Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως
(Ματθ. α΄ 1 – 25)
Ω, συ μεγάλε Αναμενόμενε
του δύστυχου πεσμένου ανθρώπου!
Για Σε ψαλμοί κι’ ωδές και σίβυλλες,
για σένα οι θρύλοι κάθε τόπου.
Για Σε ο Δαβίδ τη λύρα ανάκρουσε,
κι’ ο μεγαλόπνοος Ησαΐας,
πού διασκελίζοντας τα σύνορα
της Ιουδαίας και της Ασίας,
στης γης τα πέρατα το κήρυξε,
πώς θειο Παιδί για μας εδόθη,
π’ όλοι θα βρουν σ’ Αυτό την πλήρωση
οι πανανθρώπινοι μας πόθοι.
Τον ερχομό Σου, ώ! πώς τον πρόσμενε
του βράχου ό τραγικός Δεσμώτης,
όσο τα σπλάγχνα τ’ όρνιο εσπάραζε
της αδαπάνητης του νιότης!
Κι ήρθες! Δεν ήρθες μ’ αστροπέλεκα
και με βροντές και καταιγίδα.
Ήρθες σαν αύρα, σαν πνοή, σαν φως,
σαν ορθρινή δροσοσταλίδα.
Ήρθες! Μπροστά σου γονατίζουμε
Μάγοι φτασμένοι από τα ξένα,
και ταπεινά σε χαιρετίζουμε
τον λατρευτό μας και τον Ένα.
Σήμερα, λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος κάνει λόγο για ένα μακρύ κατάλογο ονομάτων σύμφωνα με τον οποίον αποδεικνύεται η ιστορικότητα του γεγονότος της Γέννησης του Θεανθρώπου, αλλά και η «κατ’ άνθρωπον» καταγωγή Του.
Ο Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, δηλαδή όταν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ηγεμόνευε ο Καίσαρας Αύγουστος και στην Ιουδαία βασίλευε ο Ηρώδης.
Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος στο κείμενό του αναφέρεται στους κατά σάρκα προγόνους του Ιησού Χριστού, τονίζοντας τη σπουδαιότητα του πραγματικού, ιστορικού και λυτρωτικού γεγονότος της ενανθρωπήσεως για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Η ενανθρώπηση του Χριστού είναι ένα ιστορικό γεγονός, αλλά και ένα μεγάλο μυστήριο. Φανερώθηκε ο Θεάνθρωπος, δηλαδή ο τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Όμως, το μυστήριο παραμένει για το πως ενώθηκε η θεία με την ανθρώπινη φύση στην υπόσταση του Λόγου.
Το γεγονός της Γέννησης του Χριστού αποκαλύπτει το μυστήριο του Σαρκωμένου Θεού που σύμφωνα με αυτό ο Θεός έγινε κάτι που δεν ήταν πριν, άνθρωπος. Άνθρωπος άνευ αμαρτίας και αυτή είναι η βασική και ουσιαστική διαφορά.
Σήμερα, ο Ματθαίος αναφέρει τρεις δεκατετράδες ονομάτων. Μας παρουσιάζει δηλαδή σαράντα δύο γενεές ανθρώπων που προηγήθηκαν μέχρι να έρθει ο Χριστός στον κόσμο, αρχίζοντας από τον Αβραάμ έως τον Ιωσήφ τον μνήστορα της Θεοτόκου.
Ο Ματθαίος παραθέτει αυτά τα ονόματα γιατί θέλει να αποδείξει, ότι ο Θεός εκπλήρωσε την υπόσχεση που είχε δώσει στον Αβραάμ, στον Δαυΐδ και στους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Άρα, σύμφωνα με τις προφητείες, ο Μεσσίας και Λυτρωτής είναι απόγονος του Αβραάμ και του Δαυΐδ.
Οι Προπάτορες του Χριστού, των οποίων τα ονόματα αναφέρονται στη σημερινή Ευαγγελική διήγηση, υπήρξαν σπουδαίοι άνθρωποι. Όμως, σπουδαιότερος και ασύγκριτα ανώτερος υπήρξε ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός.
Οι Προπάτορες του Χριστού και όλες οι γενεές των ανθρώπων της Παλαιάς Διαθήκης που μιλάνε προφητικά για Εκείνον αποτελούν τους αστέρες που περιφέρονται γύρω από τον Ένα, τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό.
Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, το Φως το αληθινό, ήρθε στον κόσμο και φώτισε την οικουμένη ολόκληρη με «τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως», λυτρώνοντας το ανθρώπινο γένος από την αδικία και από το σκοτάδι της αγνωσίας.
Ο Θεός ήρθε στον κόσμο και ο άνθρωπος έλαβε τη Χάρη Του και αναφώνησε τρανώς … «Ω! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός! και το κορμί μου γίνεται ναός, δεν είναι ως πρώτα φάτνη ταπεινή· μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί». (Κωστής Παλαμάς).
Η ενανθρώπηση του Χριστού είναι πραγματικά ένας σεισμός που ταρακουνάει τη λογική και αποδεικνύει την υπέρτατη αγάπη του Θεού για το ανθρώπινο γένος.
Η ενανθρώπηση του Ιησού Χριστού φέρνει τον Ίδιο τον Θεό μέσα στο χώρο και στο χρόνο, δηλαδή μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ονομάζει τα Χριστούγεννα: «Σεισμόν γης» και ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει ότι πανηγυρίζονται «τά σωτήρια τοῦ κόσμου, ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῆς ἀνθρωπότητος, ἡ κοινή ἑορτή πάσης τῆς κτίσεως».
Το γεγονός της ενανθρωπήσεως του Κυρίου αποτελεί «το γεγονός των γεγονότων». Άρα, είναι το πιο σπουδαίο γεγονός, περισσότερο και από τη δημιουργία του κόσμου, αφού ο Ιησούς Χριστός γίνεται το κέντρο της προϊστορίας, της ιστορίας και της μεταϊστορίας.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός φανερώθηκε αθόρυβα, ταπεινά, μυστικά και δεν είχε ανάγκη από δώρα πολυτελή.
Ο πάμφτωχος και ταπεινός Ιησούς δεν είχε ανάγκη από τα υλικά δώρα που του πρόσφεραν οι σοφοί που Τον επισκέφτηκαν. Άλλωστε, δε χρειαζόταν χρυσάφι. Δεν είχε ανάγκη από σμύρνα και λίβανο.
Ο Κύριος ζητούσε μόνο τον άνθρωπο, για να κατοικήσει μέσα του, για να τον απελευθερώσει από τη φθορά και το θάνατο.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν έχει ανάγκη από δώρα και τάματα φθαρτά, ένα πράγμα μόνο ζητάει από εμάς, την πίστη μας προς Εκείνον. Μια πίστη ισχυρή, σταθερή, με αφοσίωση και απόλυτη εμπιστοσύνη στη Χάρη Του. Μια πίστη δυνατή, αδιαμφισβήτητη, που «δια της γνώσεως» θα φωτίσει το βαθύ σκοτάδι του νου, της καρδιάς και της ψυχής μας.
Αγαπητοί μου.
Ο υπέροχος ύμνος, ο ύμνος της νίκης: «Ἡ γέννησίς σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως», φανερώνει την άμετρη φιλανθρωπία του Δημιουργού.
Το Φως ανέτειλε στον κόσμο, η Αλήθεια φανερώθηκε και η Ζωή νίκησε το θάνατο και τη φθορά.
Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο ως άνθρωπος για να επαναφέρει τον άνθρωπο στην πολιτεία του Ουρανού.
Σήμερα ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, δια στόματος του αγγέλου, μας υπενθυμίζει ξανά το σκοπό της ενανθρωπήσεως του Κυρίου : «Αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών».
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων! Η σωτηρία κάθε ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο Θεός «εφανερώθη εν σαρκί» και είναι «ο Ένας», «ο Μόνος» και το όνομά Του αποτελεί «το υπέρ παν όνομα».
Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και έγινε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης που δε θα δύσει ποτέ, αφού σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο : «οι ουρανοί θα εξαφανιστούν αλλά Εσύ αιώνια θα παραμένεις».
Ο Θεός ήρθε και «εφανερώθη εν σαρκί» και το γεγονός αυτό είναι σπουδαίο, μοναδικό, ανεπανάληπτο και ασύγκριτο.
Ο Θεός «εφανερώθη εν σαρκί» και ο σαρκωμένος Λόγος έγινε το κέντρο όλων των όντων, όλης της κτίσης.
Γι’ αυτό, ας παρακαλέσουμε τον Κύριο και Θεό Ιησού Χριστό να μας χαρίσει το φως το αιώνιο, το φως της γνώσεως … φως από τη λάμψη Του.
Ο Χριστός ήρθε και φανερώθηκε μέσα στο χρόνο και το χώρο. Ας γονατίσουμε μπροστά Του, όπως οι Μάγοι που τον αναζητούσαν.
Ας γονατίσουμε μπροστά Του και ας Τον παρακαλέσουμε να μας χαρίσει λίγο από το δικό Του φως.
Έτσι, θα οδηγηθούμε … στη δική μας αναγέννηση.