Τη σημασία του ρόλου της Εκκλησίας στην ενίσχυση του λαού, καθώς και στην ιστορική πορεία της Ρωσίας, ανέδειξε ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατά την πρόσφατη συνάντησή του στο Κρεμλίνο με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο.
Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη ιστορική συγκυρία, οι ηγέτες των δύο κορυφαίων θεσμών της χώρας επιβεβαίωσαν για ακόμη μια φορά την αρραγή ενότητά τους και το «μοναδικό», όπως χαρακτηρίστηκε, επίπεδο της συνεργασίας τους.
Η αναγνώριση του έργου από τον Βλαντιμίρ Πούτιν
Ο Ρώσος Πρόεδρος, απευθυνόμενος στον Προκαθήμενο της Ρωσικής Εκκλησίας, εξήρε το πολυσχιδές έργο του, εστιάζοντας όχι μόνο στην πνευματική καθοδήγηση αλλά και στην αναγκαία διοικητική οργάνωση ενός τόσο μεγάλου θεσμού.
Ο κ. Πούτιν υπογράμμισε πως η σημαντική ενίσχυση των εκκλησιαστικών δομών και των ενοριών υπό την ηγεσία του Πατριάρχη Κυρίλλου, αποτελεί το απαραίτητο θεμέλιο για την αποτελεσματικότερη επιτέλεση του πνευματικού έργου.
Πατριάρχης Κύριλλος: «Μοναδική περίπτωση στην ιστορία» η σημερινή συνεργασία
Από την πλευρά του, ο Πατριάρχης Κύριλλος προέβη σε μια βαρυσήμαντη ιστορική αποτίμηση των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους.
Χαρακτήρισε το σημερινό μοντέλο συνεργασίας ως «μοναδική περίπτωση στη χριστιανική ιστορία», ανώτερο ακόμη και από την προεπαναστατική τσαρική περίοδο.
Ευχαριστώντας τον Πρόεδρο Πούτιν για την προσωπική του συμβολή, τόνισε ότι η παρούσα κατάσταση διασφαλίζει την αξιοπρεπή θέση της Εκκλησίας στην κοινωνία και την ουσιαστική πνευματική στήριξη του έθνους.
«Η ισχύς της Εκκλησίας είναι πνευματική»
Σε ομιλία του που ακολούθησε στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού, επ’ ευκαιρία της συμπλήρωσης 17 ετών από την ενθρόνισή του, ο Πατριάρχης Μόσχας θέλησε να διευκρινίσει τη φύση της εκκλησιαστικής ισχύος στη σύγχρονη εποχή.
Αναγνωρίζοντας ότι η Εκκλησία σήμερα ενδυναμώνεται, ξεκαθάρισε με έμφαση: «Η Εκκλησία γίνεται πραγματικά ισχυρή, αλλά όχι επειδή επιδιώκει πολιτικούς στόχους.
Πολιτικά, η Εκκλησία είναι εντελώς αδύναμη, επειδή η πολιτική τής είναι ξένη. Όμως, η Εκκλησία ως πνευματική δύναμη του λαού γίνεται όλο και πιο ισχυρή».
Η διδακτική αναδρομή και η έκκληση για εγρήγορση
Θέλοντας να καταδείξει την ανάγκη για συνεχή εγρήγορση και διπλωματία υπέρ της πίστεως, ο Πατριάρχης αναφέρθηκε στα δύσκολα φοιτητικά του χρόνια επί σοβιετικού καθεστώτος.
Μοιράστηκε μια χαρακτηριστική προσωπική εμπειρία μακράς συνομιλίας με έναν τότε κρατικό αξιωματούχο -«εχθρό της Εκκλησίας»- (όπου, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, καταναλώθηκαν «δύο μπουκάλια κονιάκ»), για να καταδείξει πώς ακόμη και υπό καθεστώς διωγμού, γίνονταν προσπάθειες για την επιβίωση της εκκλησιαστικής ζωής.
Κατέληξε με μια αυστηρή πατρική προτροπή προς τους Επισκόπους και τον Κλήρο να μην εφησυχάζουν λόγω των σημερινών ευνοϊκών συνθηκών που παρέχει η Πολιτεία, αλλά να εργάζονται με τον ίδιο ζήλο και την αυτοθυσία των εποχών των δοκιμασιών.
