Ως μια παρουσία που παραμένει ζωντανή και επιδραστική, υπερβαίνοντας το γεγονός του φυσικού θανάτου – τον οποίο χαρακτήρισε απλή μετάβαση – περιέγραψε τον προκάτοχό του Διονύσιο ο Μητροπολίτης Κορίνθου Παύλος.
Έξι μήνες μετά την κοίμηση του Ιεράρχη που σφράγισε την τοπική Εκκλησία, ο κ. Παύλος υπογράμμισε πως η αρχιεροσύνη δεν είναι αξίωμα αλλά μια διαρκής θυσία, κάτι που ο μακαριστός Διονύσιος απέδειξε στην πράξη μέχρι την τελευταία του πνοή.
Με αυτό το στίγμα σκιαγράφησε την προσωπικότητα του προκατόχου του, μετατρέποντας το μνημόσυνο σε μια κατάθεση αλήθειας για τον ρόλο του επισκόπου στη σύγχρονη κοινωνία.
Ο κ. Παύλος αναφέρθηκε εκτενώς στο έργο που άφησε πίσω του ο Διονύσιος, σημειώνοντας ότι η προσφορά του δεν περιορίστηκε σε κτίρια και διοίκηση, αλλά επεκτάθηκε στη δημιουργία μιας πνευματικής οικογένειας.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του στη δύσκολη περίοδο της ασθένειας του προηγούμενου Μητροπολίτη.
Περιέγραψε έναν άνθρωπο που αντιμετώπισε τον πόνο και τη φθορά με σπάνια υπομονή, χωρίς παράπονα, μετατρέποντας τη δοκιμασία της υγείας του σε ένα τελευταίο μάθημα πίστης προς το ποίμνιό του.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας στον Καθεδρικό Ναό του Αποστόλου Παύλου, υπογράμμισε ότι οι επίσκοποι οφείλουν να είναι πατέρες και όχι απλοί διαχειριστές, με τον Διονύσιο να αποτελεί το ζωντανό παράδειγμα αυτής της αποστολής.
Ο θάνατος δεν στάθηκε ικανός να σβήσει το έργο του, καθώς οι βάσεις που έθεσε στην Κορινθία παραμένουν ισχυρές και καθοδηγούν τη συνέχεια της τοπικής Εκκλησίας.
Στο αρχιερατικό συλλείτουργο που προηγήθηκε, μαζί με τον Μητροπολίτη Παύλο λειτούργησε ο Επίσκοπος Κεγχρεών Αγάπιος, με τους πιστούς να κατακλύζουν τον ναό για να τιμήσουν τον ιεράρχη που διακόνησε τον τόπο με αυταπάρνηση.
