Ο Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών κ. Αλέξιος παραιτήθηκε οικειοθελώς από την διαποίμανση της ιστορικής μητροπόλεώς του, με επιστολή του προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 23 Σεπτεμβρίου 2015.
Η βούληση του κατά πάντα σεβαστού ιεράρχη έδρασε αρχικά ως κεραυνός εν αιθρία, τόσο στην τοπική Εκκλησία των Τρικάλων, όσο και εκτός αυτής. Η ωρίμαση όμως της πληροφορίας στη σκέψη των ανθρώπων, η αξιολόγηση της πράξης του και τα συναισθήματα για την ολοκλήρωση της δράσης ενός εκκλησιαστικού ταγού ανέδειξαν για μια ακόμα φορά το μεγαλείο του χαρακτήρα και της σκέψης του ανδρός. Ένα μεγαλείο που δεν αναδεικνύεται από τα εξωτερικά επιχρίσματα της όψης μιας εικόνας στολισμένης για να προκαλέσει, αλλά από την εκκλησιολογική διάσταση των λόγων, των πράξεων και της υπόστασης του προσώπου.
Ο Τρίκκης Αλέξιος αποτελεί αναμφισβήτητα μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η διακονία του υπήρξε υποδειγματική σε όλους τους χρόνους και τους τόπους που υπηρέτησε. Το μειλίχιο και ταπεινό του χαρακτήρα του, η χρηστή και άρτια διοίκηση, η εκκλησιολογική αναφορά της υπόστασής του, η υπακοή του στην Εκκλησία και η συγκαταβατικότητά του χαρακτήρισαν εκ του περισσού την παρουσία και την διακονία του στον χώρο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το ίχνος του όμως στην ιστορία θα παραμείνει ανεξίτηλο κυρίως για την τοπική εκκλησία των Τρικάλων, με την οποία ταυτίστηκε και διακόνησε σιωπηλά, αθόρυβα και με φόβο Θεού επί 34 ολόκληρα χρόνια.
Η γεωγραφική επικράτεια της μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών αποτελεί υπόδειγμα εκκλησιαστικού σώματος και λειτουργίας της αγιαστικής χάριτος του Θεού, ως καρπός του διακυβεύματος της καρδιάς του μητροπολίτη Αλεξίου. Οι ναοί, ευπρεπισμένοι υπό το άγρυπνο βλέμμα και την επιμέλειά του, στολίζουν την θεσσαλική γη με διάσπαρτα κατοικητήρια του Θεού, ικανά να δημιουργήσουν στους πιστούς την κατάνυξη μόνο και μόνο με την ευπρέπεια και την τάξη τους. Πολλοί εξ αυτών στέκουν περιτριγυρισμένοι από ολάνθιστους κήπους, δημιουργώντας στον επισκέπτη την εντύπωση ότι προσφέρονται ως ένα πολύχρωμο και ευωδιάζον θυσιαστήριο στο μυστήριο της θυσίας του Λόγου.
Η διαπαιδαγώγηση του κλήρου και των μοναχών της τοπικής Εκκλησίας υπήρξε αδιάκοπη, με μοναδικό κριτήριο τη διακονία του Θεού και την προσφορά στον άνθρωπο. Η ευπρέπεια των λόγων και των έργων, η ταπεινότητα της ύπαρξης και η βίωση του προορισμού της Εκκλησίας μέσα από τη σιωπή διαπέρασαν όλα αυτά τα χρόνια τις παρακαταθήκες του επισκόπου-διδασκάλου προς κάθε μέλος της διακονίας του Χριστού. Η ενοριακή και πνευματική ζωή μπολιάστηκε με άξιους υπηρέτες της Χάριτος του Θεού, με καλλιέργεια του κηρύγματος και της κατήχησης, με πνευματικά κέντρα και εκδηλώσεις όπου ο επίσκοπος γινόταν ένα με τις ψυχές που κρέμονταν κυριολεκτικά από τα χείλη του.
Όλα τα ανωτέρω καθιστούν ορόσημο για την ιστορία της Εκκλησίας Τρίκκης τον μητροπολίτη Αλέξιο. Η υπηρεσιακώς τελευταία πράξη του να παραιτηθεί από τον θρόνο του επισφραγίζει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το γεγονός ότι ο μητροπολίτης Τρίκκης Αλέξιος δεν έζησε από την Εκκλησία, αλλά για την Εκκλησία. Η αύρα του θα συνοδεύει πάντα τους τόπους όπου άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του, ενώ το πνεύμα της διακονίας και της εκκλησιαστικής βιοτής του θα αποτελεί παντοτινά πηγή σοφίας, δύναμης και εμβάπτισης στα νάματα της εν σιωπή και υπακοή εκκλησιαστικής διακονίας.
Εμείς καταθέτουμε τους λόγους του Μ. Αθανασίου ότι «Μικροὶ μὲν ἡμεῖς καὶ ἐλάχιστοι ἐν υἱοῖς Ἰσραήλ· εὐχαριστεῖν δὲ πλουσίως οὐδὲν κωλύει καὶ τοὺς μικρούς».