Σήμερα, ο Κύριος Ιησούς Χριστός θεραπεύει ένα δαιμονισμένο νεαρό και τον λυτρώνει από τη φρικτή κυριαρχία του μισόκαλου και μισάνθρωπου διαβόλου.
Ένας πατέρας φοβισμένος και λυπημένος πλησιάζει τον Ιησού και τον παρακαλεί να απαλλάξει το γιο του από μια ακατανόητη, αόρατη και επικίνδυνη δύναμη που τον ταλαιπωρεί : «Κύριε, ελέησόν μου τον υιόν, ότι σεληνιάζεται και κακώς πάσχει· πολλάκις γαρ πίπτει εις το πυρ και πολλάκις εις το ύδωρ».
Ο δυστυχισμένος πατέρας έχει ζητήσει προηγουμένως τη βοήθεια των Μαθητών του Χριστού, οι οποίοι δε μπόρεσαν να θεραπεύσουν το γιο του: «ουκ ηδυνήθησαν αυτόν θεραπεύσαι».
Ο Κύριος επιτίμησε τον πατέρα και ζήτησε να φέρουν ενώπιον Του το νεαρό, τον οποίο θεράπευσε αμέσως διώχνοντας το δαιμόνιο που τον ταλαιπωρούσε και τον κρατούσε απογυμνωμένο από τη Χάρη του Θεού.
Οι Μαθητές παρακολουθούν τα γεγονότα και προβληματίζονται: «διατί ημείς ουκ ηδυνήθημεν εκβαλείν αυτό;», με το Χριστό να απαντάει: «δια την απιστίαν υμών».
Ο Κύριος τονίζει ότι για να επιτευχθεί η αλλαγή, το θαύμα στη ζωή του ανθρώπου, χρειάζονται ορισμένες προϋποθέσεις όπως η σωστή, δυνατή και βέβαιη πίστη στο Θεό.
Ο Χριστός επιθυμεί να διδάξει την υγιή πίστη που τροφοδοτεί πνευματικά τον άνθρωπο και του δίνει ζωή.
Ο Χριστός θέλει να διδάξει την πίστη, δηλαδή την αδιάλειπτη σχέση και επικοινωνία του ανθρώπου με το Θεό, την εμπιστοσύνη και την ολοκληρωτική αυτό-παράδοση του ανθρώπου στο Θεό.
Ο νέος της Ευαγγελικής περικοπής βιώνει διαρκώς τη φοβερή εμπειρία του θανάτου. Είναι δεσμευμένος, εξαρτημένος, υποδουλωμένος στη δύναμη του άρχοντα της αμαρτίας και του σκότους γιατί του λείπει ο Θεός, προφανώς δεν είχε ούτε έχει καμία σχέση και επικοινωνία με το Θεό.
Ο διάβολος φοβάται τη Χάρη του Θεού και προσπαθεί με κάθε τρόπο να την «καταργήσει» και αυτό το πετυχαίνει όταν βρει κενό στην καρδιά και στην ψυχή του ανθρώπου.
Όταν ο άνθρωπος σταματήσει να σκέφτεται το Θεό, όταν η ζωή του ανθρώπου αποτελεί «ζωή χωρίς Χριστό» γεμάτη από λάθη και ποικίλα αμετανόητα πάθη, τότε ο δαίμονας έχει πετύχει το σκοπό του.
Ο λόγος του Κυρίου: «ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη! Έως πότε έσομαι μεθ΄ υμών; Έως πότε ανέξομαι υμών;», φανερώνει ότι οι Μαθητές δεν είχαν τη δυνατή πίστη για να αντιμετωπίσουν τη δύναμη του δαίμονα και να θεραπεύσουν το νεαρό.
Ο παραπάνω λόγος του Χριστού φανερώνει την αδυναμία και την απιστία του πατέρα, ο οποίος δεν πίστευε πραγματικά, δεν προσευχόταν, δεν είχε καμία προσωπική σχέση με το Θεό.
Ουσιαστικά, το πρόβλημα του νεαρού έγκειται στην αποξένωση από το Θεό. Η αιτία του προβλήματος είναι η απιστία του πατέρα που δίνει τη δύναμη στο διάβολο να αναστατώσει την ύπαρξη του νεαρού και να κυριαρχήσει στη ζωή του.
Ο δαίμονας βρήκε τρόπο να εισέλθει και τόπο να κατοικήσει και ο νεαρός μετατράπηκε από εικόνα Θεού σε εικόνα διαβόλου, αφού η ζωή χωρίς Θεό εμποδίζει τη Χάρη Του να ενεργήσει και να θεραπεύσει.
Ο πατέρας ακούει τον Ιησού και ομολογεί μετά δακρύων ότι πιστεύει στη δύναμη του Θεού και … ο Χριστός κάνει το θαύμα Του.
Ο Χριστός δεν έμεινε στη θαυμαστή Του ενέργεια. Επιθυμεί να γνωρίσει στον άνθρωπο τα όπλα που τον κάνουν άτρωτο απέναντι στις σκοτεινές δυνάμεις: «Τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία». Ο διάβολος και η δύναμή του αντιμετωπίζεται μόνο με την προσευχή και με τη νηστεία.
Η νηστεία είναι εντολή και έχει δοθεί από τον Ίδιο το Θεό στους Πρωτόπλαστους.
Η νηστεία είναι κανόνας, τρόπος ζωής, που εκφράζει το βαθύτερο πνεύμα του Ευαγγελίου και διερμηνεύει τον ασκητικό χαρακτήρα του Ορθόδοξου ήθους.
Ο Χριστός νήστεψε αυστηρά και προσευχήθηκε «τεσσαράκοντα ημέρας και τεσσαράκοντα νύκτας» και ο διάβολος φοβάται και τρέμει τη δύναμη της προσευχής και της νηστείας, άλλωστε δε θα ξεχάσει ποτέ την ήττα που υπέστη στην έρημο από τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Αγαπητοί μου.
Η νηστεία και η προσευχή οδηγούν στην αλλαγή, στη μετάνοια, στη σωτηρία.
Η νηστεία και η προσευχή είναι ο δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο στο «χαμένο», αλλά όχι λησμονημένο Παράδεισο.
Η νηστεία, που κατά τους Πατέρες δεν είναι απλά και μόνο η αποφυγή από ορισμένες τροφές, αλλά η αποξένωση από την αμαρτία και τα πάθη, η εγκράτεια της γλώσσας, της σκέψης, των οφθαλμών και της ακοής.
Νηστεία είναι η αποχή από το θυμό, η αποξένωση από το ψέμα και την επιορκία.
Άρα, πίστη στη δύναμη και τη Χάρη του Θεού.
Πίστη, προσευχή και νηστεία.
Έτσι, θα γίνουμε «κοινωνοί στη δική Του θυσία».
Έτσι, θα αντιμετωπίσουμε με επιτυχία τους πειρασμούς της ζωής και όλα όσα μας κρατούν μακριά από τη δροσερή Πηγή της Ζωής.
Έτσι, θα αξιωθούμε να ζήσουμε και να απολαύσουμε τη Χάρη του Ουρανού.
Έτσι, δε θα ακούσουμε ποτέ από το θεϊκό στόμα Του το φοβερό λόγο… «Έως πότε έσομαι μεθ΄ υμών; Έως πότε ανέξομαι υμών;».