Διαβάζοντας πριν λίγες ημέρες ένα άρθρο με τίτλο «η δίψα της κοινότητας», αποφάσισα να γράψω για το πόσο επηρέασαν την Εκκλησιαστική ζωή οι μέχρι τώρα καραντίνες και ποια η σχέση της ατομικής λατρείας με την Εκκλησιαστική παράδοση.

Καταρχάς, το κλείσιμο των ναών στην πρώτη καραντίνα και η τέλεση της Θείας Λειτουργίας χωρίς την παρουσία πιστών στην δεύτερη, δημιούργησε μια «ανάγκη» για προβολή των ακολουθιών μέσω του διαδικτύου.

Έτσι, πλήθος πιστών στήνεται μπροστά στην οθόνη για να παρακολουθήσει όλα όσα προηγουμένως καλούνταν να βιώσει.

Προτού όμως να συμβεί αυτό, πλήθος πιστών αρκούνταν σε αυτήν την απλή παρακολούθηση της λατρείας χωρίς να νιώθει την ανάγκη να συμμετάσχει ενεργά σε αυτήν μεταλαμβάνοντας των Αχράντων Μυστηρίων.

Η κύρια αιτία αυτής της αποστασιοποίησης είναι η άγνοια της Εκκλησιαστικής παράδοσης, βάσει της οποίας, σε όποιον βαπτισμένο Χριστιανό δεν επιτρεπόταν να κοινωνήσει, λόγω κάποιου σοβαρού αμαρτήματος, όφειλε να αποχωρήσει από τον ναό μαζί με τους κατηχουμένους την στιγμή που θα απαγγελόταν το Σύμβολο της Πίστεως (Πιστεύω).

Παρομοίως, η τυποποίηση της συμμετοχής μας στο κοινό Ποτήριο ορισμένες φορές τον χρόνο (συνήθως 3-4), ιδιαίτερα κατά τις μεγαλύτερες εορτές προετοίμασαν το έδαφος γι’ αυτή την κατάσταση.

Όλη τα παραπάνω δημιούργησαν μια παθητική πνευματικότητα, η οποία εκδηλώνεται με likes, καρδούλες, χέρια ενωμένα σε στάση προσευχής καθώς και αποστολή ονομάτων για μνημόνευση κατά την ζωντανή μετάδοση των ακολουθιών στο διαδίκτυο.

Επιπλέον, η προβολή της ατομικής λατρείας, ως  ο ενδεδειγμένος τρόπος προσευχής στα χρόνια της πρόσφατης επιδημίας, (επισημαίνω το πρόσφατης, γιατί ουδέποτε άλλοτε έκλεισαν οι ναοί και απαγορεύτηκε η λατρεία) προάγει την απομόνωση και την αποκοπή του πιστού από την κοινωνία προσώπων και το σώμα της Εκκλησίας. 

Διότι, η ατομική προσευχή δεν νοείται ποτέ εκτός της Εκκλησιαστικής κοινότητας, εφόσον όπως αναφέρει και ο νεοφανής άγιος Πορφύριος, «αν δεν ελεήσει εμένα ο Θεός δεν θα ελεήσει ούτε εσένα», αποδεικνύοντας με αυτόν τον λόγο, ότι όλοι είμαστε ένα.

Το μεγάλο πρόβλημα δημιουργείται όταν δεν νιώθουμε αυτή την ενότητα ως κάλεσμα του Κυρίου μας (εις ενότητα πάντες εκάλεσεν).

Όταν διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από τον άλλο, τον αδελφό μας, εκ του οποίου προέρχεται η σωτηρία μας, κατά τον μέγα Αντώνιο, και η ευσέβεια γίνεται ιδιωτική υπόθεση.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Ιασονίδης

Ο π. Θεμιστοκλής Ιασονίδης είναι κληρικός της μητρόπολης Κιλκισίου και υποψήφιος διδάκτωρ του τμ. Θεολογίας ΑΠΘ

Ετικέτες: