Όσο διαρκεί η συζήτηση για το σύμφωνο συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια, τόσο μας δίνεται δυνατότητα να διατυπώσουμε σκέψεις για πρακτικά θέματα κυρίως. Υπάρχουν συμφωνίες και παραφωνίες απ’ όλες τις πλευρές που προκαλούν σκέψεις και σχολιασμό. Ο λόγος δικαιώματα και αν έχει, πρέπει να διαθέτει και την δύναμη να αντιμετωπίσει τον αντίλογο. Ο εκσυγχρονισμός είναι απαραίτητος όχι όμως και η ισοπέδωση, η άρνηση, η παραμόρφωση. Στην περίπτωση του συμφώνου συμβίωσης η αντίθετη άποψη δοκίμασε τον κανιβαλισμό των ανευθυνοϋπεύθυνων, παντός χώρου και ακούμπησε τον φασισμό. Δεν διέθεταν κάποιοι την ευχέρεια της ουσιαστικής αντιπαράθεσης και αρκέσθηκαν στον υπερτονισμό κραυγών και στην αποσιώπηση φωνών. Η επαγγελλόμενη δημοκρατία ήταν πρόφαση, γι’ αυτό έφτασε στην δημαγωγία των Μ.Μ.Ε.

Διαρκεί ακόμα η συζήτηση και ευκαίρως-ακαίρως αναμοχλεύεται από αρκετούς προκειμένου να στοχοποιήσουν, χλευάσουν, γελειοποιήσουν τις εκκλησιαστικές αποφάσεις, δηλώσεις ή απόψεις. Υπάρχουν του συμφώνου τα παραλειπόμενα. Είναι εύκολο θέμα προκειμένου να καλύψουν οι επιτήδειοι την ζοφερή και αβέβαιη πολιτική ή κοινωνική επικαιρότητα. Έγινε πλέον νόμος του κράτους, σαν να υπήρχε πίεση από κάπου, σαν να μας κυνηγούσαν οι απαιτήσεις, οι υποσχέσεις, ο χρόνος.

Καθώς μείνει στην μορφή που ψηφίστηκε από την Βουλή κατά πλειοψηφία, περιμένει τους ενδιαφερόμενους να σπεύσουν να το συνάψουν για να κατοχυρώσουν περισσότερο θέματα κληρονομιάς ή σύνταξης. Στην οικονομική ή άλλη αποκατάσταση τελικά επιδιώκουν οι υποστηρικτές του. Το “συναίσθημα” με μία υπογραφή αποκτά άλλη “αξία”……

Το πρόβλημα γίνεται έντονο όταν επιχειρηθεί η θέσπιση υιοθεσίας παιδιών. Θα το επιδιώξουν, ίσως και το καταφέρουν, παρά τις περί αντιθέτου διακηρύξεις. Εκεί υπάρχει πλέον ολοφάνερη αποϊεροποίηση του θεσμού και της δομής της οικογένειας. Για το θέμα αυτό δεν έχει τις αντιρρήσεις της μόνο η Εκκλησία, αλλά και σημαντική μερίδα του πολιτικού κόσμου, ακόμα και “προοδευτικού” προσανατολισμού. Αλλοιώνεται σημαντικά και επικίνδυνα ένα κύτταρο της κοινωνίας. Επισημάνθηκε ευτυχώς αυτό και από επιστήμονες άλλων πεδίων και ιδεολογιών. Η ανατροπή των ρόλων μέσα στην οικογενειακή εστία είναι προφανέστατη, όσο και τραγελαφική. Η διατάραξη των ισορροπιών που θα επέλθει είναι ολέθρια και αναποτελεσματική. Τι θα προσφέρει άρα ; Την ικανοποίηση ποιού ενστίκτου θα καλύψει, πατρικού ή μητρικού ;

Σίγουρα θα υπάρξουν πρακτικά ζητήματα που θα παρασύρουν και ερωτήματα, μετά την υπογραφή του περίφημου συμφώνου. Είναι θέμα ο αριθμός τους που θα υπάρχει σε ισχύ. Ποιό θα είναι έγκυρο αν χρειαστεί να αξιοποιηθεί ; Θα έχουν ισοτιμία γάμου και θα προσμετρούνται σ’ αυτούς (για ετερόφυλα ζευγάρια); Με το θέμα ιθαγένειας ή άδειας παραμονής για αλλοδαπούς τι θα γίνει; Η εκμετάλλευση και η παρανομία ελλοχεύει και εδώ.

Η Εκκλησία έχει τις αρχές Της, δε μπορεί και δεν δικαιούται να αλλάξει γραμμή πλεύσης. Αν το πράξει δεν θα είναι δόγμα, βίωμα και ιστορία, αλλά πολιτική, ευκαιρία και κόσμος.

Βλέπουμε ξεκάθαρα η καθιερωθείσα μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών συμφωνία είναι και παραφωνία, στην πράξη. Η Ελλαδική εκκλησιαστική διοίκηση είχε αναφαίρετο το δικαίωμα και ιερή την υποχρέωση να ενημερώσει τα πνευματικά Της παιδιά με την νηφάλια, σοβαρή και σαφέστατη ιεροσυνοδική απόφασή Της. Δεν την άκουσαν ορισμένοι, αντίθετα Της είπαν ότι δεν δικαιούται να έχει άποψη. Εκείνη πάντως θα μιλά και κατά την προαίρεση θα εισακούγεται.

Tagged: