Κυριακή μετά την Χριστού Γέννηση
(Ματθ. β΄ 13 – 23)
Σήμερα, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος κάνει λόγο για το θαυμαστό γεγονός της εμφάνισης ενός αγγέλου, απεσταλμένου από τον Θεό, στον μνήστορα Ιωσήφ.
Ο Θεός στέλνει τον άγγελό του για να ενημερώσει τον Ιωσήφ ότι το Βρέφος, η Μαρία αλλά και ο ίδιος, κινδυνεύουν από τη μανία του αιμοσταγή Βασιλιά Ηρώδη ο οποίος : «ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό».
Ο άγγελος προστάζει τον Ιωσήφ να αναχωρήσουν όλοι μαζί για την πλούσια και αρχαία χώρα του Νείλου και των Φαραώ, την Αίγυπτο, και να μείνουν εκεί μέχρι να λάβει νέα εντολή από τον Θεό.
Ο Ιωσήφ, άνευ γογγυσμού, υπακούει αμέσως στην εντολή του αγγέλου και γίνεται συμμέτοχος στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας.
Όταν ο Ηρώδης πληροφορήθηκε ότι ο Χριστός ήρθε στον κόσμο έγινε θηριώδης και αμέσως άρχισε να αναζητά «το Παιδίον» για να το θανατώσει.
Ο αιμοχαρής τύραννος θεώρησε ότι το παιδί που γεννήθηκε κρυφά και αθόρυβα μέσα σε μια σπηλιά, χωρίς τιμές και πλούτη, αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για εκείνον και την εξουσία του. Άλλωστε, για τον Ηρώδη ήταν αρκετό ότι κάποιοι μάγοι ονόμασαν «Βασιλιά» ένα βρέφος που γεννήθηκε από μια φτωχή, ταπεινή και άσημη γυναίκα.
Ο άκαρδος Ηρώδης δε διστάζει να φονεύσει ξανά. Άλλωστε, έχει σκεφτεί τον τρόπο της εξόντωσης, όπως τότε, όταν δολοφόνησε τα μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου και όλα τα πρόσωπα του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος.
Ο Ηρώδης … δόλιος γαρ … «λάθρα καλέσας τοὺς μάγους», προτρέπει: «ἐξετάσατε περὶ τοῦ παιδίου, ἐπὰν δὲ εὕρητε, ἀπαγγείλατέ μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ».
Δυστυχώς, χιλιάδες αθώα παιδιά οδηγούνται στο φρικτό μαρτύριο και το γεγονός αυτό είναι άκρως συγκλονιστικό. Οι γονείς θρηνούν για τον αναίτιο θάνατο των τέκνων τους. Ο πόνος, το κλάμα και η απόγνωση πλημμυρίζει την ύπαρξή τους και η ζωή τους αλλάζει δραματικά εξαιτίας του κοφτερού σπαθιού των στρατιωτών του άσπλαχνου και άδικου ηγέτη.
Ο Ιησούς Χριστός βιώνει και Εκείνος το διωγμό, την απόρριψη και το μαρτύριο από την πρώτη ημέρα της Γέννησής Του και αυτή είναι η ζωή και η πορεία της Εκκλησίας Του μέσα στους αιώνες. Απόρριψη, διωγμός και μαρτύριο.
Ο Θεάνθρωπος διώκεται από τους ισχυρούς του κόσμου και βιώνει τον πόνο της προσφυγιάς από τη στιγμή της έλευσής Του.
Ο Χριστός υπομένει καρτερικά τις θλίψεις και τις ταλαιπωρίες και ανέχεται την απιστία και τη σκληροκαρδία των ανθρώπων.
Ο Χριστός διδάσκει την πίστη, δια της υπομονής, με το δικό Του μοναδικό τρόπο.
Έτσι, εφαρμόζει με μεγαλοπρέπεια «το Ορθόδοξο Σταυρικό Ύφος και Ήθος».
Ο Χριστός πολεμείται και διώκεται, τότε και σήμερα, «νυν και αεί», από εχθρούς και «φίλους», οι οποίοι ζητούν ξανά το θάνατό Του.
Όμως, ο λόγος Του, η διδασκαλία Του, η παρουσία Του, το παράδειγμά Του, θα παραμείνει εις τους αιώνες γιατί στηρίζεται στο αίμα Του, αλλά και στο αίμα πάντων των Αγίων Μαρτύρων Του.
Ο κατά τον Ιουδαϊκό νόμο θετός πατέρας του Ιησού, ο χήρος και υπερήλικας προστάτης της Παρθένου Μαρίας, ο Ιωσήφ, αλλά και η ίδια η Κυρία Θεοτόκος, παραδίδονται ολοκληρωτικά στη Χάρη του Θεού και παραμένουν προσηλωμένοι στο θέλημά Του.
Η ζωή τους γίνεται μαρτύριο. Χωρίς πατρίδα και μόνιμη κατοικία, δίχως τη βοήθεια συγγενών και φίλων, βρίσκονται μόνοι απέναντι στον αδίστακτο Ηρώδη που μισεί έως θανάτου «το Παιδίον της Μαρίας».
Όμως, κάποια στιγμή το καθεστώς της αδικίας και του θανάτου τελειώνει και όσοι ζητούν τη ζωή του Νηπίου πεθαίνουν: «τεθνήκασι γὰρ οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ παιδίου». Αυτό είναι το τέλος όλων εκείνων που υπηρετούν το σκοτάδι, το κακό, την ανομία και την αδικία.
Η θεϊκή δύναμη του Χριστού εκμηδενίζει το κακό και διαλύει το σκότος και το φόβο.
Η θεϊκή δύναμη του Χριστού φωτίζει τα πάντα με το φως το αληθινό, το φως της γνώσεως, που εκπέμπει το υπέρλαμπρο άστρο της Βηθλεέμ και η ιστορία του κόσμου αλλάζει ριζικά και χωρίζεται στην προ Χριστού και μετά Χριστόν περίοδο.
Αγαπητοί μου.
Ο Ιωσήφ άκουσε τη φωνή του αγγέλου και αναχώρησε για την Αίγυπτο μαζί με τη Μητέρα και το Βρέφος.
Ο Ιωσήφ εμπιστεύτηκε απόλυτα τον Θεό και έγινε συμμέτοχος στο σχέδιο της σωτηρίας του γένους των ανθρώπων.
Ο πιστός και συνετός Ιωσήφ παρέμεινε σιωπηλός ενώπιον του Θείου Θελήματος και παραδειγμάτισε τους πάντες με την άνευ όρων και ορίων υπακοή του.
Ο γέρων Ιωσήφ προσέγγισε το μυστήριο της Θείας Γέννησης με τη γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, με τη σιωπή, γιʼ αυτό και παραμένει μέσα στους αιώνες ως ο τύπος του ανθρώπου του μέλλοντος αιώνος.
Ο Ιωσήφ προσέγγισε το θεϊκό μυστήριο της άφατης κένωσης του Υιού και Λόγου του Θεού με σιωπή και περίσκεψη και όχι με το κριτήριο της ανθρώπινης λογικής.
Ο Ιωσήφ, ως δίκαιος και ευσεβής, δεν έδωσε καμία σημασία στους λογισμούς και στις αμφιβολίες. Ήρεμος και σιωπηλός παρέμεινε ενώπιον του ανερμήνευτου γεγονότος και έγινε διάκονος πιστός του Πνεύματος του Θεού και όχι του γράμματος του νόμου.
Σήμερα, στην εποχή της αργολογίας, της κακολογίας και της πολυλογίας δεν εκτιμάται η αξία της σιωπής, όχι της ενοχικής αλλά της πνευματικής, γιʼ αυτό και δεν υπάρχει αυθεντική επικοινωνία με τον Θεό.
Σήμερα, απουσιάζει παντελώς από τους ανθρώπους (κοσμικούς και εκκλησιαστικούς) η διάκριση, η σύνεση, η ευλογημένη απλότητα και η αυτεπίγνωση. Δυστυχώς, άτολμοι παραμένουμε και δεν προχωράμε σε μια ουσιαστική ενδοσκόπηση που θα μας αναγεννήσει πνευματικά.
Δυστυχώς, φλύαροι και κενοί παραμένουμε και αυτό φανερώνεται στον «εξ άμβωνος ακατάπαυστο λόγο» κάποιων «απερίσκεπτων τύπων» που θεωρούν τη σιωπή ως … κενό. Όμως, η σιωπή δεν αποτελεί «κενό».
Η σιωπή προσφέρει την «καινή δύναμη» που οδηγεί στην εκούσια φυγή προς μια άλλη Αίγυπτο που αποτελεί τη χώρα του «κεκρυμμένου μυστηρίου» της σωτηρίας.
Ας σιωπήσουμε λοιπόν ενώπιον των μυστηρίων του Θεού, όπως ο σώφρον και πιστός Ιωσήφ και ας απορρίψουμε τις δαιμονικές φωνές των «ορθολογιστών του κόσμου» που αμφισβητούν τη Γέννηση του Χριστού από μια Παρθένο Μητέρα.
Ο Θεός ήρθε και φανερώθηκε στον κόσμο και οι ενέργειές Του δεν ερευνώνται με την πεπερασμένη λογική του ανθρώπου.
Γιʼ αυτό, ας σιωπήσουμε… όπως «ο τύπος του ανθρώπου του μέλλοντος αιώνος».
Έτσι, θα αναγεννηθούμε ουσιαστικά και θα βιώσουμε πραγματικά το χαρμόσυνο και σωτήριο μήνυμα της έλευσής Του.