Η αλήθεια πρέπει να λέγεται: υπάρχει σοβαρότατο θεολογικό πρόβλημα τόσο στην περίπτωση του τηλεοπτικού Αγίου Παϊσίου (που θα προβληθεί σε σύντομη κινηματογραφική εκδοχή στις αίθουσες) όσο και του κινηματογραφικού Καποδίστρια. Και στις 2 περιπτώσεις έχουμε λαθεμένη προσέγγιση της αγιογραφίας.
Τα βιογραφούμενα πρόσωπα παρουσιάζονται, λόγω της χριστιανικής τους ιδιότητας (ο ένας είναι αναγνωρισμένος Άγιος) να είναι πιο… υπεράνθρωποι, αλάθητοι και εντελώς ατρόμητοι και να μην φοβούνται καν τον θάνατο, ακόμα και από τον ίδιο… τον Θεάνθρωπο και μόνον Αναμάρτητο Χριστό, που, παρότι Θεάνθρωπος και Αναμάρτητος, στην Γεθσημανή αντιμετώπισε 100% ανθρώπινα το επικείμενο Πάθος του, αρνούμενος για λίγο το ποτήρι που είχε να πιει.
Δεν μπορεί ο Χριστός να είχε κανονικότατα τα αδιάβλητα ανθρώπινα πάθη και να μην τα είχαν Παΐσιος και Καποδίστριας.
Επομένως και στα δυο έργα, το πρόβλημα δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η “αγιογραφία”, αλλά η υπερανθρώπινη προσέγγιση της. Αν και στην περίπτωση του Παϊσίου υπάρχουν και ανθρώπινα στοιχεία πχ χιούμορ, απουσιάζουν εντελώς οι εσωτερικές του συγκρούσεις, αντίστοιχες με εκείνη της Γεθσημανή. Από τον διάβολο και από τους ανθρώπους δοκιμάστηκε και ο Χριστός, όπως δείχνει και η σειρά για τον Άγιο, όμως στην Γεθσημανή το θέμα του ήταν αποκλειστικά και μόνο η Ανθρώπινη Φύση. Συν το ότι η σειρά ούτε λίγο ούτε πολύ τον βάζει το μόνο του θέμα να είναι το να μην ξέρει αν ακολουθεί το θέλημα το δικό του ή του Θεού, την στιγμή που σύμφωνα με τον επίσημο βίο της Σουρωτής ο Άγιος είχε θέματα… ζηλωτισμού, που σημαίνει πως είχε κανονικότατα εσωτερικές συγκρούσεις και διλήμματα, αλλά πάντοτε κατέληγε στον υγιή ζηλωτισμό.. Στον δε Καποδίστρια το μόνο ανθρώπινο στοιχείο του είναι ο έρωτας.. Αντίστοιχη όμως σκηνή με Γεθσημανή δεν υπάρχει σε κανένα από τα 2 έργα, που να δείχνει πως και τα 2 πρόσωπα, εκτός από τα υπερβατικά τους στοιχεία, είχαν ταυτόχρονα και κοινά χαρακτηριστικά με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, και πως επομένως και τα 2 εξακολουθούν μέχρι το τέλος της ζωής τους να είναι 100% άνθρωποι.
Σε πείσμα λοιπόν της λαθεμένης πνευματικότητας που επικρατεί στην εποχή μας, η πραγματική πνευματική Επανάσταση του Χριστιανισμού ήταν η Ένωση του Κτιστού Ανθρώπου με τον Άκτιστο Θεό, μια Ένωση εντελώς αδιανόητη για την πλατωνική σκέψη. Κάτι που κατάλαβε πολύ καλά ακόμα και ο παρεξηγημένος Καζαντζάκης, ο οποίος γράφει τα εξής άκρως θεολογικά στον Πρόλογο του πολύκροτου Τελευταίου Πειρασμού:
“Κάθε άνθρωπος είναι θεάνθρωπος, σάρκα και πνέμα˙ να γιατί το μυστήριο του Χρίστου δεν είναι μονάχα μυστήριο μιας ορισμένης θρησκείας˙ είναι πανανθρώπινο(…)Ό,τι είχε βαθιά ανθρώπινο ο Χριστός μας βοηθάει να τον καταλάβουμε και να τον αγαπήσουμε και να παρακολουθούμε τα Πάθη του σα να ‘ταν δικά μας πάθη. Αν δεν είχε μέσα του το ζεστό ανθρώπινο στοιχείο, δε θα μπορούσε ποτέ με τόση σιγουράδα και τρυφερότητα να αγγίξει την καρδιά μας˙ και δε θα μπορούσε να γίνει πρότυπο στη ζωή μας”