Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, την τόσο διδακτική, γίνεται λόγος για τον Νάρκισσο, τον πανέμορφο υιό του ποταμού Κηφισού και της νύμφης Λειριώπης, τον οποίον ερωτεύτηκε η νύμφη Ηχώ.
Ο Νάρκισσος ήταν ένας «συναισθηματικά αναίσθητος» άνθρωπος. Δεν τον συγκινούσε διόλου η αγάπη και το ενδιαφέρον της Ηχούς.
Η Ηχώ στενοχωρημένη και απογοητευμένη πλήρως από την ψυχρή συμπεριφορά του Νάρκισσου έφυγε μακριά και απομονώθηκε σε μέρη άγνωστα. Κρύφτηκε μέσα σε σπηλιές, δάση και απόκρημνα βουνά, με μοναδικό σύντροφο τη μοναξιά και τη θλίψη.
Η Ηχώ σταμάτησε να τρέφεται, με αποτέλεσμα το σώμα της να λιώσει και να χαθεί. Μαράζωσε, «έλιωσε» από τον καημό της και το μόνο που της απέμεινε ήταν η φωνή.
Ηχώ. Ο αντίλαλος. Η αντανάκλαση. Η επανάληψη των ήχων. Όλοι ακούνε την «ηχώ», όμως κανείς δε μπορεί να δει το σώμα ή το πρόσωπό της.
Η Ηχώ εξαφανίστηκε. Αυτό το γεγονός στενοχώρησε τις Νύμφες, οι οποίες απαίτησαν την τιμωρία του Νάρκισσου από τους θεούς. Έτσι, ξεκίνησε η «πτώση» του.
Κάποια μέρα, ο Νάρκισσος βρέθηκε στην άκρη μιας λίμνης. Εκεί, καθώς κοίταξε το νερό είδε την αντανάκλασή του, όμως … ήταν η αρχή του τέλους.
Ο αφελής Νάρκισσος μαγεύτηκε τόσο πολύ που δεν κατάλαβε ότι πρόκειται για αντανάκλαση του προσώπου του. Ερωτεύτηκε παράφορα το είδωλό του. Δεν κατάλαβε ότι η εικόνα που είχε δει ήταν ο ίδιος και σύμφωνα με μια από τις εκδοχές – παραλλαγές της αρχαίας γραμματείας πέθανε θλιμμένος, απογοητευμένος και μαραζωμένος από τον καημό του «ανέφικτου έρωτα».
Η τραγική κατάληξη του αφελή Νάρκισσου λύπησε τους θεούς, οι οποίοι αργότερα τον μεταμόρφωσαν σε όμορφο λουλούδι που φυτρώνει την άνοιξη στις όχθες των λιμνών.
Ο Νάρκισσος ήταν ένας άνθρωπος εγωπαθής και εγωιστής. Το μόνο που επιθυμούσε ήταν ο θαυμασμός των άλλων.
Ο Νάρκισσος εγκλωβίστηκε εξαιτίας του εγωκεντρισμού του και ερωτεύτηκε το αντικαθρέφτισμα του εαυτού του.
Δυστυχώς, η υπερβολική αυτοεκτίμηση, η συνεχής ανάγκη για επιβεβαίωση, η υπέρμετρη αίσθηση προσωπικής ανωτερότητας, η μεγαλομανία και η αλαζονεία του, τον οδήγησαν στην απομόνωση, στη μελαγχολία και στο θάνατο.
Νάρκισσος. Ο φίλαυτος. Ο υπερήφανος και κενόδοξος. Εκείνος που προσπαθεί να γίνει Θεός χωρίς τον Θεό θεοποιώντας το «εγώ» του.
Νάρκισσος. Ο αποξενωμένος που χρησιμοποιεί τους άλλους σαν καθρέφτες για να επιβεβαιώσει την ανωτερότητά του.
Νάρκισσος. Εκείνος που νοιάζεται μόνο για τη δική του εικόνα. Εκείνος που αδυνατεί να κατανοήσει και να αισθανθεί τα συναισθήματα των άλλων.
Νάρκισσος. Εκείνος που χρησιμοποιεί τους ανθρώπους για να πετύχει τους προσωπικούς του στόχους.
Νάρκισσος. Ο θρασύδειλος τύπος που υποτιμά τους πάντες και τα πάντα και αντιδρά με επιθετικότητα όταν τον αμφισβητούν.
Φίλοι μου.
Ας είμαστε προσεκτικοί!
Ο Νάρκισσος δεν είναι εκείνο το άνθος που βρίσκεται στις όχθες των λιμνών και των δροσερών πηγών. Ίσως να κρύβεται δίπλα μας, μέσα στην οικογένεια ή στο χώρο της εργασίας μας. Ίσως να κρύβεται μέσα μας, στο ασυνείδητο… ως ασυνείδητος.
Ας είμαστε προσεκτικοί!
Ο Νάρκισσος κρύβεται πάντοτε πίσω από εύθραυστες εικόνες, προκαλώντας και προσκαλώντας σε… «ανεκπλήρωτους έρωτες».
Ας είμαστε προσεκτικοί!
Ο Νάρκισσος κρύβεται πίσω από «όμορφα πρόσωπα – απρόσωπα», συνεργατών ή «φίλων». Ανθρώπων που πορεύονται ως τύποι ανασφαλείς και πνευματικά κενοί, με μοναδικό σκοπό και στόχο την υπονόμευση της πορείας μας.
Ας προσέξουμε!
Η «βιτρίνα» μέσα στην οποία κρύβεται ο Νάρκισσος αποκαλύπτει έναν εύθραυστο και αρρωστημένο εαυτό.
Γιʼ αυτό, ας αποβάλλουμε τις ψευδαισθήσεις του δήθεν μεγαλείου.
Γιʼ αυτό, ας καλλιεργήσουμε συνειδητά την ταπεινοφροσύνη κατά το μοναδικό πρότυπο του Χριστού.
Γιʼ αυτό, ας αποδεχτούμε το θέλημα του Θεού, υπερβαίνοντας τον εγωκεντρισμό που μας αποκόπτει από την κοινωνία με τον Δημιουργό και τον συνάνθρωπο.
Έτσι, θα θεραπεύσουμε, όχι μόνο μια ψυχολογική διαταραχή, αλλά τη βαθιά υπαρξιακή και πνευματική μας αλλοίωση.
Ας προσέξουμε λοιπον!
Ιδιαίτερα εκείνοι… «οι της νοσηρής αυτοθέωσης λάτρεις».