Με αιχμηρό λόγο για την κοινωνική σήψη και τα φαινόμενα βίας που έχουν εισβάλει στην καθημερινότητα, ο Επίσκοπος Χριστουπόλεως Βαρνάβας έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τον εκτροχιασμό των ανθρώπινων σχέσεων.
Μιλώντας από τον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου Αχαρνών, ο Ιεράρχης στηλίτευσε την εικόνα μιας κοινωνίας που θυμίζει πλέον ζούγκλα, όπου ο θόρυβος και η ταραχή έχουν εκτοπίσει την πραότητα, μετατρέποντας τη ζωή σε πεδίο μάχης.
Το Ευαγγέλιο και η ζωή των αγίων δεν αποτελούν ένα σύστημα αφηρημένων αξιών, αλλά την ίδια τη ζωή του Χριστού και των μελών της Εκκλησίας, τόνισε ο Επίσκοπος, θέτοντας ως κεντρικό άξονα της ομιλίας του τον χαρακτηρισμό του Αγίου ως «εικόνα πραότητος».
Διευκρίνισε πως η πραότητα δεν είναι αδυναμία, ούτε παθητικότητα, όπως λανθασμένα εκλαμβάνεται από τον σύγχρονο άνθρωπο που συχνά θεωρεί τον πράο ως «ηττημένο» της ζωής.
Αντιθέτως, αποτελεί δύναμη, εγκράτεια και καρπό του Αγίου Πνεύματος που απαιτεί εσωτερική καλλιέργεια και πνευματικό αγώνα.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στα φαινόμενα βίας που μαστίζουν την κοινωνία μας, κάνοντας λόγο για μια ποικιλώνυμη βία που έχει εισχωρήσει παντού.
Περιέγραψε με μελανά χρώματα μια κοινωνία συγχυσμένη, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις διαλύονται.
Η βία και η ταραχή που κυριαρχούν, αποδεικνύουν πως ο σύγχρονος άνθρωπος, αντί να είναι πράος, γίνεται θηρίο, οδηγώντας σε έναν φαύλο κύκλο θυμού και οργής που καταστρέφει κάθε δεσμό και διαλύει την κοινωνική συνοχή.
Η θεραπεία για αυτή την κοινωνική ασθένεια, σύμφωνα με τον Επίσκοπο Χριστουπόλεως, βρίσκεται στην μίμηση της πραότητας του τιμώμενου Αγίου.
Η πραότητα είναι αυτή που μπορεί να λειτουργήσει ως στήριγμα υπομονής και ως κυματοθραύστης της οργής. Είναι η μόνη οδός για να διασωθεί η ανθρωπιά μας και να μην αλλοτριωθούμε από το περιβάλλον βίας που μας κυκλώνει.
Ο πράος άνθρωπος θυσιάζει την ικανοποίηση του εγωισμού του για να διατηρήσει την ειρήνη, και αυτό συνιστά πράξη ηρωισμού και όχι δειλίας.
Κλείνοντας τον λόγο του, ο κ. Βαρνάβας κάλεσε τους πιστούς να γίνουν πράοι πρώτα μέσα τους και έπειτα μέσα στα σπίτια τους, ώστε να σταματήσει η διάλυση των σχέσεων, υπενθυμίζοντας πως ο δρόμος της αγιότητας περνάει μέσα από την καθημερινή πρακτική εφαρμογή των αρετών και όχι μέσα από θεωρίες.
