Του Στυλιανού Δραγαλεβίτη | Την επομένη της Κυριακής της Ορθοδοξίας, πρέπει να εκτονώσουμε την οργή για τα των Ορθοδόξων, ώστε να πορευτούμε στο στάδιο των αρετών.

Είναι απίστευτη η λογική του παραλόγου με την οποία οι κατά τόπους Εκκλησίες στέκονται απέναντι στην Εκκλησία της Ουκρανίας. Μιλάνε όλοι, εκείνοι που γίνανε Αυτοκέφαλες Εκκλησίες επί εθνικών εδαφών, κρατών κατ’ ακρίβεια και μάλιστα με πολιτική, το λέω ευγενικά, συναίνεση και εννοώ απαίτηση. Τι έχουν να πουν; Απολύτως τίποτα γιατί ακόμα και η έπ’ εσχάτων ελθούσα εις το φως, επιστολή της Εκκλησίας της Αλβανίας, τίποτα άλλο δεν μας λέει παρά μόνο ότι δεν ξέρουμε εκκλησιαστική ιστορία και τελικά δεν έχουμε καμία σχέση με το θέλω του Ιησού Χριστού.

Δεν θα ασχοληθώ ούτε με τα ιστορικά, ούτε με τα κανονικά, αλλά θα σταθώ σε λίγα παραδείγματα πρόσφατα και του περασμένου αιώνα, τα οποία έχω πρόχειρα και ανακαλώ στη μνήμη μου.

Ο εκ Κενύας Γεώργιος Gaduna, εξελέγη το 1972, επί πατριάρχου Αλεξανδρείας Νικολάου Στ΄, ως δεύτερος στην ορθόδοξη ιστορία Νέγρος Ιεράρχης, με τον τίτλο Νιτρίας. Στις 30 Νοεμβρίου 1979 καθηρέθη υπό του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας γιατί προσχώρησε σε παλαιοημερολογίτικη παράταξη της Ελλάδος και κατεστάθη αρχικά μετά την μεγαλοσχημία του ως «Επισκόπος Κιγκουντού» Νήφων και ύστερα ως «Μητροπολίτης Κένυας», από της υπό τον «Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής» Κυπριανό τον Α’, Συνόδου των Ενισταμένων. Αυτός έπηξε ίδια θυσιαστήρια στην Αφρική, χειροτόνησε κληρικούς και εκοιμήθη στο σχίσμα. Χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Πατριάρχης της αγάπης ο Αλεξανδρείας Θεόδωρος και η Σύνοδος του Πατριαρχείου, δέχθηκε την εισήγηση του τότε Κένυας νυν Ναϊρόμπι Μακαρίου και χωρίς ούτε τη συγνώμη του, ούτε τη μεταμέλειά του, αφού ήδη ο άνθρωπος ήταν κεκοιμημένος, τον αποκατέστησε στον βαθμό τον οποίον είχε, ήρε τον αφορισμό και τον περιέλαβε στα δίπτυχα ως τον Νιτρίας Γεώργιο. (http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/mission/100.PDF ) Ο ίδιος Πατριάρχης, κατά τα όσα ανεπιβεβαίωτα μπορούμε να γνωρίζουμε, είναι εκείνος που πλησίασε τον «Μητροπολίτη Κένυας» Ματθαίο, μιας από τις πέντε παλαιοημερολογίτικες παρατάξεις των λεγομένων Ματθαιϊκών και του έδωσε δυνατότητα επιστροφής στην Εκκλησία, ώστε να πάψουν τα στην Αφρική σχίσματα. Το ίδιο θέλησε να κάνει από τον πόνο της αγαπώσης καρδίας του και με άλλους Επισκόπους των εν Ελλάδι παλαιοημερολογιτών, φέρνοντας τους στην ενότητα της Εκκλησίας. Μακάρι να ευοδωθούν τέτοιες προσπάθειες και να ενωθούν τα διεστώτα.

Αν θυμηθούμε τις συζητήσεις που έγιναν στο παρελθόν από τον μακαριστό Φλωρίνης Αυγουστίνο με τους παλαιοημερολογίτες της Ελλάδος περί μιας προοπτικής ενότητας. Θα δούμε ότι η πιο ανώδυνη πρόταση της αποκαταστάσεως των παλαιοημερολογιτών, ήταν η πρόσληψη τους από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, το μόνο από τα πρεσβυγενή Πατριαρχεία που διατηρεί το παλαιό ημερολόγιο. Τα πράγματα τότε τελματώθηκαν με ευθύνη των παλαιοημερολογιτών.

Η Ρωσική Εκκλησία το 2006, με μόνο το Συλλείτουργο του Πατριάρχου Μόσχας Αλεξίου Β΄ και του Μητροπολίτου εν Νέα Υόρκη και Ανατολική Αμερική Λαύρου, υπό το βλέμμα του Βλαδιμήρου Πούτιν στο ναό του Σωτήρος της Μόσχας, χωρίς καμία άλλη πράξη για τα τόσα χρόνια σχίσματος μεταξύ τους, επανήλθαν στην ενότητα και την κοινωνία. https://mospat.ru/gr/documents/act-of-canonical-communion/ Τούτο βέβαια δημιουργεί αμέσως θέματα στην Ελληνόφωνη Εκκλησία στην Ελλάδα και την διασπορά, αλλά δεν είναι του παρόντος.

Το Πατριαρχείο Σερβίας, το οποίο από ότι φαίνεται σήκωσε παντιέρα Ρούσα, ήταν εκείνο το οποίο έδωσε τόπο και τρόπο στους αυτοεξόριστους μητροπολίτες της Ρωσικής Εκκλησίας να στήσουν στο Κάρλοβατς την Σύνοδο τους. Από εκεί εμφανίστηκε η Εξάρχεια Ρωσικών παραδόσεων στην Δυτική Ευρώπη, αλλά και η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκτός Ρωσίας στην Αμερική. Η μεν πρώτη παρέμεινε σε ενότητα με την Εκκλησία μέσω του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η δε δεύτερη κατέστη σχισματική έχουσα, μέχρι και μετά τα μέσα του περασμένου αιώνα, κοινωνία με το Σερβικό Πατριαρχείο. Τώρα τον Αχρίδος Ιωάννη τον οποίον προσέλαβαν από Βελεσών και Παραβαρδαρίου της Σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων και τον κατέστησαν επικεφαλής αυτονόμου Εκκλησίας, τον ξαναχειροτόνησαν; Όχι. Εδώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι χωρίς καμία διάθεση συνεννοήσεως, εξώθησαν τον Επίσκοπο Κόσοβου και Μετοχίων Αρτέμιο, ώστε να δημιουργήσει σχισματική παράταξη εντός της Σερβίας, αφού το θέμα μάλλον έχει εθνοτικές ρίζες και όχι την περί οικουμενισμού προβολή του.

Αν θέλουμε να πάμε στην υπόθεση του Βουλγαρικού σχίσματος, κανένας από τους επισκόπους δεν αναχειροτονήθηκε ενόσω είχε λάβει την αρχιερωσύνη στο σχίσμα. Αλλά ούτε οι περιπτώσεις χειροτονιών του νεότερου σχίσματος του Μητροπολίτη Νευροκοπίου Ποιμένα είχανε άλλη αντιμετώπιση, από το να γίνουν αποδεκτοί στο βαθμό των οποίων κατείχαν στο σχίσμα.

Περνώντας στην Εκκλησία της Ελλάδος, θα θυμίσουμε στους Έλληνες Ιεράρχες αλλά και στους λοιπούς, ότι το 1935 οι τρεις μητροπολίτες, Δημητριάδος Γερμανός, Ζακύνθου Χρυσόστομος ο Α΄και πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, χειροτόνησαν τέσσερις επισκόπους, έχοντας πρώτα αποκηρύξει την Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η Σύνοδος καθαίρεσε και κατέστησε σχισματικούς και τους επτά και εν συνεχεία, με την χρήση της κρατικής εξουσίας τους εξόρισε. Υστερότερα με μόνη την αίτηση συγνώμης και όχι όλων, κήδευσε τον Δημητριάδος ως κανονικό εν ενεργεία Μητροπολίτη μη μεταμεληθέντα εν ζωή και δέχθηκε τον Ζακύνθου και την συγνώμη του και τον κατέστησε εν συνεχεία Μητροπολίτη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Το 1953 δύο εκ των χειροτονηθέντων, τους «Διαυλείας» Πολύκαρπο και «Μεγαρίδος» Χριστόφορο προσέλαβε ως επισκόπους αλλάζοντας τους μόνο τους τίτλους σε Χριστιανουπόλεως και Καρυουπόλεως, ενώ στις 18 Απριλίου του 1956 εξελέγη ο Χριστόφορος Χατζής, Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης και στις 22 Σεπτεμβρίου του 1958 ο Πολύκαρπος Λιώσης, εξελέγη Μητροπολίτης Σισσανίου και Σιατίστης. Το παραπάνω δημιουργεί ερωτηματικά για το τι ακριβώς λέει και γιατί το λέει, η τελευταία Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου περί αναβαπτίσματος των εκ των Παλαιοημερολογιτών προσερχομένων στην Εκκλησία;

Για την Πολωνική Εκκλησία κατανοούμε την δυσκολία τους με τους Ουκρανούς. Χιλιάδες Πολωνοί ήταν θύματα των συνεργατών των Γερμανών, Ουκρανών. Οι Πολωνοί θεωρούν μάλλον τους Ουκρανούς της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας εθνικιστές, οι οποίοι είναι η συνέχεια των φονέων τους. Βέβαια σε αντίστοιχη αιτία, μπορούμε να εντοπίσουμε και την αντιπαλότητα των Ουκρανών με τους Ρώσους. Όμως θα μπορούσε η Εκκλησία της Πολωνίας να μας πληροφορήσει τι ακριβώς συνέβη όταν προσέλαβε, από όσα ξέρουμε χωρίς οποιαδήποτε άλλη πράξη, μόνο με το Συλλείτουργο τον «Λισαβώνος» Ιωάννη και τους περί αυτόν Επισκόπους; Αυτοί έλαβαν χειροτονίες από τον «Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος» των Γ.Ο.Χ. Αυξέντιο τον Α΄ και την Σύνοδο του. Ο πρώτος αυτών ο «Λισαβώνος» Γαβριήλ χειροτονήθηκε στις 4 Ιουνίου 1978 για την Πορτογαλία και την Δυτική Ευρώπη και ο δεύτερος «Κουίμπρα» Ιάκωβος στις 17 Μαρτίου 1984 και από αυτούς οι άλλοι, εν εις και ο Ιωάννης. Έως σήμερα η Πολωνική Εκκλησία έχει η κοινωνία με χειροτονηθέντες από αυτούς στη Βραζιλία, στην οποία όπως και στην Πορτογαλία εισήλθε χωρίς να υπάρχουν ορθόδοξοι Πολωνοί στα μέρη αυτά, κανονικά εδάφη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Τελικά μήπως θα πρέπει να θυμηθούμε όλοι μας τα περί πνευματικού νόμου; Οι αρχιερείς οι οποίοι αναχειροτόνησαν κληρικούς προερχόμενους εκ των σχισμάτων των παλαιοημερολογιτών, δια χειρός τους ή με εντολή σε άλλους, έχασαν τους θρόνους τους και έγιναν πρώην και μιλάμε για τον Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβο, τον Αμερικής Σπυρίδωνα, τον Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Αγαθόνικο και οψόμεθα περί των λοιπών. Ακόμα, μήπως θα πρέπει να σκεφτούμε ότι ο πρωτεργάτης της αναχειροτονίας των εν Αμερική Ιεραρχών «Αμερικής» Παϊσίου και «Αυλώνος» Βικεντίου ως Τυάνων και Απαμείας, βρίσκεται από μακρού χωρίς θυσιαστήριο όπως και οι αναχειροτονηθέντες; Όλοι, κατά την άποψή μας δεν ιερουργούν την αρχιερωσύνη τους ένεκα της βλαστημίας του Αγίου Πνεύματος.

Αλλά και να πάμε πιο πέρα δεν είμαστε εμείς που σιωπηρά υιοθετήσαμε την αγιότητα του Αρχιεπίσκοπου Σαγγάης και Σαν Φραντζίσκο Ιωάννου Μαξίμοβιτς, ο οποίος εκοιμήθη στο σχίσμα; Δεν τιμούμε την οσία Σοφία της Κλεισούρας που έγινε μεγαλόσχημη μοναχή με το όνομα Μυρτιδιώτισσα από τον Αρχιμανδρίτη και μετέπειτα «Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής» Κυπριανό τον Α’, ή ξεχνάμε τα περί του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη; Δεν μείναμε έκπληκτοι με την αφθαρσία του σώματος του Μητροπολίτη εν Ντάλας Δημητρίου, ο οποίος επίσης ήταν Αρχιερέας μη αναγνωρισμένης Εκκλησίας;

Τελικά η ενότητα της Εκκλησίας και το να φέρουμε στην κανονικότητα και την εκκλησιαστική κοινωνία τους κάποτε σχισματικούς της Ουκρανίας, αντί να θεωρηθεί το άπαν και το σωτήριο, θεωρείται έγκλημα; Μήπως θα πρέπει κάποια στιγμή να κατανοήσουμε ότι η εκκλησία δεν μπορεί να θέλει τίποτα άλλο, εκτός από αυτό που ζήτησε ο Χριστός στην Αρχιερατική Του Προσευχή;

Μακαριωτάτοι και Αγιώτατοι Πατριάρχες, Σεβασμιώτατοι και Πανιερώτατοι Ιεράρχες έως της τελικής ειρήνης, ας απευθύνετε ο καθένας στις προσωπικές ικετηρίους δεήσεις την Αρχιερατική Προσευχή του Ιησού στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 17 στοίχοι 1-26.