Ως κεραυνός εν αιθρία έπεσε σήμερα τα ξημέρωματα η είδηση του θανάτου του μητροπολίτη Καστορίας κυρού Σεραφείμ. Καταλαβαίνω ότι ίσως ο όρος “θάνατος”, για ‘εναν εργάτη του Ευαγγελίου και έναν αγωνιστή για να σώσει τις ψυχές των ανθρώπων, είναι αδόκιμος και ασύμβατος.

Άλλωστε όπως μαρτυρούν τα λόγια των συνεπισκόπων του, ο μακαριστός Σεραφείμ ήταν ένας ξεχωριστός μητροπολίτης. Οι χαρακτηρισμοί “ένα διαμάντι στην Ιεραρχία μας”, φιλόξενος καί αγαπητός Δεσπότης καί πατέρας, θυσιαστικός ἐκκλησιαστικός ποιμενάρχης καί ένθερμος πατριώτης, φιλακόλουθος καί δραστήριος ποιμαντικά, φιλάγιος καί φιλαγιορείτης, ασκητής, ἡσυχαστής καί ανοιχτόκαρδος, ὁρμητικός καί ταπεινός, αντικατοπτρίζουν ότι ο μακαριστός ιεράρχης δεν ζούσε για εδώ αλλά για την όντως Ζωή.

Παραθέτουμε μέρικες φωτογραφίες από την εκλογή του σε Επίσκοπο, την χειροτονία στον ναό του αγίου Νικολαόυ οδού Αχαρνών όπου διετέλεσε εφημέριος και από την ενθρόνισή του στην μακεδονική γη της Καστοριάς.

Κατά την ενθρόνισή του αντιφώνησε συγκινημένος λέγοντας μεταξύ άλλων χαρακτηριστικά πως «..από την ημέρα που η Εκκλησία με εξέλεξε Επίσκοπο και Μητροπολίτη αυτής της ακριτικής και ένδοξης Βυζαντινής Ιεράς Μητροπόλεως, πολιτογραφήθηκα και εγώ ως Μακεδόνας και ειδικότερα Καστοριανός..».

Δεν θα ξεχάσω όταν πριν δύο χρόνια στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία την Τετάρτη 6 Ιουνίου 2018 σε μια αποστροφή του λόγου του ο κυρός Σεραφείμ πρόσθεσε: ”Η Μακεδονία δεν είναι ο μαχαλάς που μπορεί να έχει την άλφα ονομασία, και μετά από λίγα χρόνια να έχει μια διαφορετική ονομασία. Η Μακεδονία είναι το θεμέλιο του παγκοσμίου πολιτισμού, γι’ αυτό και η Ιερά Σύνοδος τόνισε ότι δεν χαρίζουμε σε κανέναν το όνομα της Μακεδονίας”.

Έκλεισε την συγκλονιστική ομιλία του υπογραμμίζοντας ”Το 1953 ο νομπελίστας ο Σεφέρης βρέθηκε στην Κύπρο, κι εκεί είδε γραμμένο σε έναν τοίχο και το αποτύπωσε. Έγραφε το εξής χαρακτηριστικό και αυτό πρέπει να είναι το σύνθημά μας, «Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες». Κι εμείς τί θέλουμε; Την Μακεδονία θέλουμε κι ας τρώμε πέτρες”.