια της έμπρακτης αγάπης Του.
Το θαύμα της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο που πάσχει πραγματοποιήθηκε και αποκαλύφτηκε η αθλιότητα και η αφιλανθρωπία των υποκριτών, τυπολατρών, δόλιων και επικίνδυνων Γραμματέων.
Σήμερα, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει ότι ο Χριστός δέχεται την προσευχή των ανθρώπων που επιθυμούν να θεραπευτούν, αλλά και όλων εκείνων που προσεύχονται ταπεινά, ειλικρινά και με πίστη για την ίαση των συνανθρώπων τους, άλλωστε… «πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη».
Σήμερα, ο Ματθαίος αναφέρει ότι η αμαρτία έχει σχέση με τη σωματική ασθένεια και αυτό φανερώνεται από το λόγο του Κυρίου: «τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Δηλαδή, η παραλυσία του ανθρώπου της Ευαγγελικής περικοπής οφείλεται στις αμαρτίες και τις αδικίες που είχε διαπράξει στη ζωή του.
Η παραλυσία του ανθρώπου της Ευαγγελικής διήγησης γίνεται αφορμή για τη σωτηρία του και ο Κύριος χρησιμοποιεί την αρρώστια για να απαλλάξει τον άνθρωπο από κάθε πνευματική και σωματική ασθένεια.
Ο Ιησούς μεταβάλει τον πόνο, τη θλίψη και την ταλαιπωρία του παραλύτου σε χαρά, προσφέροντάς του πρώτα την πνευματική θεραπεία και έπειτα τη σωματική ίαση.
Ο πρώην παράλυτος πορεύεται πλέον σε μια νέα ζωή με τη Χάρη του Θεού, καθαρός, ανανεωμένος και ανακαινισμένος πνευματικά και σωματικά.
Όμως… υπάρχουν και ορισμένοι τύποι που δυσαρεστούνται. Οι φθονεροί Γραμματείς που δεν αντέχουν και δεν ανέχονται την παρουσία του Χριστού στην περιοχή τους.
Οι υποκριτές, δόλιοι και ζηλόφθονες Γραμματείς, οι πάντοτε πρόθυμοι στη συκοφαντία των συνανθρώπων τους.
Οι άπληστοι, άπιστοι, δυστυχισμένοι και στερημένοι από τη Χάρη του Θεού και πνευματικά ασθενείς άνθρωποι, «ένοχοι της κρίσεως του Θεού» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής.
Οι ανόητοι Γραμματείς που ενώ διαπιστώνουν «ιδίοις όμμασι» το θαύμα δε θέλουν να το αποδεχτούν και να το ομολογήσουν, γιατί δεν αντέχουν την αλήθεια του Θεού.
Οι πονηροί Γραμματείς που προσπαθούν με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα, την αλήθεια την οποία και οι ίδιοι γνωρίζουν.
Η θαυματουργική παρέμβαση του Χριστού φανερώνει την παντοδυναμία του Θεού, αλλά και την άρρηκτη σύνδεση της σωματικής και της ψυχικής – πνευματικής υγείας του ανθρώπου.
Ο παράλυτος άνδρας βρίσκεται καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου, απομονωμένος, απεγνωσμένος και αποκομμένος από την κοινωνική ζωή.
Η θλιβερή κατάσταση του παραλύτου συμβολίζει την αμαρτωλή και πνευματικά άρρωστη κοινωνία των ανθρώπων που χρειάζεται τη Θεία Χάρη και το έλεος του Θεού για να καθαριστεί, να θεραπευτεί και να σωθεί.
Η πίστη, η καλοσύνη, η αγάπη, η ευγένεια και η διάκριση των βοηθών του παραλύτου, αποτελούν τις αρετές που έφεραν τη Χάρη του Ουρανού και την πραγματική θεραπεία.
Η πνευματική ασθένεια των Γραμματέων που φανερώνεται με τη σκληροκαρδία, τη ζήλεια, το φθόνο, τη συκοφαντία, την πνευματική τυφλότητα και την έλλειψη αγάπης, δημιουργεί μεγάλη απόσταση και κρίση στη σχέση με το συνάνθρωπο και το Θεό και δεν επιτρέπει την αίσθηση αλλά και την απόλαυση της θεϊκής αγάπης Του.
Ο φθόνος και η πονηριά κατευθύνουν τον άνθρωπο στο σκοτάδι, στη θλίψη, στον πόνο, στην απογοήτευση, στην πνευματική παραμόρφωση, στη σύγχυση, στην καταστροφή, στην ασθένεια που τον ταλαιπωρεί ψυχοσωματικά.
Αγαπητοί μου.
Η αφήγηση της θεραπείας του παραλύτου προσφέρει σε όλους μας ένα ταξίδι πνευματικής αναζήτησης και έναν προβληματισμό σχετικά με την αλήθεια της Χριστιανικής ζωής.
Ο Χριστός μας καλεί μέσα από τη γραφίδα του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Ματθαίου να ακολουθήσουμε το δρόμο της διακονίας, της προσευχής, της πίστης, της μετάνοιας και της συγχώρησης, αφήνοντας την ύπαρξή μας κυριολεκτικά στα χέρια του Θεού, στη Χάρη Του.
Ας παραδειγματιστούμε από τον παράλυτο, αλλά και από τους αγαθούς και φιλάνθρωπους φίλους του που αγόγγυστα τον διακονούσαν.
Ας απορρίψουμε την απάνθρωπη στάση των πνευματικά ασθενών και αμετανόητων Γραμματέων.
Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα της κατανόησης και της αγάπης του Χριστού και ας βαδίσουμε στα δικά Του χνάρια.
Έτσι, θα υπάρξουμε για την κοινωνία των ανθρώπων… μια δροσερή πηγή έμπνευσης και πνευματικής μεταμόρφωσης.