Η εμφάνιση της πανδημίας του νέου κορονοϊού έχει ως αποτέλεσμα να νοσήσουν και να πεθάνουν στον κόσμο αρκετές χιλιάδες άνθρωποι και όλοι οι υπόλοιποι να τεθούν σε καραντίνα για την μη εξάπλωση του ιού.

Παράλληλα, οι οικονομίες των χωρών υπέστησαν μεγάλο πλήγμα αφού επιχειρήσεις κλείνουν ή περιορίζουν στο ελάχιστο τη λειτουργία τους.

Μέσα στα νέα αυτά δεδομένα που αντιμετωπίζουμε, του περιορισμού δηλαδή της προσέγγισης και της επι-κοινωνίας, και στην προσπάθεια της μη διασποράς του ιού, η ελληνική κυβέρνηση με τo υπ.αριθμ. 872/16.3.2020 Φ.Ε.Κ. επέβαλλε και το μέτρο της «προσωρινής απαγόρευσης της τέλεσης κάθε είδους λειτουργιών και ιεροπραξιών στους θρησκευτικούς χώρους λατρείας» για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Παράλληλα, επιτρέπεται οι Ναοί να παραμένουν ανοικτοί μόνο για ατομική προσευχή.

Εχοντας λοιπόν το δεδομένο αυτό, δεν τελείται πλέον στους Ναούς μας καμία ιερά ακολουθία, παρά μόνον σε συγκεκριμένους Ναούς των Ιερών Μητροπόλεων με σκοπό την ραδιοφωνική ή τηλεοπτική αναμετάδοση τους για τους πιστούς που βρίσκονται στις οικίες τους. Η μη τέλεση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, με την υπόνοια ότι η μετάληψη μπορεί να γίνει φορέας μετάδοσης του ιού, πίκρανε το πλήρωμα της Εκκλησίας.

Κατά τους λόγους του προφήτου Ιωήλ πενθούν «οἱ ἱερεῖς οἱ λειτουργοῦντες θυσιαστηρίῳ Κυρίου»[1], αφού δεν μπορούν πλέον να τελέσουν την «αναίμακτον θυσίαν» και να αποδώσουν «τας ευχάς τους τω Κυρίω»[2], αλλά και οι χριστιανοί που στερούνται του «ποτηρίου της ζωής».

Βλέπουμε λοιπόν ότι « Εξηρήμωνται πόλεις, αφανίσθησαν αγοραί, ιεραί πανηγύρεις και τελεταί, καί θείων ύμνων συστήματα τω πλείονι μέρει κατεσιγάσθησαν»[3]. Οι πιστοί οφείλουν να παραμένουν στην οικία τους για να προστατεύσουν την υγεία τους και δεν μπορούν να συμμετάσχουν στην «κοινωνία» της Εκκλησίας στον «οίκο του Πατρός» τους, στον «οἴκῳ τῆς προσευχῆς» τους[4].

Πλέον πρέπει να μετατρέψουμε την οικία μας σε «κατ οίκον Εκκλησία». Μιάς και δεν μπορούμε να συμμετέχουμε σε ακολουθίες στο ιερό οικοδόμημα του Ναού, ας «οικοδομήσουμε» την Εκκλησία της οικίας μας, αφού είμαστε « Θεοῦ οἰκοδομή»[5].

Να προσφέρουμε στον Υψιστο τις προσευχές μας, να Τον επικαλεστούμε στην θλίψη μας και θα μας λυτρώσει, όπως μας διαβεβαιώνει ο ιερός ψαλμωδός[6]. Γιατί, «εάν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ (Κύριε) μετ᾿ ἐμοῦ εἶ·»[7].

Την καθαρή και αληθινή δέησή μας θα ακούσει ο Κύριος[8]. Ο αποχωρισμός των αδελφών και ο εγκλεισμός μας «στα ίδια» ας γίνει αφορμή για ενδοσκόπηση και εσωτερική αναζήτηση.

Ας γίνει αφορμή για περισσότερη ειλικρινή εκ καρδίας προσευχή «ἐν τῷ ὀνόματί» Ιησού Χριστού[9] και «ἐν παντὶ καιρῷ ἐν Πνεύματι»[10]. Να προσευχηθούμε για όλους τους ανθρώπους[11] και για την απαλλαγή από την λοιμική νόσο. Να προσευχηθούμε, κατά τον Απόστολο Παύλο, σηκώνοντας προς τον ουρανό χέρια καθαρά από κάθε μολυσμό, ελεύθεροι από οργή και δισταγμό ολιγοπιστίας[12].

« Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν. πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται»[13].

Και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας προτρέπουν σε αυτήν την καθαρή εκ βάθους καρδίας προσευχή . Ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην δ΄ομιλία του «περι μετανοίας και ευχής»[14] μας προτρέπει να καταφεύγουμε πάντα προς τον Θεόν «τον βουλόμενον και δυνάμενον» να μας απαλλάξει από τις συμφορές, όταν προσευχόμαστε με καθαρή καρδιά και δάκρυα μετανοίας. Και να το πράττουμε ακολουθώντας το ρηθέν υπο του Κυρίου «σὺ δὲ ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸν ταμιεῖόν σου, καὶ κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ»[15].

Γιατί εδώ , λέγει ο ιερός πατήρ, ο Θεός τιμά τον άνθρωπο, αφού η προσευχή γίνεται χωρίς την παρουσία κάποιου, αλλά η ευεργεσία που του αποδίδει ο Θεός έχει μάρτυρα όλη την οικουμένη[16]. Αυτός που θέλει να ικετεύσει τον Κύριο, εγκαταλείπει τους πάντες και προσβλέπει μόνο σε Εκείνον. Και ο Θεός απο παντού δέχεται «τὸν σκοπὸν τῶν γινομένων» [17]. Η δε προσευχή του πρέπει να είναι αφιλόδοξη, με τον νου να αναπηδά στο ύψος της θεοπτίας, καθαρός από «παντός θορύβου και μερίμνης κοσμικής», χωρίς ολιγοψυχία αλλά με υπομονή, κατά τον Κύριλλο Αλεξανδρείας[18].

Ο Θεοδώρητος, επίσκοπος Κύρου, θεωρεί ότι «ταμείον ο Κύριος την διάνοιαν προσαγορεύει»[19], ενώ ο Ιωάννης Δαμασκηνός μας προτρέπει να ποθήσουμε τον Χριστό και να ανοίξουμε το «τὸ ταμεῖον τῆς καρδίας» για να κατοικήσει εκεί η Αγία Τριάς. Να εκριζώσουμε από την καρδιά μας κάθε γήϊνο, που διώχνει το Πνεύμα το Αγιο[20].

Οι περιστάσεις απαιτούν από όλους μας θυσίες, τις οποίες ο χριστιανός έχοντας ως πρότυπο ζωής την θυσιαστική και μαρτυρική αγάπη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, γνωρίζει πως θα τις αντεπεξέλθει:

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος και ποιμενάρχης μας κ.κ. Ιερώνυμος σε μήνυμά του αναφέρει μεταξύ άλλων: «Μπορούμε όλοι οι πιστοί να μετατρέψουμε τα σπίτια μας σε Εκκλησίες και να προσευχηθούμε, να ενώσουμε τις καρδιές μας ζητώντας την άμετρο χάρι και το έλεος του Θεού στην ανθρωπότητα… Να ζητήσουμε από τον Θεό την συγχώρηση που όλοι έχουμε ανάγκη… Κάνουμε κάθε σπίτι και μία μικρή εκκλησία. Γιατί αγαπάμε τον Θεό και ας μην μπορούμε να τον συναντήσουμε στον οίκο Του. Γιατί αγαπάμε τον πλησίον μας. Ο Θεός είναι παντού. Τον συναντούμε παντού με την προσευχή μας».

Ας ενώσουμε λοιπόν τις προσευχές μας από την «κατ οίκον Εκκλησία» μας προς τον πανοικτίρμονα Θεόν να ενισχύσει την πίστη μας, να στηρίξει τους ιατρούς και νοσηλευτές μας,να φωτίσει τους επιστήμονες, να παρηγορήσει τους δοκιμαζομένους αδελφούς μας και να μας απαλλάξει τάχιστα από την ασθένεια. Αμήν.

[1] Ιωήλ 1,9.
[2] Ψαλμ. 115,5.
[3] Μέγα Ευχολόγιον, από την ευχή «εις πληγήν θανατικού».
[4] Ησαϊας 56,7.
[5] Α΄Κορ. 3,9.
[6] Ψαλμ. 49,15.
[7] Ψαλμ.22,4.
[8] Ιώβ 8,5.
[9] Ιωαν. 16,23.
[10] Εφεσ. 6,18.
[11] Α΄Τιμ. 2,1.
[12] Α΄Τιμ. 2,8.
[13] Ματθ. 7,7.
[14] Ιωάννου Χρυσοστόμου ,ομιλία δ΄περι μετανοίας και ευχής, PG 49, 299-306.
[15] Ματθ. 6,6.
[16] Όπ. παρ. , PG 49, 304.
[17] Ιωάννου Χρυσοστόμου PG 57,276
[18] Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Εξήγησις εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, PG 72,580.
[19] Θεοδωρήτου επισκ.Κύρου, Ερμηνεία εις το Ασμα των Ασμάτων, PG 81,61.
[20] Ιωάννου Δαμασκηνού, PG 96,588.

Ετικέτες: