Στη σημερινή διήγησή του ο Ευαγγελιστής Ματθαίος κάνει λόγο για δυο θαύματα που επιτέλεσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός.
Το πρώτο θαύμα αφορά τη θεραπεία δυο τυφλών και το δεύτερο την απελευθέρωση ενός ανθρώπου από τη δύναμη ενός δαιμονίου που τον κρατούσε κωφό και άλαλο.
Ο Χριστός περιοδεύει μαζί με τους Μαθητές Του σε διάφορες περιοχές, σε πόλεις και χωριά, όταν ξαφνικά συναντάει δύο ανθρώπους τυφλούς οι οποίοι τον παρακαλούν να τους ελεήσει, να τους βοηθήσει, να τους θεραπεύσει, να τους χαρίσει το φως των οφθαλμών τους που τόσο επιθυμούν.
Το γεγονός της ξαφνικής συνάντησης του Κυρίου με τους δυο τυφλούς συνέβη την ημέρα που αναχώρησε από το σπίτι του άρχοντα Ιαείρου, του οποίου την κόρη είχε αναστήσει.
Οι τυφλοί είχαν ακούσει περί του Ιησού, είχαν πληροφορηθεί τις θαυματουργίες Του και πίστευαν ότι αυτός είναι ο Χριστός τον οποίον περιμένουν οι άνθρωποι, γι αυτό και τον πλησιάζουν με θάρρος ζητώντας τη βοήθειά Του.
Οι δύο απελπισμένοι άνθρωποι φωνάζουν δυνατά το όνομά Του, μάλιστα αναφέρουν και το γενεαλογικό Του δέντρο : «Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ».
Η αναφορά στο γενεαλογικό δέντρο του Χριστού φανερώνει και αποδεικνύει ότι οι τυφλοί γνωρίζουν ποιος είναι ο Ιησούς, γνωρίζουν ποιος είναι Εκείνος που βρίσκεται μπροστά τους.
Οι δύο τυφλοί άνθρωποι πιστεύουν στη δύναμη που έχει ο Χριστός και περιμένουν με αγωνία και λαχτάρα αυτό που τόσα χρόνια επιθυμούν να αποκτήσουν, το φως.
Ο Χριστός συνομιλεί μαζί τους και τους απευθύνει ένα ερώτημα προτού δώσει απάντηση στο αίτημά τους : «Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι;» και εκείνοι «λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε».
Ο Κύριος επιθυμεί να ομολογήσουν ελεύθερα την πίστη τους στη δύναμή Του και να ακούσει από το στόμα τους αυτό το «ναί, Κύριε» που θα του επιτρέψει να παρέμβει και να θεραπεύσει την ψυχή και το σώμα τους : «τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί».
Ο Χριστός θεραπεύει τους τυφλούς και κάνει το θαύμα Του για να φανερώσει στους ανθρώπους ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας, ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου, Εκείνος που όλοι περιμένουν.
Ο Χριστός επιτελεί το θαύμα λόγω της άπειρης αγάπης προς το πλάσμα Του και λόγω της μεσσιανικής Του ιδιότητας, αφού ως γνωστό τα θαύματα είναι στοιχείο αυτής της ιδιότητας του Ιησού.
Οι τυφλοί θεραπεύονται από το Χριστό, ο Οποίος τους φωτίζει πρώτα με το φως της αλήθειας του Θεού και έπειτα τους χαρίζει το αισθητό φως, το φως των ματιών τους.
Ο Κύριος έχει ως προτεραιότητα τη θεραπεία των πνευματικών ασθενειών που βασανίζουν ολόκληρο τον άνθρωπο και τον καθιστούν παντελώς ανίκανο, ψυχικά και σωματικά.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν κάνει το θαύμα για να διαφημίσει τη δύναμη της θεότητάς Του στους ανθρώπους, άλλωστε δεν έχει ανάγκη από διαφήμιση και προβολή.
Ο Χριστός γνωρίζει ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος του εγωισμού για εκείνους που δέχονται και αποδέχονται το θαύμα της αγάπης Του, γιʼ αυτό προτρέπει και τονίζει με αυστηρότητα να μη δημοσιευτεί αυτή η θαυματουργική παρέμβασή Του : «Ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω».
Οι τυφλοί θεραπεύτηκαν αμέσως μετά το θεϊκό άγγιγμα και το λόγο Του : «τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν» και πλημμυρισμένοι από χαρά διαδίδουν παντού, ότι ο Ιησούς είναι ο θαυματουργός Μεγάλος Ιατρός και ο Μεσσίας.
Οι πρώην τυφλοί διακηρύττουν παντού τη δύναμη του Χριστού και η ενθουσιώδης ένθερμη κραυγή τους δεν εκφράζει πια την αγωνία για τη θεραπεία, αλλά την πίστη τους στο Θεό και τη δύναμή Του.
Οι δυο πρώην τυφλοί αποχωρούν από το σπίτι που βρίσκεται ο Ιησούς, ήρεμοι και θεραπευμένοι, χαρούμενοι και φωτισμένοι από τη θεϊκή Του Χάρη, από το φως του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο.
Τη στιγμή αυτή, κάποιοι άλλοι πλησιάζουν και φέρνουν μαζί τους έναν άνθρωπο λιγάκι περίεργο, ταραγμένο. Έναν άνθρωπο που κανένας δε μπορεί να τον διαχειριστεί και να τον γιατρέψει, αφού ο διάβολος τον επηρεάζει και τον ταλαιπωρεί φρικτά : «προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον».
Ο λαός που παρακολουθεί όλα αυτά τα γεγονότα παραξενεύεται, θαυμάζει, προβληματίζεται, ενθουσιάζεται και απορεί : «Οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ».
Οι δυο θαυματουργικές παρεμβάσεις του Ιησού προκαλούν έντονο προβληματισμό σε ορισμένα πρόσωπα που αρνούνται πεισματικά να πιστέψουν τη θεότητα του Χριστού την οποία αμφισβητούν.
Οι άνθρωποι αυτοί ενοχλούνται από την παρουσία του Χριστού, από τη δημοτικότητά Του στην κοινωνία των ανθρώπων της περιοχής και σκέφτονται να βρουν κάποιο τρόπο για να απαλλαγούν από Εκείνον.
Η διδασκαλία και οι ενέργειες του Χριστού προκαλούν την οργή των πονηρών Φαρισαίων που τον παρακολουθούν σε κάθε βήμα Του, αναζητώντας «αιτίες και αφορμές» για να τον διαβάλλουν και να τον εκδιώξουν.
Οι Φαρισαίοι διαπιστώνουν ότι ο Ιησούς θέτει σε κίνδυνο την εξουσία και την επιρροή τους στο λαό και φοβούνται ότι το κήρυγμα και τα θαύματά Του θα γίνουν το «σήμαντρο» που θα κρούσει και θα αφυπνίσει τον κόσμο από τον πνευματικό λήθαργο που του έχουν επιβάλει
Οι Φαρισαίοι ως άριστοι διαβολείς και συκοφάντες ξεκινούν άμεσα μια εκστρατεία λάσπης κατά του Χριστού και των ενεργειών Του.
Οι φρικτοί Φαρισαίοι συκοφαντούν, σπιλώνουν και διαστρέφουν την αλήθεια του Ιησού. Αμφισβητούν τα θαύματα των οποίων αψευδής μάρτυρας είναι ο ίδιος ο λαός και τα αποδίδουν στη δύναμη του σατανά ταυτίζοντας το Χριστό με το διάβολο : «Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια».
Η τακτική των Φαρισαίων αποσκοπεί σε ένα και μόνο σκοπό, στον κλονισμό της εμπιστοσύνης του λαού στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Οι Φαρισαίοι πάσχουν από πνευματική τυφλότητα και η ψυχή τους είναι γεμάτη από φθόνο και κακία, γιʼ αυτό το λόγο ταυτίζουν το Χριστό με το διάβολο, την αλήθεια του Θεού με το ψέμα, το φως με το σκοτάδι.
Οι Φαρισαίοι παρέμειναν αμετανόητοι, σκληρόκαρδοι, αχάριστοι και πλανεμένοι, οδηγώντας το λαό και τον εαυτό τους στην απόλυτη πνευματική και όχι μόνο καταστροφή.
Αγαπητοί μου.
Η στάση των Φαρισαίων δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους της περιόδου και της περιοχής εκείνης. Αφορά και όλους εμάς, σήμερα, που ζούμε και πορευόμαστε μέσα στην «άνεση» που προσφέρει ο σύγχρονος κόσμος, ο εξελιγμένος επιστημονικά και τεχνολογικά, όμως μεταβλητός και πρόσκαιρος.
Σήμερα, ο Χριστός μας καλεί να επιλέξουμε ελεύθερα μεταξύ της Αλήθειας και του ψεύδους, μεταξύ του Φωτός και του σκότους, μεταξύ του αυθεντικού εκκλησιαστικού – Ορθόδοξου Χριστιανικού ήθους και της φαρισαϊκής ζωής και πράξης.
Σήμερα, έχουμε απόλυτη ανάγκη από τη δύναμη και τη Χάρη του Μοναδικού, Αιώνιου, Παντοδύναμου και Αμετάβλητου Θεού.
Γιʼ αυτό, ας μελετήσουμε προσεκτικά το σημερινό Ευαγγελικό κείμενο και ας απορρίψουμε όλα εκείνα τα στοιχεία που μας κρατούν αιχμάλωτους σε μια λανθασμένη και επικίνδυνη φαρισαϊκή στάση ζωής.
Ας απορρίψουμε επιτέλους παλαιές νοοτροπίες και παρακμιακές συμπεριφορές που αποτελούν εκτροπή δαιμονική και απόκλιση από τη Χριστιανική μας ιδιότητα.
Έτσι, «Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν» όπως είπε ο Κύριός μας, θα ανοίξουν διάπλατα οι πνευματικοί μας οφθαλμοί και θα δούμε καθαρά το μοναδικό και αιώνιο φως της Χάρης Του.
Το φως που επιζητεί η βασανισμένη μας ψυχή.
Το φως του Χριστού.