Είναι πολλοί εκείνοι που υποστηρίζουν πως γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται και λειτουργεί ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αλλά αυτοί που πραγματικά μπορούν να «αποκωδικοποιήσουν» τον συνήθως αινιγματικό Προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας είναι ελάχιστοι. Ακόμη κι αυτοί οι ελάχιστοι όμως, μπορούν να κάνουν αυτήν την «αποκωδικοποίηση» μόνο και όποτε τους το επιτρέπει ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος.

Εάν δεχθούμε αυτά που κατά καιρούς διαρρέουν διάφοροι συνομιλητές του, ο 81χρονος σήμερα Ιερώνυμος «φλερτάρει» καιρό με την ιδέα της παραίτησης. Ο ίδιος τα τελευταία χρόνια, το έχει πει αρκετές φορές σε ανθρώπους που βρίσκονται κοντά του.

Αν βέβαια ρωτήσει κάποιος αυτούς που έχουν γίνει μάρτυρες αυτής της «εξομολόγησης» του Αρχιεπισκόπου, θα του πουν πως ίσως ο ίδιος να επιθυμούσε να επιστρέψει στην ηρεμία του ησυχαστηρίου του στη Ζάλτσα μακριά από τις ευθύνες του θρόνου αλλά αυτήν την απόφαση μάλλον δεν θα την πάρει ποτέ.

Θα έβαζαν όμως το χέρι τους στη φωτιά; Είμαι σίγουρος πως όχι Δεν θα το έβαζαν! Γιατι;

Διότι πολύ απλά ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, είναι ο τελευταίος άνθρωπος στην Εκκλησία που θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει «προβλέψιμο».

Στο γεύμα που παρέθεσε ο Δήμος Αιγίου για την ενθρόνιση του νέου μητροπολίτη Καλαβρύτων, του 49ου (σ.σ αν τους μέτρησα σωστά) ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος (μητροπολιτών και βοηθών συμπεριλαμβανομένων) επί της αρχιεπισκοπίας του, έχοντας δίπλα του έναν μητροπολίτη της γενιάς του, τον πρώην πλέον Καλαβρύτων Αμβρόσιο, ο Αρχιεπίσκοπος αποφάσισε να μοιραστεί δημόσια και ξεκάθαρα πια, αυτή την επιθυμία που όλο αυτόν τον καιρό μοιραζόταν μόνο με λίγους. Να παραιτηθεί!

Τι ήταν αυτό;

Μια υπενθύμιση προς τους εγγύς πως τίποτα δεν πρέπει να θεωρούν δεδομένο; Η εξωτερίκευση μιας σκέψης που τον είχε κατακλείσει την στιγμή εκείνη; Μια επιθυμία από αυτές που πολλές φορές εκφράζουμε γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα υλοποιηθεί; Ή μια προαναγγελία;

Αμφιβάλω πολύ αν έστω κι ένας από τους ανθρώπους της στενής πνευματικής οικογένειας του Αρχιεπισκόπου θα μπορούσε να ερμηνεύσει με απόλυτη βεβαιότητα αυτήν την κίνηση, όπως επίσης και για το αν πλέον υπάρχει κάποιος στον ευρύτερο εκκλησιαστικό χώρο, όχι δηλαδή μόνο στις τάξεις της Ιεραρχίας, που δεν έχει μπει στη διαδικασία να κατανοήσει τι πραγματικά εννοεί ο σταθερά λιγομίλητος και ποτέ εν θερμώ συμπεριφερόμενος Ιερώνυμος.

Αν και δεν υπήρξα ποτέ μέλος του στενού, ούτε καν του ευρύτερου περιβάλλοντος του Αρχιεπισκόπου θα τολμούσα να πω πως η δήλωση αυτή μόνο τυχαία δεν είναι. Γνωρίζοντας, όπως όλοι, πως ο Ιερώνυμος δεν λέει τίποτα και ποτέ χωρίς να το έχει επεξεργαστεί και χωρίς να το έχει επισκοπήσει από όλες τις οπτικές γωνίες τολμώ -επαναλαμβάνω- να πω πως μάλλον μας προετοιμάζει.

Η φράση κλειδί βέβαια είναι  η «κατάλληλη ώρα». Άλλο ένα χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου ανθρώπου, που δεκαετίες τώρα έχει αποδείξει την αγάπη του στην ωρίμανση των πραγμάτων. Είναι υπομονετικός. Ξέρει να περιμένει. Σαν τον ελεύθερο σκοπευτή που μπορεί να μείνει μέρες ακίνητος σε ένα σημείο μέχρι να έρθει εκείνο το δευτερόλεπτο που θα θέσει τον στόχο στην σωστή θέση απέναντι από το στόχαστρο του.

Ποια είναι λοιπόν αυτή η «κατάλληλη ώρα»;  Αυτό θα το μάθουμε όταν το αποκαλύψει ο ίδιος όταν εκείνος πει το δικό του «νυν απολύεις..».

Μέχρι τότε θα ζούμε σε μια παρατεταμένη περίοδο διαδοχής την οποία ο ίδιος άνοιξε με την κίνηση του να μοιραστεί δημόσια με όλους μας την επιθυμία του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Ίσως πάλι να θέλει ο ίδιος να δει τους υποψηφίους διαδόχους του στον στίβο της μάχης. Έναν στίβο που μοιάζει με μαραθώνιο χωρίς ορατό τερματισμό.

Ψυχραιμία λοιπόν γιατί μέχρι τον τερματισμό και την υλοποίηση της επιθυμίας του Αρχιεπισκόπου πολλοί θα δουν τις δικές τους επιθυμίες να τερματίζονται αλλά να μην τερματίζουν…

Tagged: