Τη συνταγματικότητα της νομοθεσίας για τον πολιτικό γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και το δικαίωμα στην υιοθεσία επισφράγισε η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, υπογραμμίζοντας χαρακτηριστικά στο σκεπτικό της πως η συγκεκριμένη θεσμοθέτηση δεν επηρεάζει στο ελάχιστο τις παραδόσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας ούτε θίγει τη δημιουργία οικογένειας με την παραδοσιακή έννοια.
Το ανώτατο δικαστήριο απέρριψε τις αιτήσεις ακυρώσεως που είχαν κατατεθεί από σωματεία κατά των νέων ρυθμίσεων για τις ληξιαρχικές πράξεις.
Η πλειοψηφία των δικαστών έκρινε ότι οι θεσμοί του γάμου και της οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί αλλά εξελίσσονται διαρκώς, ακολουθώντας τις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες.
Η επέκταση του δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου αξιολογήθηκε ως μια απλή διεύρυνση του κύκλου των προσώπων που απολαμβάνουν την κρατική προστασία, με τους δικαστές να διευκρινίζουν πως η τεκνοποιία δεν αποτελεί πλέον υποχρεωτικό σκοπό μιας τέτοιας ένωσης.
Η δικαστική απόφαση δίνει σαφή κατεύθυνση και στο κρίσιμο ζήτημα της υιοθεσίας, χαρακτηρίζοντας την αναγνώριση αυτού του δικαιώματος ως άμεση συνέπεια της θεσμοθέτησης του γάμου.
Οι σύμβουλοι της επικρατείας στάθηκαν στις αυστηρές εγγυήσεις που διέπουν τη διαδικασία μέσω των κοινωνικών υπηρεσιών, καταλήγοντας πως διασφαλίζεται το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού χωρίς να προκύπτει οποιαδήποτε δυσμενής διάκριση εις βάρος των ανηλίκων που ανατρέφονται από ομόφυλους γονείς.
Μέσα στην ολομέλεια καταγράφηκε ωστόσο και μια ισχυρή μειοψηφία που εξέφρασε ριζικά αντίθετη άποψη.
Οι διαφωνούντες δικαστές υποστήριξαν ότι ο γάμος διατηρεί ένα συγκεκριμένο ιστορικό και βιολογικό περιεχόμενο που αφορά αποκλειστικά τα ετερόφυλα ζευγάρια, θεωρώντας πως η εξίσωση των δύο καταστάσεων παραβιάζει ευθέως την αρχή της ισότητας.
Παράλληλα, διατύπωσαν σοβαρές επιφυλάξεις για το θέμα της τεκνοθεσίας, εστιάζοντας στην απουσία εμπεριστατωμένων μακροχρόνιων μελετών που να εγγυώνται την ασφαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών σε ένα τέτοιο περιβάλλον.
