Γράφει ο πρωτοπρεσβύτερος Αναστάσιος Σαργέντης

2020μ.Χ. και εμείς οι άνθρωποι είμαστε εγκλωβισμένοι στην καθημερινότητα της βιοτής που παρά τον ύψιστο βαθμό ορθολογικής εκτίμησης για την ζωή ξεχνάμε ίσως το πιο ρεαλιστικό δεδομένο που έχουμε γι’αυτήν, τον ποικοιλόμορφα διαδικαστικά και διαχρονικά ερχομό του θανάτου.

Έτσι λοιπόν έρχεται ένα γεγονός όπως η φοβερή απειλή ενός ιού που κλονίζει τον κόσμο από άκρη σε άκρη και δημιουργεί από ένα σημείο και μετά ερωτήματα τα οποία είχαμε πεισματικά καταργήσει μαζί με την παρουσία του Θεού από τη ζωή μας. Γίναμε όμως όλοι μάρτυρες αντιδράσεων σε θέσεις και αντιθέσεις εκκλησίας,ευαγγελίου,πολιτείας, κόσμου και επιστήμης,διχασμένων και πολυδιασπασμένων απόψεων από όλους προς όλους.

Βαβέλ. Κανένας δεν κατανοεί κανέναν για τον απλούστατο λόγο πως κανένας δεν θέλει να ακούσει κανέναν. Και το πιο σπουδαίο είναι πως αντιδρούμε εγωιστικά να δεχθούμε κάποιες αλήθειες που μας εμφανίζει η αδυναμία μας απέναντι στο γεγονός της φθοράς και του θανάτου εγκλωβισμένοι στη ναρκισσιστικη τάση μας για θάνατο εξαφάνισης, για μια βεβαιότητα χωρίς συνέχεια και χωρίς προοπτική αιωνιότητας. Προϊόν της αθεΐας θα πει κάποιος. Όχι, δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο, μας το απαντά εν πολλοίς η ψυχανάλυση αλλά και η ιστορία της ανθρωπότητας. Ακόμη και στην “δηλωμένη αθεΐα ” οι άνθρωποι ζητάμε τον Θεό κατά ένα χρηστικό τρόπο ,όχι ότι αυτό δεν συμβαίνει και στην “ένθεη παραδοχή “.

Ζητάμε έναν Θεό ειδωλοποιημένο που ο καθένας μας τον συμπληρώνει σαν παζλ παθών, πτώσεων, αστοχειών και επιθυμιών μας. Αυτή είναι η αναζήτηση του βολέματος σε κάτι ανώτερο και απροσδιόριστο από τον άνθρωπο να καταφεύγει στην τυχαιότητα. Και αυτό εν πολλοίς έρχεται από τον αρχαίο κόσμο με διάφορες μορφές κ με μια υποταγή ανάλογα τον τόπο και τον χρόνο στα προαναφερθέντα στοιχεία.

Μέσα στη χρονικοτήτα προς αγαλλίαση πάντων γίνεται η ένσαρκη παρουσία του Υιού και Λόγου του Θεού που έρχεται σωτηριωδώς να μας δώσει τη δωρεά του Σταυρού, το χάρισμα του Μυστηρίου του Σταυρού. Μέχρι τότε ο κόσμος κ μέχρι σήμερα εμείς οι Κλεόπες της εξατομικευμένης πορείας βιώνουμε την παράσταση του απολύτου ως εκδικητή των αστοχειών μικρών και μεγάλων. Αυτό συμβαίνει γιατί αρνούμαστε πεισματικά να ακούσουμε Αυτόν που μας μίλησε για τον θάνατό Του ως νίκη. “και καθώς Μωϋσής ύψωσε τον όφιν…αλλ’έχη ζωήν αιώνιον”.

Κι αφού αρνούμαστε να ακούσουμε αυτό που για κάποιους μπορεί να φαντάζει ως ιδεολογική τοποθέτηση, μιας δοξασίας με συγκεκριμένη προέλευση όπως τόσες έχει καταγράψει η ανθρώπινη ιστορία, έρχεται και μας δίνει διέξοδο για την αποφυγή αλληλοσταύρωσης με την ανάληψη της ευθύνης κάθε πτώσης μας από τον Ίδιο σε απόλυτο βαθμό, την μή κρίση από πλευράς Του και την επιλογή της σωτηρίας μας ως άσκηση του αυτεξουσίου μας. Τινάζει την λογική για άλλη μια φορά στον αέρα. Αυτός που δεν κρίνει τον κόσμο ως” άξιο ών έπραξε “, κρίνεται από τον κόσμο ως ένοχος θανάτου, ” θανάτου δε σταυρού “.Και όχι μόνο αυτό,μετά την δυνατότητα της μή κρίσης του σταυρωτή κόσμου, δια της δωρεάς του Σταυρού ως Μυστηρίου προκύπτει η σωτηρία που οδηγεί στην αιώνια ζωή.

Αυτή είναι η Χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Αυτή είναι η αγάπη του Θεού και Πατρός.

Αυτή είναι η Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος που ενεργεί στον κόσμο με την αποδοχή και τη συνεργεία του καθενός μας.

Δωρεά βασιλείας και ζωής αιωνίου, όχι αναμάρτητον, αλλά εσταυρωμένον. Κανείς δεν είναι αναμάρτητος αλλά όλοι μας μπορούμε να αναλάβουμε τον σταυρό μας.Σταυρώνοντας τη φιλαυτία μας κατά τους πατέρες ή τον ναρκισσισμό μας κατά τους ψυχολόγους.

Κι επειδή γευόμαστε ως φυλακή αυτές τις ημέρες τον κατ’οικον περιορισμό, ας δούμε βαθιά πόσο φυλακισμένη και περιορισμένη έχουμε την ίδια μας την ύπαρξη σε απόσταση από τον Θεό του Ευαγγελίου,της Θυσίας του Σταυρού και της απεριόριστης Δωρεάς.

Σταυροπροσκύνηση σημαίνει αποδοχή της Δωρεάς, απεγκλωβισμό της ψυχικής δουλείας, συνάντηση με τον Εσταυρωμένο Χριστό και τους σταυρωμένους γι’Αυτόν του κόσμου τούτου.

Ας σκεφτούμε τις κινήσεις μας προς γεροντάδες και γερόντισσες ,που θαυμάζουμε τα ύψη των αρετών που τους δόθηκαν και ας αναλογιστούμε ως κοινό τους στοιχείο τον πόνο,όχι μόνο αυτών αλλά και όσων επιλέγουν να βγουν από την εικονική άνεση της εποχής μας. Από κει και πέρα αρχίζει ο προσωπικός αγώνας διαρκείας που έχει πόνο ως αντίθετο του στοιχείου της άνεσης, την οποία επιδιώκουμε αρρωστημένα στην καθημερινότητα μας,καταλήγοντας στο κενό και στην απουσία του νοήματος της ίδιας της ζωής.

Έχει πόνο ο Σταυρός και η προσφορά στην αγάπη του άλλου. Είναι όμως σημαντικό να καταλάβουμε πως αυτός ο πόνος έχει το βάλσαμο της ανακούφισης με ένα νοητό Σταυρό προσφοράς, ελεημοσύνης οριζόντια και ανάθεσης προσωπικών πτώσεων κάθετα με αποδέκτη Εκείνον που ήλθε όχι για να κρίνει τον κόσμο αλλά για να σώσει τον κόσμο.

Δόξα τω Σταυρώ σου Κύριε και τη Αναστάσει σου.

Κείμενα από την συντακτική ομάδα του orthodoxia.info.

Ετικέτες: