Τις τελευταίες ημέρες το κινητό μου δεν έχει σταματήσει να χτυπά. Κληρικοί, λαϊκοί, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, μέχρι κι ο χασάπης που πήγα να ψωνίσω με ρώτησε. Τι γίνεται με τους μητροπολίτες; Έχουν κορονοιό; Το κρύβουν; Γιατί το κρύβουν; Κι οι άνθρωποι που είναι γύρω τους;

Βροχή οι ερωτήσεις.

Ανάλογα με την αφετηρία του καθενός ανάλογα και τα επιχειρήματα. Είμαστε άλλωστε «ζωηρή» κοινωνία και μας αρέσει να μιλάμε. Αυτό βέβαια στο οποίο συμφωνούσαν όλοι με τους οποίους συζήτησα, από τον πλέον αντικληρικαλιστή έως και τον πιο ευσεβή ήταν το εξής: «Που είναι το κακό στο να παραδεχθεί ένας ανώτατος κληρικός πως έχει προσβληθεί από τον κορονοϊό;».

Κάποια στιγμή κάθισα με τον εαυτό μου σε μια άκρη μήπως και κατανοήσω τέλος πάντων γιατί συμβαίνει όλο αυτό. Φταίει η κατάσταση; Φταίει η Εκκλησία; Είναι όλοι αυτοί που αναζητούν ευκαιρίες για να την χτυπήσουν;

Θεολόγος δεν είμαι, αλλά είναι κάποιες ρήσεις από τις Γραφές που μου έχουν μείνει. Μια από αυτές είναι η «Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Και πραγματικά λυπήθηκα πολύ γιατί ούτε κι εγώ μπορώ να κατανοήσω τι είναι αυτό που οδηγεί ορισμένους στο να κρύβονται αρνούμενοι να μοιραστούν την αλήθεια τους με την κοινότητα.

Όπως και πολλοί άλλοι του χώρου έχω ακούσει κι εγώ για ορισμένα πρόσωπα, λίγα είναι η αλήθεια, από τις τάξεις της Ιεραρχίας που εμφανίζονται σε αυτές τις συζητήσεις ως «κρούσματα». Να σας πω την αλήθεια μου, ούτε κι εγώ ξέρω αν είναι ή δεν είναι φορείς ή ασθενείς. Δημοσιογράφος είμαι, δεν μπορώ να κυνηγάω τους μητροπολίτες με μια μπατονέτα στο χέρι για να τους πάρω δείγμα.

Όμως αν τελικά πράγματι υπάρχουν ανάμεσα μας ιεράρχες που έχουν προσβληθεί από τον ιό θα ήθελα με σεβασμό στην περιπέτεια τους να τους πω, δεν είναι ντροπή, βγείτε και πείτε το, «άνθρωπος είμαι αρρώστησα»!

Χωρίς να μπαίνω καν στη διαδικασία της συζήτησης περί προστασίας προσωπικών δεδομένων, κάτι το οποίο ως γνωστόν τα δημόσια πρόσωπα δεν απολαμβάνουν στο βαθμό που τα απολαμβάνει ένας απλός πολίτης, για λόγους προφανείς, επιμένω στο ανθρώπινο και διδακτικό.

Όταν αυτή τη στιγμή μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας νοσεί, – ίσως αύριο κι εγώ κανείς δεν μου το εγγυάται- είναι άσχημο να κυκλοφορεί η φήμη πως άνθρωποι που ανήκουν στην πνευματική ηγεσία του τόπου, κρύβονται.  Άνθρωποι που στη μάχη πρέπει να βγαίνουν μπροστά, δεν έχουν την πολυτέλεια της ιδιωτικότητας.

Κι επειδή ακριβώς υπάρχει στη μέση και η υπόθεση του στίγματος, αυτή η κακή συμπεριφορά που έχουν δείξει ορισμένοι συμπολίτες μας απέναντι σε θύματα της πανδημίας, ακόμη περισσότερο οι πνευματικοί άνθρωποι, οι ποιμένες, θα πρέπει να βγουν μπροστά. Όταν ενας μητροπολίτης, ο πνευματικός πατέρας δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων σε μια ολόκληρη περιφέρεια «ντρέπεται» να βγει και να το παραδεχτεί, ο απλός πολίτης τι πρέπει να κάνει;

Ο Ζακύνθου Χρυσόστομος όταν του ζήτησαν τον κατάλογο με τα ονόματα των Εβραίων του νησιού έδωσε ένα χαρτί που έγραφε το όνομα του και αυτό του δημάρχου. Αυτοί οι δυο βγήκαν μπροστά. Τους υπόλοιπους τους έκρυψαν πίσω τους.

Όταν πήγαν στον Χρυσόστομο Σμύρνης να του πουν να φύγει να σωθεί γιατί η Σμύρνη είχε πια χαθεί, ο ίδιος αρνήθηκε λέγοντας πως δεν θα άφηνε το ποίμνιο του. Τη συνέχεια την γνωρίζουμε…

Τέτοιες συμπεριφορές Ιεραρχών εδραίωσαν την Εκκλησία στη συνείδηση των Ελλήνων ως την «Εκκλησία». Ούτε τα Προεδρικά Διατάγματα, ούτε οι τιμές και οι αναγνωρίσεις.

Όταν λοιπόν υπάρχει τέτοιο προηγούμενο, δεν γίνεται σε κάτι τόσο απλό να «κρύβονται» Ιεράρχες.

Βγείτε λοιπόν μπροστά και διδάξτε μέσα από την ασθένεια σας. Δώστε παρηγοριά και δύναμη μέσα από τον δικό σας πόνο. Αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων. Όπως ο Ιερισσού, ο Καλαβρύτων, ο Αλβανιας…

Κι αν φοβάστε ότι θα πουν για τις Εκκλησίες, για την Θ. Κοινωνία, για τις εικόνες και όλα τα ιερά και τα όσια που έχουμε βγάλει έξω στους δρόμους όλο αυτόν τον καιρό, μη φοβάστε. Αυτή η συζήτηση έχει ξεκινήσει ήδη κι αυτοί που την τροφοδοτούν δεν περιμένουν την δική σας ασθένεια για να την δυναμώσουν.

Αν λοιπόν θέλετε να στηρίξετε την πίστη, στηρίξτε την εκκλησία, στηρίξτε την κοινότητα, το ποίμνιο. Με όλο το σεβασμό, ο Θεός δεν χρειάζεται την υποστήριξη σας, ούτε τη δική μου, ούτε κανενός. Ο πιστός όμως που «βομβαρδίζεται» καθημερινά από όλες τις πλευρές από ακραίους ζηλωτές μέχρι ακραίους εκκλησιομάχους χρειάζεται στήριξη, και αυτή είναι δική σας δουλειά όχι δική μου.

Ο Ανδρέας Λουδάρος έχει σπουδάσει δημοσιογραφία στην Αθήνα. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ. Εργάζεται ως εκκλησιαστικός συντάκτης από το 1999

Ετικέτες: