Κυριακή μετά την Ύψωση
(Μάρκ. η΄ 34 – 38, θ΄ 1)
«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Έτσι απευθύνεται ο Χριστός στους Μαθητές και στο λαό που ακούει από το στόμα Του τους θεϊκούς λόγους Του.
Λέει ο Κύριος: «όποιος θέλει να γίνει αληθινός μαθητής και ακόλουθός μου, πρέπει πρώτα να απαρνηθεί τον εαυτό του, να αντιμετωπίσει με σθένος τα όποια πάθη του, τα σφάλματα και τις αμαρτίες του και έπειτα να σηκώσει το δικό του σταυρό».
Όποιος επιθυμεί να ακολουθήσει τον Κύριο σε μια νέα εν Χριστώ ζωή, πρέπει πρώτα να δεχτεί και να πιστέψει απόλυτα τη δύναμη και τη Χάρη του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού.
Όποιος επιθυμεί να υπάρξει μαθητής του Κυρίου Ιησού Χριστού, οφείλει να αποκοπεί εντελώς από το διεφθαρμένο, πλανεμένο και γεμάτο πάθη εαυτό του.
Ο Χριστός καλεί τον άνθρωπο να σηκώσει αδιαμαρτύρητα το σταυρό του βίου του, ένα σταυρό που έχει πάνω του θλίψεις, πόνους, απογοητεύσεις, προδοσίες, ποικίλες δοκιμασίες και συμφορές. Ένα σταυρό που έχει πάνω του τη μεγαλύτερη συμφορά που λέγεται θάνατος.
Ο Χριστός καλεί τον άνθρωπο να σηκώσει το σταυρό του και να ακολουθήσει το παράδειγμά Του, με αυτόν τον τρόπο θα αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματα και τις συμφορές της ζωής. Έτσι, θα μιμηθεί το παράδειγμα και το χαρακτήρα του Εσταυρωμένου Ιησού, δηλαδή το «ήθος του Σταυρού».
Ο άνθρωπος που επιθυμεί να ακολουθήσει τον Κύριο και Θεό του πρέπει πρώτα να κοιτάξει μέσα του και να ερευνήσει προσεκτικά και σε βάθος τον εαυτό του.
Η μελέτη του εσωτερικού κόσμου, η πνευματική ενδοσκόπηση, η αυτοπαρατήρηση, βοηθούν τον άνθρωπο να διαπιστώσει τι είναι αυτό που τον κρατάει μακριά, ξένο, στη σχέση του με το Δημιουργό του.
Η πνευματική εσωτερική έρευνα, δηλαδή η μελέτη του εσωτερικού μας κόσμου, μας αποκαλύπτει όλες τις πράξεις που είναι αντίθετες και ξένες προς την «κατά φύση ζωή της ψυχής μας».
Ο άνθρωπος που επιθυμεί να ακολουθήσει ελεύθερα το Θεό πρέπει να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος του σε αυτόν τον κόσμο. Πρέπει να κατανοήσει ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι εκτός από αυτόν, πρόσωπα – προσωπικότητες που αποτελούν εικόνες του Δημιουργού και προς τους οποίους οφείλει να επιδεικνύει ειλικρινές ενδιαφέρον και αγάπη.
Ο άνθρωπος που επιθυμεί να ακολουθήσει στη ζωή του το παράδειγμα του Χριστού, οφείλει να καταλάβει ότι οι θεϊκές εντολές περί φιλανθρωπίας, αγάπης και δικαιοσύνης, τηρούνται και εφαρμόζονται μόνο δια της επικοινωνίας και της συνεργασίας με το συνάνθρωπό του.
Δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος δεν εφαρμόζει τις εντολές του Θεού στη ζωή του και αυτό φανερώνει την έλλειψη αγάπης προς τον πλησίον, αλλά και την έλλειψη εμπιστοσύνης και πίστης προς το Θεό.
Δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί ότι οι εντολές του Θεού, «εντολές – συμβουλές» που τον ελευθερώνουν από τη δουλεία του διαβόλου και από τα κάθε λογής πάθη του, είναι περιττές στη ζωή του.
Όμως, ο άνθρωπος όταν δεν ακολουθεί τις εντολές του Θεού, (εντολές ελευθερίας και δικαιοσύνης), γίνεται δέσμιος του εωσφορικού ναρκισσισμού του, τραγικά υπερήφανος και πνευματικά ασθενής, αφού ζει «μακράν του Θεού».
Σήμερα, ο Μάρκος στο Ευαγγελικό κείμενό του μας παρουσιάζει το σταυρικό ήθος, δηλαδή το χαρακτήρα του Ορθόδοξου Χριστιανισμού. Το ήθος που δε σχετίζεται με την ανθρώπινη κοσμική λογική. Το ήθος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το χαρακτήρα του Σταυρού που δεν αποδέχεται και δεν υιοθετεί η σύγχρονη κοινωνία, η οποία δε μπορεί να κατανοήσει το σωτήριο έργο του Σταυρού και το ήθος του Ευαγγελικού λόγου που οδηγεί στην Καινή Πολιτεία του Ουρανού.
Ο Χριστός εξακολουθεί να ρωτάει : «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» και ο κόσμος αδυνατεί να απαντήσει σε αυτό το ερώτημά Του.
Ο κόσμος δεν κατάλαβε ποτέ και δεν έλαβε ποτέ υπόψη του το νόημα και την έννοια της ψυχής, αφού πάντοτε απέρριπτε και απορρίπτει κάθε πνευματικό στοιχείο και αγώνα.
Δυστυχώς, ο κόσμος συνεχίζει να εμπνέεται και να καθοδηγείται από το πνεύμα της επικίνδυνης υλιστικής νοοτροπίας που τον καθιστά «καταναλωτική μονάδα», δούλο της ύλης, πρόσωπο απρόσωπο, άτομο αποξενωμένο και παντελώς απομονωμένο.
Όμως, οι λόγοι του Χριστού δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας: «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Ο Κύριος δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολιών και παρανοήσεων. Είναι σαφής και ξεκάθαρος. «Όποιος επιθυμεί να με ακολουθήσει πρέπει να απαρνηθεί τον εαυτό του και να σηκώσει το σταυρό του, όπως Εγώ».
Ο Σταυρός του Κυρίου είναι θλίψη, δοκιμασία, πόνος, αγάπη, στοργή, μέριμνα, μεταμόρφωση, δόξα, τιμή, καύχημα, σωτηρία και λύτρωση. Ο Σταυρός του Χριστού είναι ζωή και Ανάσταση.
Αγαπητοί μου.
Ο κόσμος δεν αναγνώρισε ποτέ τη δύναμη του Σταυρού, αφού αρνείται πεισματικά να αποδεχτεί τους λόγους και το παράδειγμα του Εσταυρωμένου Χριστού. Όμως, «Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων».
Χωρίς Σταυρό, χωρίς αγώνα και αγωνία, χωρίς δοκιμασία, δεν υπάρχει πραγματικός Χριστιανισμός. Άλλωστε, ο Σταυρός είναι εκείνος που καλεί τον άνθρωπο να αισθανθεί και να κατανοήσει τη φτώχεια του και τη ματαιότητα του φθαρτού κόσμου.
Ο Σταυρός είναι εκείνος που καλεί τον άνθρωπο να συναισθανθεί την πραγματική του ύπαρξη.
Ο Σταυρός, δια της δυνάμεως του Εσταυρωμένου Ιησού Χριστού, απογυμνώνει και καθαρίζει παντελώς από κάθε αμαρτία.
Γιʼ αυτό, ας απευθυνθούμε στον επί του Σταυρού Εσταυρωμένο Χριστό και ας εφαρμόσουμε στη ζωή μας το ήθος του Σταυρού.
Ας απαρνηθούμε τον εαυτό μας, όχι καταστρέφοντάς τον, αλλά πολεμώντας την «οικούσαν εν ημίν αμαρτία».
Ας κάνουμε πράξη τις «εντολές ελευθερίας» του Θεού, ώστε να καταφέρουμε να ξεριζώσουμε τη θέληση των παθών μας.
Έτσι, θα βαδίσουμε τη σταυρική μας πορεία, απόλυτα ασφαλείς και δυνατοί, με συνοδοιπόρο τον Ιησού Χριστό.
Ετσι, θα αξιωθούμε και της δικής μας Αναστάσεως.