Ως μια “ιερή αποστολή” χαρακτήρισε τον διάλογο ο μητροπολίτης Γαλλίας, Εμμανουήλ, θέλοντας να τονίσει τη σημασία του μιλώντας στο διεθνές διαδικτυακό συνέδριο με θέμα “Η ελπίδα της κοινωνίας: από το 1920 στο 2020”, που έλαβε χώρα κατά το διήμερο 16-17 Δεκεμβρίου.

Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από την Εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1920) “προς τις απανταχού Εκκλησίες του Χριστού” και την Έκκληση προς Όλους τους Χριστιανούς που εκδόθηκε από το Συμβούλιο των Αγγλικανών επισκόπων (Lambeth Conference) και διοργανώθηκε από τη Σύνοδο Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (ΚΕΚ/CEC) σε συνεργασία με το Κέντρο Ανατολικών Χριστιανικών και Αρχαίων Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Λουβαίν (LOCEOC).

“Ο διάλογος είναι μια ιερή αποστολή από την οποία δεν μπορεί να διαχωριστεί η ανθρωπότητα, γιατί ο διάλογος δεν διαχωρίζει αλλά ενώνει. Πρέπει λοιπόν να γίνει αντιληπτό ως κάτι διαφορετικό από τη διαπραγμάτευση, τη συζήτηση, την αντιπαράθεση, την εφαρμογή, τη διδασκαλία κ.λπ. Για να παραφράσω ένα διάσημο απόσπασμα από τον Claude Lévi Strauss όταν μιλά για τον διάλογο στον πολιτισμένο κόσμο «υπονοεί τη συνύπαρξη πολιτισμών που προσφέρουν τη μέγιστη ποικιλομορφία μεταξύ τους, και θα λέγαμε ότι αυτοπροσδιορίζονται μέσα από αυτή τη συνύπαρξη”, σημείωσε ο κ. Εμμανουήλ.

“Ο διάλογος βοηθάει στην καταπολέμηση των προκαταλήψεων”, συμπλήρωσε ο μητροπολίτης Γαλλίας καθώς, όπως πρόσθεσε, “ακόμα και ο Πλάτων έγραψε τα κείμενά του σε μορφές διαλόγου, επειδή η μετάδοση της σοφίας χρειάζεται διαφορετικότητα. Ο διάλογος χτίζει γέφυρες μεταξύ Εκκλησιών και ενισχύει την επιθυμία και την αναζήτηση της ενότητας και της κοινωνίας. Ο διάλογος γίνεται μια περιεκτική αρχή στην οποία οι εκκλησίες μας καλούνται να συνεισφέρουν στην παγκόσμια σκηνή”.

Ο κ. Εμμανουήλ αναφέρθηκε στη συνέχεια στο πρόσφατο κείμενο του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τίτλο «Υπέρ της του κόσμου ζωής: Το κοινωνικό ήθος της Ορθόδοξης Εκκλησίας» (2020), παραθέτοντας το εξής απόσπασμα: «Αν και η ορατή μυστηριακή ενότητα των χριστιανών αποτελεί προς το παρόν μονάχα μία αμυδρή ελπίδα, ωστόσο τίποτε δεν είναι αδύνατο για το Πνεύμα το Άγιον. Για τον λόγο αυτό η Εκκλησία οφείλει να μην εγκαταλείπει τις προσπάθειές της για την επανένωση όλων εκείνων οι οποίοι συνάζονται στο όνομα του Χριστού. Μέχρι την ημέρα εκείνη, στον βαθμό κατά τον οποίο η καρδιά και ο νούς παραμένουν ανοικτά στις προτροπές του Λόγου και του Πνεύματος του Θεού, οι χριστιανοί όλων των ομολογιών οφείλουν να συναντώνται εν αγάπη και να συνεργάζονται για τη μεταμόρφωση του κόσμου. Ειδικότερα, μπορούν να συνεργάζονται σε έργα φιλανθρωπίας, αποκαλύπτοντας και δηλώνοντας την αγάπη του Θεού προς τον κόσμο, καθώς επίσης και να αναλαμβάνουν από κοινού την προώθηση της κοινωνικής και πολιτικής δικαιοσύνης, διακηρύσσοντας έτσι προς όλους τους λαούς τη δικαιοσύνη και την ειρήνη του Θεού. Επιπλέον, ακόμη κι αν δεν μπορούν να απολαύσουν την τέλεια κοινωνία στην πληρότητα της μυστηριακής ζωής της Εκκλησίας, όλοι οι χριστιανοί έχουν προσκληθεί με το βάπτισμά τους στο όνομα της Αγίας Τριάδας, να συμπροσεύχονται, να μετανοούν για τις παρανοήσεις του παρελθόντος και για τις εναντίον των αδελφών τους προσβολές, και να αγαπούν ο ένας τον άλλον, ως συνυπηρέτες και συγκληρονόμους της Βασιλείας του Θεού: «εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωάν. 13:35).

“Ο διάλογος αποφέρει καρπούς στην ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ ανθρώπων με διαφορετική κουλτούρα και παραδόσεις” τόνισε έπειτα ο κ. Εμμανουήλ. “Αυτό μπορεί να μην γίνεται αντιληπτό σε χώρες της Ευρώπης με ομοιομορφία στο θρήσκευμα, αλλά σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, που συνυπάρχουμε άνθρωποι από όλα τα μέρη του κόσμου, είναι εμφανής η ανάγκη αλληλοσεβασμού, πνεύματος αλληλεγγύης και αγάπης”, πρόσθεσε ενώ υπογράμμισε τη συνεισφορά του Συμβουλίου Ευρωπαϊκών Εκκλησιών, το οποίο “έχει συμβάλει σε μεγάλο βαθμό προς αυτή την κατεύθυνση. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών επίσης, συνέβαλε στην ανάπτυξη προόδου και στη δημιουργία γεφυρών μεταξύ των δύο πλευρών της Ευρώπης. Δεν ξεχνούμε την δέσμευση του μακαριστού Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ για ειρήνη, ειδικά κατά την πρώτη συνάντηση στην Ασίζη το 1986. Ήταν η πρώτη διαθρησκευτική συνάντηση αυτής της κλίμακας. Την ίδια χρονιά, τα Ηνωμένα Έθνη είχαν διακηρύξει το 1986 ως «Διεθνές Έτος Ειρήνης» σε μια εποχή που η αντιπολίτευση Ανατολής-Δύσης εξακολουθούσε να πολώνει τον πλανήτη και ο πόλεμος στον Λίβανο να συνεχίζεται”, ανέφερε χαρακτηριστικά.

Κλείνοντας, ο μητροπολίτης Γαλλίας, προέτρεψε σήμερα, έναν αιώνα μετά από την εγκύκλιο του 1920, “καθώς συνεχίζουμε αυτή την οικουμενική συνάντηση, ας αφήσουμε την τελευταία λέξη στην προσευχή, αυτή την απόλυτη μορφή διαλόγου, ας αφήσουμε τους εαυτούς μας στην χάρη του στοργικού Θεού και ας θέσουμε το μυστήριο της κοινωνίας ως στόχο”.

Ετικέτες: