Έπειτα από την πληροφορία του μαρτυρικού θανάτου του Ιωάννου του Προδρόμου, ο Χριστός μαζί με τους Μαθητές Του αναχωρεί στην έρημο για να μπορέσει να προσευχηθεί με περισσότερη ηρεμία.
Οι άνθρωποι όταν έμαθαν ότι ο Κύριος φεύγει για την έρημο ξεσηκώθηκαν και άρχισαν να Τον ακολουθούν γιατί ήθελαν να ακούσουν τα λόγια Του και να δουν όλα αυτά τα πρωτόγνωρα για εκείνους θαύματα που επιτελεί.
Ο τόπος είναι έρημος και η ώρα έχει περάσει, βραδιάζει. Το πλήθος των ανθρώπων που Τον ακολουθεί έχει αρχίσει να κουράζεται, να πεινάει και να διψάει.
Οι Μαθητές αγχώνονται, προβληματίζονται και γιʼ αυτό το λόγο προτρέπουν το Χριστό: «ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα», διώξε τον κόσμο να πάει στα χωριά να αγοράσουν φαγητά να φάνε.
Ο Ιησούς ακούει τα λόγια των Μαθητών Του και απαντάει: «οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν», δεν έχουν ανάγκη να πάνε στα χωριά και να αγοράσουν τρόφιμα, εσείς να τους δώσετε τροφή.
Οι Μαθητές ξαφνιάζονται από την απάντηση που τους δίνει ο Διδάσκαλός τους. Δε μπορούν να κατανοήσουν το νόημα των λόγων Του, απορούν και γιʼ αυτό του απαντούν: «οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας». Κύριε, εμείς εδώ έχουμε μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια πως θα θρέψουμε πέντε χιλιάδες άνδρες, δίχως τις γυναίκες και τα παιδιά που βρίσκονται μαζί τους;
Ο Χριστός: «κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, καὶ λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν, εὐλόγησε· καὶ κλάσας, ἔδωκε τοῖς Μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ Μαθηταὶ τοῖς ὅχλοις. Καὶ ἔφαγον πάντες, καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. Οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων».
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός παρεμβαίνει άμεσα, κάνει το θαύμα Του και φανερώνει τη θεϊκή δύναμή Του.
Ο Κύριος παίρνει τα ελάχιστα τρόφιμα που υπάρχουν, τα ευλογεί, τα πολλαπλασιάζει, τα δίνει στους Μαθητές Του και έπειτα εκείνοι τα μοιράζουν στους ανθρώπους.
Αυτή η θεϊκή πράξη, που άφησε και περίσσευμα δώδεκα ολόκληρα κοφίνια σύμφωνα με το Ευαγγελικό κείμενο, φανερώνει και αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει πτυχή της ζωής του ανθρώπου που να μην τυγχάνει της ευλογίας του Πανάγαθου Θεού.
Ο Χριστός επιτελεί το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων για να δείξει ότι ο άνθρωπος πλουτίζει πραγματικά όταν προσφέρει. Όσο δίνει ο άνθρωπος, άλλο τόσο προσφέρει ο Θεός.
Ο κόσμος θαυμάζει το γεγονός γιατί βλέπει το Μεσσιανικό σημάδι, το θαύμα του πολλαπλασιασμού και το χορτασμό τόσων ανθρώπων, άλλωστε αυτός που δίνει τροφή με υπερφυσικό τρόπο είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας.
Ο Χριστός μετά το θαύμα που επιτέλεσε προσπαθεί να αποφύγει τις ενθουσιώδεις εκδηλώσεις και το παραλήρημα του λαού, ο οποίος προσπαθεί να τον ανακηρύξει άρχοντα, βασιλιά και προστάτη του.
Το θαύμα που έκανε ο Χριστός προεικονίζει το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας που αποτελεί το φάρμακο της αθανασίας, την τροφή που χορταίνει τους ανθρώπους με τον Άρτο της Ζωής.
Ο Χριστός ίδρυσε την Εκκλησία Του, η οποία προσφέρει στον άνθρωπο την τροφή που σβήνει την πείνα και τη δίψα της αιωνιότητας.
Η Εκκλησία του Χριστού λαμβάνει και ευλογεί τον άρτο και τον οίνο και τα μετατρέπει σε Σώμα και Αίμα Χριστού για να ζήσει ο άνθρωπος αιώνια.
Η Εκκλησία παίρνει και ευλογεί το νερό και το μετατρέπει σε Αγιασμό για να αγιαστεί ο άνθρωπος και όλη τη δημιουργία.
Η Εκκλησία ευλογεί και αγιάζει την τροφή του ανθρώπου.
Η Εκκλησία ευλογεί τα σπίτια, την εργασία, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα στρατόπεδα, τα οχήματα, τα χωράφια, κάθε ενασχόληση και κάθε ενέργεια του ανθρώπου.
Η Εκκλησία ευλογεί και αγιάζει ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου και αυτό αποδεικνύει την άπειρη αγάπη του Θεού για το πλάσμα του.
Αγαπητοί μου.
Χωρίς την ευλογία του Θεού όλα είναι ρηχά, όλα είναι μάταια.
Χωρίς την ευλογία του Θεού όλα είναι κενά και ανώφελα.
Για να έρθει όμως η ευλογία στη ζωή μας χρειάζεται να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη και πίστη στη Χάρη του Θεού.
Άρα, προϋπόθεση της ευλογίας είναι η πίστη.
Η πίστη που κατά το Μέγα Βασίλειο δεν είναι για τους αφελείς και τους αμόρφωτους.
Η πίστη στο πρόσωπο του Χριστού που αποτελεί τη δυναμική έκφραση της ψυχής που διαπερνά όλο το είναι του ανθρώπου.
Η πίστη που υπερβαίνει τις μεθόδους της επιστημονικής έρευνας.
Η πίστη που ξεπερνάει κάθε ανθρώπινη φιλοσοφία.
Η πίστη που οδηγεί στο Φως… στη Ζωή.
Η πίστη στον Τριαδικό Θεό, τον Ποιητή του ουρανού και της γης, του Δημιουργού του ορατού και του αόρατου κόσμου.
Η πίστη της Εκκλησίας για την οποία γράφει ο των Ιεροκηρύκων Πρύτανης και αεικίνητος εργάτης του Ευαγγελικού λόγου, Μητροπολίτης Κορωνείας Παντελεήμων: «Αυτή η πίστη των χριστιανών που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την βίωση της καινής κτίσεως με την ενσωμάτωση μας στο Σώμα Του Χριστού, την Εκκλησία, αυτή η πίστη που μας κάνει να βλέπουμε τον άλλο άνθρωπο όχι σαν αντικείμενο προς χρήση, αλλά ως πρόσωπο προς σχέση».