Ελλάδα

Ο ενθρονιστήριος λόγος του Μητροπολίτη Γλυφάδας Αντωνίου

Τό ἄμετρον ἔλεος τῆς Τρισηλίου Θεότητος, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ηὐδόκησε πρό ὀλίγων ἡμερῶν νά ἐκλεγῶ Μητροπολίτης τῆς θεοσώστου αὐτῆς Μητροπόλεως. “Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν”.

Ὅμως κυριολεκτικά αἰσθάνομαι πολύ μικρός πρό τοῦ μεγέθους καί τοῦ βάρους τῶν εὐθυνῶν, πού μέ τάς τιμίας ψήφους τῶν Ἁγίων Ἀρχιερέων ἔθεσε στούς ἀδυνάτους ὥμους μου ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

Ἐν ταπεινώσει δοξάζω τήν ἀπέραντη εὐσπλαχνία Του δι’ ἐμέ. Καί ὁμολογῶ, ὅτι εἶμαι δοῦλός Του, δοῦλος Ἰησοῦ Χριστοῦ καί διάκονος τῆς Ἐκκλησίας Του, ἡ Ὁποία μέ ἀποστέλλει νά ὑπηρετήσω καί νά διακονήσω τούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς μου τῆς κατά Γλυφάδα, Ἑλληνικό, Βούλα, Βάρη καί Βουλιαγμένη τοπικῆς Ἐκκλησίας. Μέ ἀποστέλλει νά διακονήσω τούς ἀδελφούς μου εἰς “τύπον καί τόπον Χριστοῦ”. Πράγμα πού σημαίνει, ὅτι ἡ ὅποια ἐξουσία τοῦ Ἐπισκόπου δέν εἶναι κοσμική, ἀλλά καθαρά πνεματική. Εἶναι διακονία ἁγιασμοῦ, ταπεινώσεως καί ἀγάπης, κατά τό πρότυπο τοῦ μεγάλου Ἀρχιερέως Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί ἔχει ἕνα σκοπό· τήν σωτηρία τῶν λογικῶν προβάτων τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τήν αἰωνία ἔνωσή τους μέ τόν Κύριο.

Γι’ αὐτό, ὅπως Ἐκεῖνος ἦταν ἄγγελος εἰρήνης, ὁμοίως καί ἐγώ ἀποστέλλομαι ἀπό τήν Ἐκκλησία νά γίνω ἄγγελος εἰρήνης καί πηγή γαλήνης γιά τίς ταραγμένες ἀπό ὁποιαδήποτε αἰτία ψυχές.

Ἀλλά βεβαίως, ἡ κυρία ἀποστολή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦταν νά σώσῃ τόν κόσμο. Καί τόν ἔσωσε, δίδοντας τόν ἑαυτό Του “λύτρον ἀντί πολλῶν” ( Μαρκ. 10, 45) “ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς” (Ἰωαν. 6, 51). Ἔτσι καί ἐμέ, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μέ στέλλει ἐδῶ, γιά νά βιώσω τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μέσα ἀπό τήν θυσία καί τήν διακονία ἀγάπης καί προσφορᾶς πρό ὅλους ἐσᾶς, τούς ἀδελφούς μου καί τά παιδιά μου τά πνευματικά, μέ σκοπό νά σᾶς ὁδηγήσω στήν ἐκπλήρωση τοῦ βαθυτέρου σκοποῦ τῆς ὑπάρξεως κάθε ἀνθρώπου, στήν κατά χάριν θέωση.

Καί λέγω νά βιώσω τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, διότι ἡ Ἀρχιερωσύνη εἶναι Σταυρός καί Γολγοθάς. Ὅπως ὁ Χριστός ἐσταυρώθη, ἔτσι σταυρώνεται καί ὁ δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ἐπίσκοπος.

Ὁ Χριστός γιά τήν σωτηρία μας ἀνέβη στόν Σταυρό˙ καί κατέβη στόν ἅδη˙ ἀπό τά χέρια ἐκείνων πού εὐεργετοῦσε καί εὐλογοῦσε.

Γιά νά τούς σώσῃ ἀπό τήν καταδυναστεία τοῦ διαβόλου, καί τήν θεμελίωση τῆς ζωῆς τους ἐπάνω στό ψέμα καί στήν πλάνη˙ γιά νά τούς κάμῃ νά γίνουν “ρεαλιστές”, καί νά προσγειωθοῦν στήν πραγματικότητα.

Καί ὁ ἀληθινός Ἀρχιερεύς, ἔστω καί ἄν λιθοβολεῖται, ἔστω καί ἄν σταυρώνεται, κηρύσσει πάντοτε τήν ἀλήθεια˙ γιατί μόνον ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο. «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν, καί ἡ ΑΛΗΘΕΙΑ ἐλευθερώσει ὑμᾶς», διεκήρυξε ὁ Κύριος.

Ὁ Ἀρχιερεύς κάθεται στόν τόπο τοῦ Χριστοῦ. Θρόνος καί δόξα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Σταυρός του. Θρόνος καί δόξα καί τοῦ Ἐπισκόπου εἶναι ὁ Σταυρός, ἡ ἀγόγγυστη ὑπομονή ἐν δοξολογίᾳ στόν διωγμό καί στόν ὀνειδισμό τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου τούτου, τοῦ χωρισμένου ἀπό τόν Θεό.

Ἀλλά καί χαρά, καί ἀγαλλίαμα, καί ἀνάπαυσις, καί δύναμις, καί παρηγορία τοῦ Ἐπισκόπου, εἶναι ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀφοσίωσις τῶν εὐσεβῶν.

Μέ αὐτό τό φρόνημα ἀρχίζω σήμερα τήν ἱερή ἀποστολή μου, καί τά πέντε βασικά σημεῖα στά ὁποῖα θά κινηθῶ γιά τήν ἐκπλήρωσή της, εἶναι τά ἀκόλουθα:

Πρῶτον. Διαφύλαξις τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Διότι ἡ πίστις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἔκφρασις τῆς Ἀποκαλύψεως, πού ἐδόθη ἀπό τόν Χριστό στούς ἁγίους ἀποστόλους καί στούς ἁγίους πατέρες. Καί ἡ πίστις αὐτή εἶναι ἡ ὁδός τῆς σωτηρίας.

Δεύτερον. Πιστότητα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πού εἶναι τό πραγματικό Θεανθρώπινο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί ἡ κιβωτός τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Καί ὑπακοή στόν συνοδικό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τρίτον. Διδασκαλία μέ θεολογικό λόγο, σοβαρό καί σύγχρονο, ὄχι λαϊκιστικό, πού ἀποβλέπει σέ ἐξωτερικές ἐντυπώσεις, οὔτε μέ φανατισμούς καί ἀπολυτοποιήσεις ὡρισμένων πλευρῶν. Διότι ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας, ἀποσκοπεῖ στήν λύση τῶν ἐσωτερικῶν ὑπαρξιακῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου, καί πρέπει νά εἶναι ἑνοποιητικός καί εἰρηνικός.

Τέταρτον. Ἀγάπη καί στήριξις τῶν Συμπρεσβυτέρων μου, ἐφ’ ὅσον βεβαίως καί ἐκεῖνοι ἀγωνίζονται τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως. Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ὁ κυβερνήτης τοῦ πλοίου τῆς Ἐκκλησίας. Καί ὅπως δέν νοεῖται κυβερνητής χωρίς πλήρωμα, ἔτσι δέν νοεῖται καί Ἐπίσκοπος χωρίς τούς πολυτίμους καί ἀξίους συνεργάτας του, πού εἶναι οἱ Πρεσβύτεροι· τά μάτια, τά αὐτιά, τό στόμα καί τά χέρια τοῦ Ἐπισκόπου σέ κάθε Ἐνορία

Πέμπτον. Ἀξιοποίησις τῶν χαρισμάτων τῶν λαϊκῶν μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί ἐνεργοποίησίς τους στήν ἐκκλησιαστική μας Κοινότητα, διότι χωρίς ὀρθόδοξο λαό δέν νοεῖται Ἐκκλησία.

Ἰδιαιτέρως θά ἀσχοληθῶ μέ τούς νέους. Οἱ νέοι δέν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἐλπίδα τοῦ μέλλοντος, εἶναι καί ἡ δυναμικότητα τοῦ παρόντος. Αἰσθάνομαι ἰδιαίτερη ἀγάπη πρός τούς νέους, ὄχι μόνον διότι σχεδόν σέ ὁλόκληρη τήν μέχρι σήμερα ἱερατική μου ζωή ἀσχολοῦμαι μέ αὐτούς, ἀλλά καί διότι μέσα ἀπό τούς προβληματισμούς τους, καί τόν ἀσυμβίβαστο τρόπο πού ἀντιμετωπίζουν τά διάφορα θέματα, ἀνακαλύπτει κανείς τήν οὐσία τῆς ὀρθοδόξου ζωῆς. Γι’ αὐτό θέλω νά συζητῶ μέ νέους ἀνθρώπους, πού ἀναζητοῦν τό πραγματικό νόημα τῆς ζωῆς.

Μέσα στά πλαίσια αὐτά, ὁ Ἐπίσκοπος διδάσκει, ποιμαίνει, διακονεῖ, διοικεῖ τά τῆς Μητροπόλεως, ἀλλά κυρίως καί πρωτίστως τελεσιουργεῖ τό Μέγα Μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας, προκειμένου νά ἀξιωθῇ νά μυηθῇ ὁ ἴδιος καί νά μυήσῃ καί τούς πιστούς στό πνεῦμά της, πού εἶναι ἡ θυσία, ἡ κένωση, ἡ προσφορά. Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι εἰκόνα καί προτύπωση τῶν ἐσχάτων, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀενάου Λειτουργίας πού τελεῖται στό ἄνω Θυσιαστήριο. Μέσα σέ αὐτήν, καί δι’ αὐτῆς, ἐνεργεῖ ἡ θεία Χάρις, πού μᾶς προσφέρει τήν μακαρία εἰρήνη, τήν ἐσωτερική γνώση τῶν ἀπορρήτων καί ἀθεάτων, καί τήν θέα τοῦ Θεοῦ Λόγου. Καί αὐτά πού βιώνει ὁ λειτουργός, αὐτά μεταδίδει καί στούς πιστούς.

Γι’ αὐτό, σύν Θεῷ, ἀφ’ ἑνός μέν ἡ λειτουργική μας παρουσία θά εἶναι ἔντονη, ἀφ’ ἑτέρου δέ, θά προσπαθήσωμε νά βελτιώσωμε καί τήν λειτουργική ζωή τῶν Συμπρεσβυτέρων μας, ἐάν διαπιστώσωμε, ὅτι κάποιος χρήζει βοηθείας καί συμπαραστάσεως.

Καί χαίρω ἰδιαιτέρως, διότι ὑπάρχει Ναός στήν Μητρόπολή μας, πού λειτουργεῖ καθημερινά σάν ἁγιορείτικο Μοναστήρι, ὅπου μποροῦν οἱ πιστοί νά βιώνουν τήν μακαρία λειτουργική ἀτμόσφαιρα, σύμφωνα μέ τίς παρακαταθῆκες πού ἄφησε ὁ ἀείμνηστος ἀδελφός μας π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος καί συνεχίζουν οἱ ἀγαπητοί καί πολυσέβαστοι Συμπρεσβύτεροί του. Νά ἔχουμε τήν εὐχή του γιά νά συνεχίζουμε τό ἔργο του.

Τήν ἱερά αὐτή ὥρα στρέφω τόν νοῦ μου καί τήν καρδιά μου πρός τά εὐλογημένα ἐκεῖνα πρόσωπα πού ἔθεσαν τήν σφραγίδα τους στήν ζωή μου, ἀλλά εὑρίσκονται πλέον στήν ἄνω Ἱερουσαλήμ, συλλειτουργοί τοῦ Οὐρανίου Θυσιαστηρίου.

Κατ’ ἀρχήν ἐνθυμοῦμαι μέ βαθύτατο σεβασμό τόν ἀείμνηστο Γέροντά μου Μητροπολίτη Νικοπόλεως καί Πρεβέζης κυρό Μελέτιο. Τόν ἀφιερωμένο ὁλοκληρωτικά στόν Θεό καί στόν ἄνθρωπο. Ἀπό αὐτόν ἔμαθα τά βαθύτερα νοήματα τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Μέ τήν συμμαρτυρία του ἔγινα μοναχός καί κληρικός καί ἀπό τά ἱερά χέρια του ἐχειροτονήθην πρεσβύτερος.

Ἐν συνεχείᾳ ἐνθυμοῦμαι:

Tόν μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο κυρό Σεραφείμ, μέ τήν εὐλογία τοῦ ὁποίου ἔγινα κληρικός.

Τόν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Ἐλασσῶνος κυρό Βασίλειο, πού πολύ μέ εὐηργέτησε.

Τούς ἀειμνήστους ἁγιορείτας Καθηγουμένους Γέροντας, Ἐφραίμ τόν Ξηροποταμηνό καί Ἀθανάσιο καί Φίλιππο τούς Λαυριώτας, μέ τήν πνευματική καθοδήγηση τῶν ὁποίων ἔζησα στό Ἅγιον Ὄρος.

Τόν πρῶτο μου πνευματικό π. Ἰωάννη Ἀντωνόπουλο, τόν πολλά εὐεργετήσαντά με πνευματικά ἀρχιμ. π. Ἀγαθάγγελο Μιχαηλίδη καί τόν μακαριστό πνευματικό μου υἱό π. Νήφωνα Βιντζηλαῖο.

Καί τέλος ἐνθυμοῦμαι τόν ἀείμνηστο προκάτοχό μου κυρό Παῦλο, ὁ ὁποῖος ἔλαβε μέρος στήν χειροτονία μου εἰς Ἐπίσκοπο καί μέ τόν ὁποῖο συνεδέθημεν ἰδιαιτέρως κατά τό διάστημα πού ἐκεῖνος ἦτο Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Ἀσωμάτων – Πετράκη καί ἐγώ Ἡγουμενοσύμβουλος. Καί ὅπως ὡμολόγει πάντοτε, πολύ τόν ἐβοήθησα τότε. Πέραν τούτου μᾶς συνέδεε καί τό γεγονός, ὅτι ἐχειροτονήθημεν καί οἱ δύο Πρεσβύτεροι στόν Ἱ. Ναό Ἁγ. Κωνσταντίνου Πρεβέζης. Καί ηὐδόκησε ὁ Θεός νά τιμᾶται καί ὁ Μητροπολιτικός μας Ναός ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγ. Κωνσταντίνου.

Εἴη αἰωνία ἡ μνήμη τους.

Νά εὔχωνται ὑπερ ἐμοῦ γιά νά ἐκπληρώσω τήν νέα μου διακονία κατά τό θέλημα τοῦ Κυρίου.

Αἰσθάνομαι, ὅμως, τήν ἀνάγκη νά ἐκφράσω τίς εὐχαριστίες μου καί σέ ὅσους μέ περιβάλλουν μέ τήν ἀγάπη τους. Κατ’ ἀρχάς εὐχαριστῶ ὁλόψυχα ὅλους τούς Σεβασμιωτάτους Ἁγίους Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι μέ ἐτίμησαν μέ τήν ψῆφό τους, ἀναγνωρίζοντας καί ἐπιβραβεύοντας τήν ταπεινή μακρά διακονία μου στήν Ἐκκλησία. Ἀσπάζομαι μέ βαθύτατο σεβασμό τά εὐλογημένα χέρια τοῦ καθενός ξεχωριστά καί τούς ὑποβάλλω τήν ὁλόθυμη μετάνοιά μου.

Πρωτίστως ὅμως, Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, ὑποβάλλω βαθυτάτη μετάνοια στήν ‘Υμετέρα Θειοτάτη Μακαριότητα καί Σᾶς ἐκφράζω τήν ὁλόψυχη υἱϊκή μου ἀγάπη γιά ὅσα ἡ δική Σας πατρική ἀγάπη καί στοργή ἐμερίμνησε καί μεριμνᾶ συνεχῶς δι’ ἐμέ. Διότι σήμερα εὑρίσκομαι ἐπί τοῦ θρόνου αὐτοῦ χάρις στήν ἀπερινόητη ἀγαθότητα τοῦ Πανοικτίρμονος Θεοῦ καί τίς θερμές πρεσβεῖες τῆς Παναχράντου Θεοτόκου, πού Σᾶς καθωδήγησαν νά μέ προτείνετε γιά Μητροπολίτη Γλυφάδας.

Ἡ καρδιά μου ξεχειλίζει ἀπό ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη πρός τό πάντιμό πρόσωπό Σας. Ἡ ἀφοσίωσίς μου πρός τήν Μακαριότητά Σας εἶναι δεδομένη διαπαντός. Θά προσπαθήσω νά εἶμαι ἕνας μικρός συγκυρηναῖος, μαζί μέ τούς Σεβασμιωτάτους Ἁγίους Ἀρχιερεῖς, στόν ἄναντι καί ἀνωφερῆ δρόμο τῆς Ἀρχιεπισκοπικῆς Σας Διακονίας.

Γνωρίζετε καλά, ὅτι μαζί μέ τόν ἀείμνηστο Γερόντά μου Σᾶς θεωρῶ πρότυπα καλοῦ κἀγαθοῦ Ποιμένος. Σᾶς θαυμάζω γιά τίς θυσίες, τούς κόπους καί τήν εὐαισθησία Σας στόν ἀνθρώπινο πόνο. Εὐχηθῆτε παρακαλῶ, νά Σᾶς ὁμοιάσω καί νά διακονήσω τούς ἀδελφούς μου στήν Ἱερά αὐτή Μητρόπολη, μέ πρότυπο τήν δική Σας ἀγάπη, τήν δική Σας πραότητα, τήν δική Σας ὑπομονή καί τήν δική Σας κατανόηση, ἀνοχή καί καλωσύνη.

Ἐπίσης εὐχαριστῶ τήν σεβαστή Γερόντισσα Μητέρα μου, γιά ὅσα ἔχει κάμει δι’ ἐμέ.

Εὐχαριστῶ ὁλόψυχα τούς ἀξιοτίμους κ. Δημάρχους Γλυφάδας, κ. Γεώργιο Παπανικολάου καί Ἑλληνικοῦ κ. Ἰωάννη Κωσταντᾶτο, γιά τά εὐγενικά τους λόγια καί τίς θερμές ὁμιλίες τους, μέ τίς ὁποίες εἶχαν τήν καλωσύνη νά μέ καλωσορίσουν ἀπόψε, ἐκ μέρους τοῦ εὐγενοῦς καί πιστοῦ λαοῦ πού ἐκπροσωποῦν καί ὅλης τῆς Μητροπόλεως μας.

Εὐχαριστῶ ὁλόθερμα ὅλους τούς παρισταμένους Ἄρχοντας, πού ἔχουν ἔλθει ἐδῶ ἀπόψε γιά νά μέ τιμήσουν.

Ἰδιαιτέρως, θά ἤθελα νά εὐχαριστήσω τόν μεγάλο εὐεργέτη τῆς Μητροπόλεώς μας, τόν ἄρχοντα κ. Ἀθανάσιο Μαρτίνο, πού πάμπολλα ἔχει προσφέρει. Πολλαπλασίονα λήψεται ἀπό τόν μισθαποδότη Θεό.

Εὐχαριστῶ ἐκ καρδίας ὅλους ἐσᾶς, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί καί παιδιά μου πνευματικά, πού ἔχετε ἔλθει σήμερα ἐδῶ γιά νά μέ ἐγκαταστήσετε ὡς Μητροπολίτη τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ἑλληνικοῦ, Βούλας, Βάρης καί Βουλιαγμένης.

Θερμά σᾶς παρακαλῶ, ἐγκαταστήσατέ με μέ ἀγάπη στίς καρδιές σας, σάν πατέρα σας πνευματικό, ὅπως καί ἐγώ ἀπό τήν ἡμέρα πού ἐξελέγην σᾶς ἔχω μέ πολλή ἀγάπη μέσα στήν καρδιά μου καί δέν ἔχω παύσει νά παρακαλῶ τόν Κύριο γιά τήν σωτηρία σας καί δέν θά παύσω ὅσο ζῶ.

Τέλος θά ἤθελα νά ἐκφράσω τίς βαθύτατες εὐχαριστίες μου σέ ὅσους μέ θλίβουν καί μέ ἀδικοῦν, διότι μέ τόν τρόπο τους μέ εὐεργετοῦν, ἐφ’ ὅσον μέ ὠθοῦν νά ἀγωνίζωμαι περισσότερο στήν μακροθυμία, τήν ὑπομονή, τήν συγχωρητικότητα, τήν ταπείνωση, τήν ἀγάπη καί κυρίως στήν προσευχή γιά νά εἰρηνεύσῃ ὁ Θεός τίς καρδιές τους, νά τούς φωτίσῃ νά κατανοήσουν τά σφάλματά τους καί νά τούς ἐλεήσῃ. Ὡς δοῦλος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀκολουθῶ τό παράδειγμα Ἐκείνου, πού ὅταν ἀντιμετώπισε ὅλη τήν ἀνθρωπίνη κακία » λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδώρει» (Α΄ Πετρ. 2,23), ἀλλά καί θερμά Τόν ἱκετεύω «ρῦσαί με ἐκ τῶν καταδιωκόντων με» (Ψαλμ. 141, 7) καί «φύλαξόν μέ ἀπό παγίδος, ἧς συνεστήσαντό μοι» (Ψαλμ. 140, 9), διότι Σύ εἶσαι ὁ ὑπερασπιστής, ἡ ἐλπίδα, ἡ καταφυγή καί ἡ σκέπη μου, Κύριε.

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Εὐχηθῆτε, Σᾶς ἱκετέυω ταπεινά, νά γίνω ὁ καλός ποιμήν γιά τά λογικά πρόβατα πού κατοικοῦν στήν Ἱερά Αὐτή Μητρόπολη, καί ὁ Ἀρχιποιμήν Χριστός μοῦ ἐμπιστεύεται ἀπό σήμερα νά ποιμάνω.

Γένοιτο!

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Λαμπρός εορτασμός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Γλυφάδα

Σταγών: «Οι μοναχοί είναι οι συνεχιστές και οι διάδοχοι των αγίων πατέρων»

Αναστάσιος Βόπης

Η Καλαμπάκα τίμησε τους Οσίους Μετεωρίτες Πατέρες

Αναστάσιος Βόπης

Τρίμηνο μνημόσυνο του μητροπολίτη Γλυφάδας κυρού Παύλου (ΒΙΝΤΕΟ)

Αναστάσιος Βόπης

Γλυφάδας: «Ο ηγέτης δεν κρύβεται αλλά θυσιάζεται για τον λαό»

Αναστάσιος Βόπης

Ενθρονίστηκε ο Μητροπολίτης Γλυφάδας

Ανδρέας Λουδάρος