Η Μέση Ανατολή από πολλές δεκαετίες είναι μια βραδυφλεγής βόμβα. Το ένα κράτος μετά το άλλο γεννά και ζει πόλεμο, αναστάτωση, πρόβλημα. Γνωστό είναι το σημείο ενδιαφέροντος ντόπιων και ξένων συμφερόντων, ο μαύρος χρυσός, το πετρέλαιο. Για τον λόγο αυτό και κατά καιρούς είχαμε πρόσφυγες. Διακινούνται με διάφορους, κρυφούς και παράνομους τρόπους. Τον τελευταίο καιρό ζούμε το αποκορύφωμα εισροής μεταναστών, περισσότερο δια των νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Βρέθηκαν άρχοντες και αρχόμενοι ενώπιον του λεγόμενου μεταναστευτικού προβλήματος, εν πολλοίς απροετοίμαστοι.

Το πλέον οξύμωρο της όλης υπόθεσης είναι, ότι για όλα χρησιμοποιείται ο Θεός. Υποτίθεται για χάρη Του διαπράττονται τα εγκλήματα. Κατά την φιλοσοφία κάποιων με το ξίφος και το όπλο πρέπει επικρατήσει το θέλημά Του. Θα μπορούσε να υπάρχει Θεός που ν’ αρέσκεται σε αίμα και θάνατο, αντί για παιδιά και ψυχές; Μάλλον Εκείνος είναι το πρόσχημα , τα αίτια είναι βαθύτερα.

Όταν μιλάμε για Θεό και με τον Θεό, πρέπει να γνωρίζουμε και τα όρια της σχέσης – συνομιλία μ’ Εκείνον και με τους συνανθρώπους μας για Εκείνον. Στην περίπτωση που οι γνώσεις μας είναι πενιχρές ή ανύπαρκτες δεν σημαίνει ότι θα έρθουμε οπωσδήποτε ως υπερασπιστές Του, προκειμένου να καλύψουμε τα υπαρξιακά κενά μας, τις ενοχές μας ότι δεν τον ακολουθούμε συνειδητά ή δεν τηρούμε τις εντολές Του. Στην περίπτωση αυτή μπορεί και να εκτραπούμε με δυσάρεστα τ’ αποτελέσματα. Όλα για τον Θεό! Τον χρειαζόμαστε, ως Πατέρα και όχι ως δυνάστη. Αν δεν έχει πατρική σχέση μαζί μας, τότε δεν Τον θέλουμε.

Γύρω από το εξ ανατολών λεγόμενο μεταναστευτικό θέμα των καιρών μας κινείται ένα τρίπτυχο: τσιχαντισμός, πρόσφυγες, τρομοκρατία. Για να πιστέψουν περισσότεροι στον Θεό ακραίοι ισλαμιστές ασκούν δικαιοσύνη και προσηλυτισμό με γνώμονα το κοράνι και με την άσκηση βίας. Πολεμούν με μίσος και μανία ότι θεωρούν αντίθετο ή ξένο.

Η κατάσταση αυτή δημιούργησε την γενιά προσφύγων στους χρόνους μας. Αυτοί βρίσκουν διέξοδο ζωής προς την Ευρώπη, με την πατρίδα μας να γίνεται μοιραία η πρώτη χώρα υποδοχής τους, μ΄ ότι αυτό συνεπάγεται. Επειδή υπήρξε η έμπρακτη υποστήριξη την χριστιανικής Ευρώπης, έπρεπε αυτή και να τιμωρηθεί. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις όπου έγιναν, αποσκοπούσαν στο να δείξουν οι ισλαμιστές την δύναμή τους και να “εκδικηθούν” τους αλλόπιστους. Ενέργειες που αγγίζουν την παράνοια και απεχθάνονται πάντες. Η ιστορία και η συνείδηση της ανθρωπότητας πάντα θα καταδικάζει τέτοιες πρακτικές.

Είναι θλιβερό αυτό που συμβαίνει με τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες ή μετανάστες. Αφήνουν τον τόπο τους για ένα ελεύθερο και καλύτερο ποιοτικά μέλλον. Πίσω τους μένουν μόνο συντρίμμια πόλεων, χαοτικές καταστάσεις, εγκλωβισμένοι συμπατριώτες. Ταυτόχρονα συνεχίζονται από τους τσιχαντιστές τα εγκλήματα κατά της ζωής, κατά του πολιτισμού, κατά της ειρήνης, με τον Θεό δήθεν ο εμπνευστή τους. Δεν είναι λογική, θεμιτή, ανεκτή η αντίληψη αυτή. Αξίζει βέβαια να διευκρινίσουμε, ότι κάθε μουσουλμάνος δεν είναι τρομοκράτης, ούτε και είναι κάθε τρομοκράτης είναι μουσουλμάνος.

Πρέπει ο οπαδός οποιασδήποτε θρησκείας να κινείται ως σώφρων και όχι ως υποχείριο αυτών. Τότε δεν θα δημιουργεί ένταση, αντεγκλήσεις, προστριβές. Θα χαίρεται το πιστεύω του και θα το εκφράζει με την όποια λατρεία του. Μυστήριο ο Θεός και προσευχητικά προσεγγίζεται. Η ουσία Του είναι η αγάπη και πρέπει να την προσφέρουν ή να την απολαμβάνουν τα παιδιά Του.

Tagged: