Η Σουμάτρα είναι παράξενο νησί. Τη διαχίζει ο Ισημερινός και χωρίζεται σε δύο γεωγραφικές ζώνες. Στην οροσειρά Μπαρισάν με το ενεργό ηφαίστειο της δυτικά και στις ελώδεις πεδιάδες στα ανατολικά. Μοιάζει όμως περισσότερο, σαν να χωρίζεται σε δύο κόσμους.

Σ΄ εκείνον της ιδιαίτερης άγριας ομορφιάς που προκάλεσαν οι ηφαιστειακές εκρήξεις και τον οποίο απολαμβάνουν κατά κανόνα εύποροι επισκέπτες και στον άλλον. Στον κοσμο των χιλιάδων βασανισμένων ντόπιων, που δουλεύουν για ελάχιστα χρήματα στους οριζώνες της και στις φυτείες καφέ. “Βυθισμένοι” στη βαριά ατμόσφαιρα του τροπικού κλίματος και της αφόρητης υγρασίας. Εκτεθειμένοι στα κουνούπια και στις άγνωστες για το δυτικό πολιτισμό μολύνσεις. Με συχνά κρούσματα κίτρινου πυρετού. Με σοβαρά προβλήματα στην καρδιά. Με διαρκείς πόνους στα κόκκαλα τους λόγω ότι δουλεύουν στους υγρούς ορυζώνες. Με ρευματισμούς και σάκχαρο. Με τα παιδιά να ζαλίζονται από την έλλειψη βιταμινών.

Κοντολογίς, θύματα και αυτοί, της εκσυγχρονισμένης “ρωμαϊκής αρένας” ενός παγκόσμιου πολιτισμού, που παρακολουθεί βαριεστημένα και αδιάφορα το θέαμα της ανθρώπινης δυστυχίας. Κι από κοντά, σαν να μην έφταναν αυτά, ενέσκυψε το 2004 και το εφιαλτικό τσουνάμι, στο διπλανό νησί Νιάς. Και οι συχνές σεισμικές δονήσεις. Αν και μερικές φορές, για μερικούς ανθρώπους, σε μερικά σημεία του πλανήτη, ο θάνατος, μπορεί νά ΄ναι μία κάποια λύση.

Αλλά, να! Όταν κάποτε -κάποτε εκρήγνυται και η καρδιά από τις δονήσεις της αγάπης, η “λάβα” της γίνεται ουράνια ευλογία που σμιλεύει το θαύμα. Αυτό το θαύμα, που μας έφεραν ξανά, πριν από λίγο καιρό, τα μέλη της Ελληνικής Ένωσης Επιστημόνων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας. Μαζί με 300 κιλά φάρμακα και βιταμίνες.

Η πρώτη φορά που μας επισκέφτηκαν, ήταν το 2012. Κι όπως και τότε, έτσι και τώρα, οι εννέα επιστήμονες- γιατροί, φαρμακοποιοί, φυσιοθεραπευτές, οδοντίατροι- έμειναν στο Μεδάν και σε άλλες περιοχές της Σουμάτρας αλλά και στο νησί Νιάς για δέκα μέρες. Δέκα ημέρες, όπου από την ανατολή του ήλιου μέχρι τα μεσάνυχτα, εξέταζαν και θεράπευαν ανθρώπους. Μέσα στην αφόρητη ζέστη του πρωινού και την υψηλή υγρασία της νύχτας. Στο νοσοκομείο “Θεοτόκος¨ της Ορθόδοξης Ιεραποστολής. Σε εξωτερικούς χώρους ή στα πνευματικά κέντρα των ορθόδοξων ενοριών μας. Χωρίς κλιματισμό. Χωρίς ανέσεις. Χωρίς τον απαραίτητο εξοπλισμό. Κι όμως. Ούτε οι ελλείψεις, ούτε οι δύσκολες συνθήκες, μπόρεσαν να ξεθωριάσουν τη χαρά και τη συγκίνηση που ανάβλυζε από τα βάθη της καρδιάς, σε θεραπευτές και θεραπευόμενους.

Τούτη τη διαφορετική χαρά που νιώθουν μόνον όσοι αφουγκράζονται στα έγκατα της ύπαρξης τους, το σημείο ένωσης ουρανού και γης. Το “κατ’ εικόνα και ομοίωση” που εικονογραφεί η τέχνη της αγάπης.

Ως ελάχιστο αντίδωρο ευγνωμοσύνης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιγκαπούρης Κωνσταντίνος και ο υπεύθυνος ιερέας π. Χρυσόστομος, την τελευταία ημέρα του ταξιδιού τους και σε μία ειδική τελετή, πρόσφεραν στους εθελοντές επιστήμονες, το παραδοσιακό κεντητό ύφασμα. Σαν μία μορφή συμβολισμού. Πως μόνον με βελονιές αγαπητικης προσφοράς, μπορεί να γίνει καλυτερος αυτός ο κόσμος.

Tagged: