Ήταν η τελευταία μέρα του Οκτώβρη του σωτηρίου έτους 2016. Στην Κοκκαλού, ένα απο τα χωριά των λιμνών, μάλλον το πιο μικρό από όλα, όλοι ετοιμάζονταν για τη γιορτή των αγίων της ενορίας. Του Κοσμά και του Δαμιανού των Αναργύρων. Στο κέντρο του χωριού ο ναός των αγίων έλαμπε. Μέρες τώρα είχαν αρχίσει να τιμαρεύουν το εσωτερικό και το εξωτερικό του ναού. Μεγάλη η μέρα των αγίων. Όλοι μιλάνε με θαυμασμό για τα θαύματα που έχουν ζήσει από τη χάρη των αγίων ιατρών αδελφών Αναργύρων. Η εικόνα των αγίων κουβαλά τη δική της ιστορία μέσα στο διάβα των χρόνων, την εποχή που την αγόρασαν από τους Μαδυτιανούς. Από τότε πολλές φορές την ζήτησαν να την πάρουν πίσω, αλλά οι άγιοι είχαν βρει το σπίτι τους και δεν το άφηναν για να πάνε αλλού.
Εφέτος ο παπάς του χωριού, Ιουστίνος στο όνομα, ζήτησε από τον επίσκοπο του τόπου τον Θεόκλητο τον Αρκά χάρη κι ευλογία. “Φέρτε μας εκείνο το μικρό κομμάτι από τα λείψανα της αγίας μας, της Ακυλίνας από το Ζαγκλιβέρι”. Ακόμη ο παπάς θυμάται εκείνο το πρωινό στην Αρναία, όταν από τα χείλη του μοναχού Μάξιμου του Ιβηρήτη άκουσε τη διήγηση για το μαρτύριο αυτού του κοριτσιού από το γειτονικό Ζαγκλιβέρι. Πιότερο και από άντρα το θάρρος και η πίστη της στα όσια και τα ιερά. Πόνος, πολύς πόνος πάνω στο σχεδόν παιδικό κορμί της. Το βάναυσο χέρι δεν μετρά ούτε το ότι είναι γυναίκα, ούτε το ότι είναι ακόμη παιδί. Το μόνο που βλέπει μέσα στα λαμπερά της μάτια είναι η πίστη και το θάρρος, η μαρτυρία για τον Χριστό. Ο παπά Ιουστίνος εκείνη την ημέρα δεν σταμάτησε να σκέφτεται όλα όσα άκουσε και στιγμές στιγμές δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια του αναλογιζόμενος τον πόνο του κοριτσιού.
Τα είπε και στο χωριό, εκεί στις ευλογημένες ψυχές που του χάρισε ο Θεός να διακονεί. Ήταν καλός ο παπάς στις περιγραφές. Έκλαιγε εκείνος, έκλαιγαν και οι πιστοί. Κι έδωσαν υπόσχεση πως θα πάνε στο σπίτι της αγίας να την λειτουργήσουν και να την προσκυνήσουν. Πρόλαβε όμως και ήρθε εκείνη να συναντήσει τους φίλους της. Τον Κοσμά και τον Δαμιανό. Πάσχα Κυρίου Πάσχα. Έτσι έμοιαζε εκείνο το βράδυ της Δευτέρας, της τελευταίας μέρας του Οκτώβρη του σωτηρίου έτους 2016. Σαν το βράδυ της Ανάστασης. Όλα λαμπρά με τα δυο παλικάρια του χωριού, τον Κοσμά και τον Δαμιανό, να περιμένουν την Ακυλίνα να την φιλοξενήσουν, έστω και για λίγο στο σπίτι τους, στην μικρή Κοκκαλού. Σα να θελαν έστω και μετά από τόσα χρόνια να της γιατρέψουν τις πληγές από τα κοφτερά μαχαίρια των βασανιστών της. Να την κρατήσουν στην αγκαλιά τους, σαν την μικρή τους αδελφή και να της πούνε πως αυτό που εκείνη κατάφερε, δεν μπόρεσαν μεγάλοι και τρανοί του κόσμου να καταφέρουν.
Ο παπά Ιουστίνος, ο Θεσσαλονικεύς, έμεινε τελευταίος εκείνο το βράδυ μέσα στην εκκλησιά. Φώτα σβηστά και μόνο τα καντήλια φώτιζαν. Ήταν κουρασμένος, αλλά δεν ήθελε ακόμη να φύγει. Ακούμπησε σε ένα στασίδι κι έκλεισε τα μάτια του. Ήταν χαρούμενος. Πολύ χαρούμενος. Μέσα του πλημύριζε μια ανεξήγητη χαρά. “Θεέ μου, τόση ευλογία είναι δυνατό να την αντέξει ένας τόσο αδύναμος άνθρωπος σαν εμένα;”.
Σιωπή. Παντού σιωπή. Εκείνη η γλυκιά σιωπή που λέει περισσότερα από όλα τα βιβλία των σοφών του κόσμου. Εκείνη η θαυμαστή σιωπή ενός Θεού που μιλάει με τρόπους αλλιώτικους, τρόπους θαυμαστούς και μυστικούς, που τα αυτιά του σώματος ίσως και να μην ξέρουν να ακούσουν. Ο παπάς όμως μπορεί τη φωνή του Θεού να μην την άκουσε, γιατί ήταν παπάς αμαρτωλός, άκουσε όμως την παρέα των αγίων, τα τρια νέα παιδιά που δεν φοβήθηκαν μήτε τον πόνο, μήτε το μαρτύριο να μιλάνε ψιθυριστά για την μια και μοναδική τους αγάπη. Τον Ιησού τον Ναζωραίο. Εκείνον που κατάφερνε 2016 χρόνια μετά από τη γέννηση Του να εμπνέει ακόμη μικρούς και μεγάλους για τη δική τους προσωπική μαρτυρία και ίσως και μαρτύριο!
Του αρχιμανδρίτη π. Ιουστίνου Κεφαλούρου
