Καύχηση χωρίς προσωπικό αγώνα καυτηρίασε ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμος, αναφερόμενος σε όσους επικαλούνται ένδοξους προγόνους, Πατέρες της Εκκλησίας και μεγάλους πνευματικούς χωρίς να ακολουθούν το φρόνημα, τη θυσία και το παράδειγμά τους.
Μιλώντας την Κυριακή 2 Αυγούστου 2026 στην Κομνήνειο Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου και Κοιμήσεως της Θεοτόκου Στομίου, όπου χοροστάτησε στον Όρθρο και λειτούργησε, προειδοποίησε ότι η εκκοσμίκευση δεν αποτελεί έναν μακρινό ή εξωτερικό κίνδυνο.
«Και σήμερα, η Εκκλησία μας κινδυνεύει από εκκοσμίκευση», είπε, αναφερόμενος στις τοπικές Εκκλησίες, στις Μονές, στις ενορίες, στις Μητροπόλεις και στις Συνόδους.
Όπως εξήγησε, αντιλήψεις του κόσμου μπορούν να εισχωρήσουν ακόμη και στο εκκλησιαστικό περιβάλλον, ιδιαίτερα όταν οι άνθρωποι αναζητούν την άνεση, την αναγνώριση και την κολακεία, αντί για την ευθύνη και τον πνευματικό αγώνα.
Ο Μητροπολίτης χρησιμοποίησε ως αφετηρία την ευαγγελική διήγηση στην οποία ο Χριστός ανάγκασε τους μαθητές Του να μπουν στο πλοίο και να απομακρυνθούν από το πλήθος. Κατά την ερμηνεία του, θέλησε με αυτόν τον τρόπο να τους προστατεύσει από ανθρώπους που επιχειρούσαν να προσαρμόσουν το κήρυγμά Του στις δικές τους κοσμικές επιδιώξεις.
Από το σημείο αυτό πέρασε στη σημερινή πραγματικότητα, υπογραμμίζοντας ότι η αποδοχή της κολακείας και των «μπράβο» του κόσμου μπορεί να απομακρύνει έναν άνθρωπο από τον πραγματικό σκοπό της διακονίας του.
«Είμαστε λίγο Χριστιανοί των ανέσεων…», ανέφερε, φέρνοντας ως παράδειγμα τις εύκολες δικαιολογίες που προβάλλονται ακόμη και μπροστά στη νηστεία του Δεκαπενταύγουστου.
Όπως παρατήρησε, πολλοί επιθυμούν να είναι Χριστιανοί «εκ του ασφαλούς». Όταν όμως εμφανίζονται ο κόπος, η στέρηση ή ο πόνος, αναζητούν προφάσεις για να περιορίσουν την προσωπική τους προσπάθεια.
Η κριτική του στράφηκε και στην τάση των σημερινών Ελλήνων να επικαλούνται διαρκώς τα επιτεύγματα των αρχαίων προγόνων τους.
«Αυτοί ήταν, αυτοί τα έκαναν αυτά. Εμείς σήμερα τι κάνουμε;», διερωτήθηκε, επισημαίνοντας ότι η υπερηφάνεια για την ιστορία δεν έχει αξία όταν δεν συνοδεύεται από προσπάθεια να ζήσει κανείς σύμφωνα με τα διδάγματά της.
Αντίστοιχη στάση, όπως είπε, εμφανίζεται και μέσα στην Εκκλησία. Οι πιστοί καυχώνται ότι ανήκουν στην Εκκλησία των Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων, χωρίς όμως να ακολουθούν το φρόνημα, την αγωνιστικότητα, τη μαχητικότητα και τη θυσία εκείνων που επικαλούνται.
«Και εμείς τα βρίσκουμε όλα άνετα και απλά καυχόμαστε», ανέφερε, σημειώνοντας ότι η επίκληση μιας σπουδαίας παρακαταθήκης δεν κάνει αυτομάτως σπουδαίο και εκείνον που την κληρονόμησε.
Στην ίδια λογική ενέταξε και την καύχηση ορισμένων πιστών για το ποιος είναι ο πνευματικός τους. Ο ίδιος αναφέρθηκε με ευγνωμοσύνη στον πατέρα Λεωνίδα Διαμαντόπουλο και στον πατέρα Γεώργιο Καψάνη, οι οποίοι, όπως είπε, τον βοήθησαν και τον οικοδόμησαν πνευματικά.
Ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι η σχέση με έναν σπουδαίο πνευματικό δεν μεταφέρει αυτομάτως στον πιστό το ήθος, την αγιότητα και τον αγώνα του.
«Ο Πατήρ Τάδε είναι Άγιος, ο Πατήρ Τάδε είναι εκ δεξιών του Θεού και Πατρός, ο Πατήρ Τάδε έχει κερδίσει τη Βασιλεία των Ουρανών. Εσύ, τι κάνεις;», είπε, μεταφέροντας το βάρος από το όνομα του πνευματικού στην προσωπική ευθύνη του καθενός.
Παρομοίασε τον πνευματικό με τη μητέρα που βοηθά το μικρό παιδί να κάνει τα πρώτα του βήματα. Η αποστολή του είναι να καθοδηγήσει και να στηρίξει, όχι να περπατήσει στη θέση του ανθρώπου ούτε να αναλάβει τη δική του ευθύνη.
