Η Πάτρα φαίνεται πως βρίσκεται στο επίκεντρο της Κυβέρνησης αυτές τις μέρες ενόψει της μεγάλης γιορτής του πολιούχου της, Αγίου Ανδρέα, στις 30 Νοεμβρίου.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέλιος Πέτσας, στη σημερινή ενημέρωση των συντακτών, επέστησε σε όλους την προσοχή για τήρηση των μέτρων και έκανε έκκληση ώστε “να μη γίνει μια ακόμα μεγάλη τοπική γιορτή λόγος υπερμετάδοσης”, όπως χαρακτηριστικά είπε.

Ο επιχώριος μητροπολίτης Πατρών, Χρυσόστομος, από την πλευρά του, στο ίδιο μήκος κύματος, καλεί τους πιστούς να τιμήσουν τον πολιούχο της πόλης από το σπίτι τους, κάνοντας τον φετινό εορτασμό του αγίου Ανδρέα “υπόθεση βαθειάς εσωτερικής περισυλλογής, προσευχής και κατανύξεως”.

“Ενώσατε από εκεί που θα ευρίσκεσθε την προσευχή σας, με την ιδική μας που θα προσφέρεται στον Ναό του Αγίου Ανδρέου και ενώπιον του φρικτού Θυσιαστηρίου”, καλεί ο κ. Χρυσόστομος και τονίζει πως “ο Άγιος Απόστολος Ανδρέας θα είναι στο σπίτι σας, στο τραπέζι σας, γιατί δεν έλειψε ποτέ από την καρδιά σας”.

Ο ναός του αγίου Ανδρέα στην Πάτρα είναι ο μεγαλύτερος ναός στην Ελλάδα αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους στα Βαλκάνια, με τη χωριτικότητά του να υπολογίζεται ούτε λίγο ούτε πολύ στα 8.000 άτομα, ενώ χιλιάδες είναι οι πιστοί που κάθε χρόνο συμμετέχουν στις λατρευτικές συνάξεις της πανήγυρης.

*Φωτογραφία αρχείου από τον περσινό εορτασμό του αγίου Ανδρέα

Ακολουθεί ολόκληρη η εγκύκλιος του μητροπολίτη Πατρών

Προς
το Χριστεπώνυμον Πλήρωμα
της Ιεράς και Αποστολικής Μητροπόλεως Πατρών

Παιδιά μου ευλογημένα,

Εν όψει της εορτής του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου, η οποία εφέτος θα τελεσθή, δυστυχώς, με λιτότητα και απλότητα, ένεκα των υφισταμένων μέτρων και της δοκιμασίας, την οποίαν, κρίμασιν οις οίδεν ο Θεός, επέτρεψε δι’ ημάς, αισθάνομαι επιτακτική την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας και να σας απευθύνω λόγον αγάπης και παραμυθίας.

Αγάπης, ως πνευματικός σας πατήρ, αφού η καρδία του ποιμένος φλέγεται εξ’ αγάπης προς το ποίμνιό του, προς τα τέκνα του, η οποία αγάπη, ως στοργή και ως θυσιαστική προσφορά εμπνέεται από την αγάπη του και την κοινωνία με τον Ουράνιο Πατέρα μας. Καθ’ ημέραν αυτή η αγάπη κατακαίει το είναι μου, την σκέψη μου, την καρδία μου, την ύπαρξή μου ολόκληρη και μου δίδη την δύναμη, να μη δίδω τοις οφθαλμοίς μου ύπνον και τοις βλεφάροις μου νυσταγμόν, για τα παιδιά μου, για την κατά Θεόν ευτυχία τους και την εν γένει χαρά και ευφροσύνη τους.

Αυτή η αγάπη κάποιες στιγμές εξέρχεται ως λάβα ηφαιστείου εκ της καρδίας μου, κυρίως, κατά τις μεγάλες ημέρες και ευφρόσυνες εορτές όπως είναι η πασνεβάσμιος εορτή της μνήμης του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου, ιδρυτού και προστάτου της των Πατρέων Εκκλησίας.

Αυτή η λάβα τροφοδοτείται από την βαθυτάτη προσευχή προς τον Θεό για υγιεία και αγαλλίαση και πνευματική ευφροσύνη και απόλαυση πάντων των αγαθών τα οποία προέρχονται παρά του Πατρός των φώτων.

Αυτή η αγάπη με κάνει να σκέπτωμαι νυχθημερόν το του Αγίου Αποστόλου Παύλου ρήμα και να προσπαθώ όλη ψυχή και διανοία, όλαις δυνάμεσι να το κάμω πράξη. «Τις ασθενεί και ουκ ασθενώ, τις σκανδαλίζεται και ουκ εγώ πυρούμαι;»(πρ. Κορινθ, Β, 29)

Είναι βεβαιωμένο, παιδιά μου αγαπητά και περιπόθητα, ότι όταν πλέη κανείς σ’ αυτό το πέλαγος της αγάπης, με τις όποιες δυσκολίες και τους τόσους σταυρούς, αισθάνεται ότι ζει πραγματικά και ότι δεν είναι απλώς μια βιολογική ύπαρξη.

Αυτό υπαγορεύει η διδασκαλία και η επί του σταυρού θυσία του αγίου Αποστόλου Ανδρέου προς τον Επίσκοπο, προς τον ιερό Κλήρο και τον ευσεβή Λαό της Εκκλησίας μας.

Αυτή η αγάπη του Επισκόπου σας, ιδιαίτερα σήμερα θα εκφρασθή ως παραμυθία, ως παρηγορία δηλαδή προς τα πονεμένα παιδιά του, τα οποία ειδικά εφέτος δεν μπορούν πανηγυρικά και πανευφρόσυνα να τιμήσουν τον Πρωταπόστολο και Πρωτόκλητο μαθητή και μιμητή του πάθους του Σωτήρος, Ανδρέαν τον αοίδιμον. Γνωρίζω τον πόνο σας, γνωρίζω την εσωτερική σας οδύνη, γνωρίζω τα δάκρυά σας, ακούω τον εσωτερικό σπαραγμό σας και με ραγισμένη από τον δικό μου πόνο την καρδία μου, προσπαθώ να σταθώ όρθιος, ίνα μη παρασύρω τα τέκνα μου εις περισσήν λύπην ένεκα της ιδικής μου βαθυτάτης οδύνης.

Ποσάκις εθρήνησα μυστικώς, παιδιά μου ευλογημένα, καθ’ όλον αυτό το διάστημα, ποσάκις ηγρύπνησα του Κυρίου δεόμενος, ποσάκις επί ώρας το, πως και διατί εσκεπτόμουν και ποσάκις αδύναμον τον εαυτό μου συνέλαβα ενώπιον της, υπό του Θεού επιτραπείσης φοβεράς οδύνης, της ψυχοσωματικής κοπώσεως και της ανθρωπίνης αδυναμίας, την ώρα που εψέλιζα με όση δύναμη μου είχε απομείνει το «Πάτερ, απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» (Ματθ, 26,39). Εκείνη την ώρα έβλεπα ότι δύναμιν ελάμβανα ακούοντας Τον εις τον κήπον των ελαιών, προσευχόμενον προ του πάθους Κύριόν μας να λέγη, «πλην ουχ ως εγώ θέλω Πάτερ, αλλ΄ ως Συ» (Ματθ, 26,39).

Αλλά και άλλος πειρασμός έκαιε, την ώρα του πόνου τα σωθικά μου. Ως να ήκουα φωνάς μυρίας να φθάνουν εις τα ώτα μου: «Μήπως εσύ έφταιξες για την δοκιμασία…;»

Εκείνη την ώραν όμως της απελπισίας, μιλώ διά την ανθρώπινη αδυναμία, εκείνη την ώρα ήκουα και ακούω φωνής πατρικής άνωθεν μαρτυρούσης «Ου μη σε ανώ, ουδ’ ου μη σε εγκαταλείπω»(πρ. Εβρ, 13,5) και πάλιν «ολιγόπιστε εις τι εδίστασας;».(Ματθ, 14,31)

Με την δύναμη λοιπόν, αυτής της φωνής της άνωθεν μαρτυρούσης του ουρανίου Πατρός την αγάπην και την βεβαιότητητα της εξόδου εκ της «μαρτυρικής γης», της ερήμου και αβάτου και ανύδρου εις την γην της επαγγελίας, απευθύνομαι προς εσάς τα πνευματικά μου παιδιά, τον Λαό του Θεού, τον κλήρο του αγίου Αποστόλου Ανδρέου.

Παιδιά μου, γνωρίζω την ευσέβειά σας, γνωρίζω την προς τον Θεόν αγάπη σας, γνωρίζω τα βαθύτατα αισθήματα της ευλαβείας σας προς τον άγιον Απόστολον Ανδρέα και διά τούτο, κατανοώ τον πόνο σας και την βαθειά σας, ανθρωπίνως, θλίψη για το ότι δεν θα εορτάσωμε με την λαμπρότητα που εορτάζομε πάντοτε τον Άγιό μας. Κατανοώ το παράπονό σας και τις ποικίλες εξ’ άγάπης προς τον Θεόν και τιμής προς τον Άγιον Ανδρέα, αντιδράσεις σας. Και όσον οι ώρες της εορτής πλησιάζουν αισθάνομαι τα δάκρυά σας να κυλούν από τα μάτια σας και να αυλακώνουν τα αγγελόμορφα πρόσωπά σας.

Αυτά τα δάκρυα και τον πόνο σας τα πήρα ήδη και τα μετέφερα στον Άγιο μας και τα ένωσα με τα δικά μου δάκρυα και αντί ανθέων τα απόθεσα στον τάφο του και έβρεξα την αγία του Κάρα και τον σταυρό του μαρτυρίου του και τον ικέτευσα να μεσιτεύση και να πρεσβεύση προς Κύριον, ώστε να μας ελεήση και να μας σώση εκ της δικαίας Αυτού απειλής και της δοκιμασίας, την οποίαν εξ’ αιτίας, δυστυχώς των αμαρτιών μας, υφιστάμεθα.

Γνωρίζετε παιδιά μου, ότι δεν επαύσαμε ημέρα και νύκτα να προσευχώμεθα ενώπιον των ιερών Λειψάνων και του σταυρού του Αποστόλου μας. Γνωρίζετε ότι καθημερινώς την Θεία Λειτουργία τελούμε στο ιερό Αποστολείο του, στον ιερό δηλαδή, Ναό του. Μέσα, λοιπόν από την προσευχή και το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, είμαστε όλοι μαζί. Ουδείς απουσιάζει από την Θεία Λατρεία. Γνωρίζετε ότι είμαστε κοντά σας, προσφέροντάς σας τον Κύριόν μας, το Σώμα και το Αίμα Του, ως ζωή και ουράνια κληρονομιά. Καθ’ όλον αυτό το στάδιο της δοκιμασίας, εις ουδένα εστερήσαμε ουδέν πνευματικόν αγαθό, παρά τα περιοριστικά μέτρα. Χρησιμοποιήσαμε και χρησιμοποιούμε το μέτρον της αγάπης η οποία ευρίσκει τρόπους να ευεργετήση τον αγαπώμενον.

Ο Κύριός μας φαίνεται, ότι μας ζητάει ακόμα κάποιες θυσίες και μας δοκιμάζει στην υπομονή, στην ταπείνωση και στην αγάπη.

Εφέτος, ζητάει από μας να εορτάσωμε κατά τρόπο πρωτόγνωρο τον Άγιον Απόστολον Ανδρέα. Ήδη ο ιερώτατος μαθητής, κρατώντας τον Σταυρό του, έφθασε ενώπιον του θρόνου του Κυρίου και παρακαλεί να τελειώση η οδύνη της ψυχής μας. Πόσο θα κρατήση η δυσκολία; Πόσο η ασθένεια; Πόσο η δοκιμασία;

Ο Ιερός Χρυσόστομος, ο διάδοχος του Αποστόλου Ανδρέου στον θρόνο της Βασιλίδος των πόλεων, ήδη μας παρηγορεί: «νεφύδριον εστι και θάττον παρελεύσεται».

Κάνετε τον εφετινό εορτασμό υπόθεση βαθειάς εσωτερικής περισυλλογής, προσευχής και κατανύξεως και ενώσατε από εκεί που θα ευρίσκεσθε την προσευχή σας, με την ιδική μας που θα προσφέρεται στον Ναό του Αγίου Ανδρέου και ενώπιον του φρικτού Θυσιαστηρίου. Ο Άγιος Απόστολος Ανδρέας θα είναι στο σπίτι σας, στο τραπέζι σας, γιατί δεν έλειψε ποτέ από την καρδιά σας.

Μακάρι να μπορούσα και εγώ να δω τα πρόσωπά σας με τα αισθητά μου μάτια, την ώρα που θα λειτουργώ, όπως, ευτυχώς, ένεκα της δωρεάς του Θεού, μέσω των συγχρόνων μέσων δύνασθε να βλέπετε εσείς το πρόσωπό μου, συμμετέχοντες προσευχητικά, απ’ όπου και αν ευρίσκεσθε, στην Θεία Λατρεία. Όμως είστε στις ιερές Λατρευτικές συνάξεις όλοι μαζί μου και θα είσθε όλοι παρόντες νοερώς κατά την εορτή του Αγίου μας και θα ατενίζω τα πολυαγαπημένα εις εμέ πρόσωπά σας με τα μάτια της ψυχής, με τα πνευματικά μου μάτια ενώπιόν μου.

Σ’ αυτή τη γιορτή ας ποθήσωμε περισσότερο ο,τι στερούμεθα˙, τον ουρανό, την Θεία Λατρεία, τον Θεό και τον Άγιο Απόστολο Ανδρέα, τους ανθρώπους. Ας αγκαλιάσωμε με το νού και την καρδιά μας τους αδελφούς μας που νοσούν και ευρίσκονται στις μονάδες εντατικής θεραπείας, η σε άλλες κλινικές των νοσοκομείων μας, τους Ιατρούς και Νοσηλευτές, που με κόπους πολλούς και αγρυπνίες στέκονται στο προσκέφαλο των ασθενών. Ας λιτανεύσωμε αντί της αισθητής κατ’ έτος λιτανείας, κατά την πανήγυρη του Αγίου Ανδρέου, αυτή μας την αγάπη και ας προσευχηθούμε για όλους τους ανθρώπους, υποσχόμενοι στον Κύριό μας ότι θα μετανοήσωμε διά τα πολλά ημών παραπτώματα.

Παιδιά μου ευλογημένα, όταν με το καλό αρθούν τα περιοριστικά μέτρα, θα τιμήσωμε πανηγυρικώς τον Άγιό μας και λιτανευτικά θα τον παρακαλέσωμε να σκέπη και να φρουρή, όπως μέχρι τώρα πράττη, την πόλη του και τον Λαό του.

Mε πατρικές ευχές και ευλογίες.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ετικέτες: