«Το να πιστεύη κανένας εναντίον της λογικής
είναι μαρτύριο!….»
Στο παρόν αρθρογράφημα ο λόγος που θα ακολουθήση «ούκ έστιν εμός».
Είναι λόγος παρμένος από ένα μικρό στο μέγεθος βιβλίο με τον τίτλο «Ανέστη Χριστός» του Φώτη Κόντογλου των εκδόσεων Αρμός.
Με τη πίστι ότι αυτές οι τρεις έως τέσσερις παράγραφοι θα μιλήσουν καλύτερα στις ψυχές αυτών που ποθούν «τον της Αναστάσεως λόγον» αποτολμώ την αυτούσια καταγραφή τους εκζητώντας την συγχώρεσι των συγγραφέων για όσα «εν κλοπή» παραντίθενται.
Τα λόγια αυτού του «Θείου εραστή» του Θεού του κυρ Φώτη Κόντογλου έρχονται σαν γαλήνιο τραγούδι να πάρουν θέσι μέσα στη ψυχή του κάθε πιστού που αγωνίζεται σήμερα να παραμείνη πιστός …
Ο Φώτης Κόντογλου εκτός από αγιογράφος, που απεικόνιζε μοναδικά και ορθόδοξα την «εν ετέρα μορφή» του Χριστού, μιλάει συγχρόνως, για την πίστη στον Αναστάντα, μ’ έναν άγια ιδανικό τρόπο που σπανίζει σήμερα.
Να τι γράφει επακριβώς :
«Φοβερό πράγμα μα την αλήθεια είναι η Ανάσταση του Χριστού που γιορτάζουμε.
Αλλά η αδύνατη διάνοιά μας, το παίρνει αψήφιστα, σαν να είναι ένα από τα συνηθισμένα πράγματα.
Δεν ρωτάμε ποτές τον εαυτό μας νέτα – σκέτα : «Πιστεύεις αληθινά πως αναστήθηκε ο Χριστός;» έτσι που ρώτηξε ο ίδιος στη Μάρθα «πριν ν’ αναστήση τον αδελφό της : «Πιστεύεις τούτο ;»
Η Ανάσταση του Χριστού είναι η πιο μεγάλη δοκιμασία για την πίστη μας. Η Ανάσταση του Χριστού είναι ψέμα !.. για όσους πιστεύουν στο μυαλό τους κι όχι στον Χριστό.
Όλη η λογική του κόσμου και πριν και τώρα, κι ύστερα, μέχρι τη συντέλεια, στέκεται από τη μια μεριά, κι από την άλλη στέκεται μοναχός ο Χριστός που αναστήθηκε. Ο Χριστός παλεύει με όλα. Δεν παλεύει μοναχά με το θάνατο αλλά και με την απιστία των ανθρώπων, πως νίκησε τον θάνατο….
Και συνεχίζει ακάθεκτα ο αληθινά ταπεινός του Θεού Κόντογλου.
Λέμε πίστη το να πιστεύουμε σε όσα είναι πιστευτά, δηλαδή σε όσα παραδέχεται το λογικό μας.
Μια πίστη είναι το να πιστέψης στο απίστευτο αλλιώς τι χρειάζεται η πίστη ; Το απίστευτο το κάνει πιστευτό η πίστη !…
Κατασταλαγμένα λόγια ψυχής από ένα άνθρωπο που αγάπησε όσον ολίγοι το Χριστό.
Λόγια ζωής και εμπειρίας.
Λόγια έμπονα και ταπεινά…. Λόγος καρδιάς που δεν θεοποίησε ποτέ το λογικό της.
Όπως ζωγράφιζε έτσι και έγραφε. Όπως έγραφε έτσι και ζωγράφιζε την τότε πραγματικότητα που όμως και σήμερα έχει διάρκεια επικαιρότητας…. Γι’ αυτό και μιλάει για ένα κόσμο που ζη «κρυφά» της σωτηρίας του το «κεφάλαιο».
Να τι γράφει γι’ αυτό τον κόσμο που «και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης…».
«Μακάριος αυτός ο κόσμος που ζη στα κρυφά, και που ούτε αυτός γνωρίζει τίποτα από την αμαρτωλή δραστηριότητα των ανθρώπων, – ούτε οι άνθρωποι γνωρίζουνε τίποτα από τη μυστική αυτή λαμπαδηφορία … Και αυτά τα απόπαιδα του κόσμου «ούτε βοτάνη, ούτε μάλαμα, εθεραύπεσεν αυτά, αλλά ο Σος Κύριε, λόγος, ο πάντα ιώμενος…».
Ενώ σε μας τους άλλους «επιτέταται βαρειά νύξ, εικών του μέλλοντος ημάς διαδέχεσθαι σκότους, εαυτοίς δε εσμέν βαρύτεροι σκότους!…».
Ω! Θεέ μου πως και τίνι τρόπω να αναλύση κανείς αύτα τα φοβερά λόγια, εμείς «οι βαρύτεροι σκότους…».
Αυτοί που βαστούσανε το νόμο του Μωϋσή – αυτοί «σκότωσαν» το Χριστό λέει ο Κόντογλου.
Ο άνθρωπος δεν έφταξε που σκότωσε τόσους ανθρώπους – σκότωσε και το Χριστό!…
Απίστευτα ατέλειωτος ο «μυστικός» Κόντογλου. Η ελληνικότατα ορθόδοξη ψυχή του, άφησε σαν άλλο πίνακα ζωγραφικό τα καρδιοστάλακτα λόγια του.
Μόνο ένας άνθρωπος τόσο ταπεινός μπορεί να πιστεύει ότι η ανηξεριά, όπως λέει, είναι ανώτερη από τη γνώση.
«Αυτή εστίν η άγνοια η υπερτέρα της γνώσεως….». Καλότυχοι και τρισκαλότυχοι εκείνοι που την έχουνε….
Νομίζω μετά απ’ όλα όσα παρατέθηκαν κατ’ αντιγραφήν των «θείων λόγων του», αξίζει αυτές τις μοναδικά άγιες ημέρες να διαβάσουμε όλοι όσοι «παλεύουν» και «θαλαττεύουν» με τα ποικίλα κύματα ανάμεσα σε πίστη και απιστία, να ενσκύψουμε στα του Κόντογλου λόγια. Ίσως και αυτή η μελέτη βοηθήσει και συντονίσει την «αρρυθμία» της καρδιακής πίστης, όσων αγωνίζονται να πιστεύουν – και πιστεύουν – στο Αληθώς Ανέστη.
«Κύριε πρόσθες ημίν πίστη…»
«Κύριε βοήθει μου τη απιστία…»
Κύριε, κάνε να νοιώσω τόσο εγώ όσο και οι «θέλοντες σωθήναι» «μυστικά» πιστοί που σημαίνει χωρίς θορύβους και ατέλειωτες ορθοδοξο-λογίες – τον της Αναστάσεως Σου λόγο στα έγκατα της ψυχής μας ολάκερης. Και τότε όλα θάναι αναστημένα μέσα μας και γύρω μας.
Ευχηθείτε, παρακαλείτε, προσεύχεστε, εξομολογήστε «αλλήλοις τα παραπτώματα, νοιώστε τη ελευθερία της χάρης του Θεού κάτω απ’ το πετραχήλι αγίου και ειρηνικού πνευματικού και τότε το απίστευτο θα γίνη πιστευτό και η Ανάστασι Του, μόνιμο γεγονός ψυχής.
Καλή συνΑνάσταση μαζί Του αδελφοί και μαζί με τους απ’ αιώνους κεκοιμημένους …. αφού την Λαμπροφόρο αυτή ημέρα «νεκρός ουδείς επί μνήματος»… Συγχωρούντες πάντα τη Αναστάσει, με την σταθερή σκέψη ότι «το Απίστευτο το κάνει πάντα Πιστευτό η Πίστη!…».
*Η αγιογραφία είναι “Η εις Άδου κάθοδος – Ανάσταση”, Ναός Καπνικαρέας δια χειρός Φώτη Κόντογλου