Την χειμερινή εορτή, αυτήν της ευρέσεως των τιμίων λειψάνων του Οσίου ιερομάρτυρος Εφραίμ του νέου, εόρτασαν πανηγυρικά στην ιερά μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Νέα Μάκρη.

Προεξήρχε ο οικείος Μητροπολίτης Κηφισίας, Αμαρουσίου & Ωρωπού Κύριλλος, επί των ημερών του οποίου έγινε η επίσημη αγιοκατάταξη του Οσίου Εφραίμ, με την υπ’ αριθμ. 217/2-3-2011 Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Συμμετείχαν ιερείς από την Μητρόπολη Κηφισίας και από άλλες περιφέρειες της Αττικής, ενώ μεγάλη ήταν και η προσέλευση των πιστών που υπομονετικά και ευλαβικά προσκυνούσαν την λάρνακα με το χαριτόβρυτο λείψανο του Οσίου.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο ιεροκήρυκας Αρχιμανδρίτης Νικάνωρ Καραγιάννης, ο οποίος πολύ μεστά αναφέρθηκε στο πλέγμα ενός πλήθους αντιφάσεων που μας παρουσιάζει η γιορτή της εύρεσης των ιερών λειψάνων του αγίου Εφραίμ, κάθε φορά στον απόηχο της ανατολής του καινούργιου χρόνου. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά “εκεί που γιορτάζουμε την ελπίδα και την δίψα για την ζωή, ταυτόχρονα γιορτάζουμε την έξοδο από αυτήν με τον θάνατο και την είσοδο στην αιωνιότητα. Ζωή και θάνατος. Νεκρά οστά και λείψανα που κρύβουν μέσα τους ζωή και δύναμη”.

Στην συνέχεια έθεσε το ερώτημα “Τι είναι ζωή και τι θάνατος; Πως συμπλέκονται έννοιες διαμετρικά αντίθετες; πως τις εννοούμε; Σίγουρα για την χριστιανική πίστη και διδασκαλία, ζωή δεν είναι η βιολογική επιβίωση μόνο αλλά η σχέση και η κοινωνία με τον Χριστό και θάνατος ο χωρισμός από Αυτόν. Μόνο έτσι μπορούμε να καταλάβουμε γιατί μια φυσική ζωή χωρίς Θεό μπορεί να είναι ήδη «νεκρή» και ένας θάνατος με τον Χριστό να είναι πέρασμά στην όντως ζωή. Γι αυτό με τις πρεσβείες του Αγίου ας μην λυπόμαστε για τα χρόνια που έφυγαν αλλά ας δώσουμε σ αυτά που θα μας πιστώσει η αγάπη και το θέλημα του Θεού, σ αυτά τα χρόνια ας δώσουμε την όντως Ζωή”.

Στο τέλος της θείας ευχαριστίας, πραγματοποιήθηκε μικρή λιτάνευση στο σημείο όπου βρέθηκαν τα λείψανα του Οσίου Εφραίμ κατόπιν παρουσίασης του Οσίου στην μακαριστή μοναχή Μακαρία, ενώ τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως της Γερόντισσας Μακαρίας.

Το ιστορικό της εύρεσης των λειψάνων
Η Μονή του Αγίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη είναι ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια. Πολλοί μοναχοί και ιερείς έμειναν εκεί και προσευχήθηκαν στον Κύριο. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας έγιναν μεγάλες και βάρβαρες σφαγές, όπου ξεκληρίστηκε το μοναστήρι.

Το 1945 μ.Χ. η μοναχή τότε Μακαρία πήγε στα ερείπια της αρχαίας μονής του Ευαγγελισμού, άλλοτε ονομαζόμενης ως Σταυροπηγιακής, του Όρους Αμωμών, στις βορειοανατολικές υπώρειες του Πεντελικού. Από θεία παρόρμηση, διαμόρφωσε ένα κελάκι εκεί και άρχιζε να καθαρίζει τα ερείπια του παλαιού Ναού για να τον ανακατασκευάσει. Εκεί πολλές φορές διαλογιζόταν ότι σε εκείνα τα χώματα είχαν ζήσει κατά την πάροδο των αιώνων μοναχοί και προσευχόταν να γνωρίσει ή να της φανερωθεί κάποιος από αυτούς. Μια φωνή, αρχικά σιγανή αλλά με τον καιρό δυνατότερη στην ψυχή της, της έλεγε: «Σκάψε και θα βρεις αυτό που επιθυμείς», μέχρι τη στιγμή που της είχε φανερωθεί ένα σημείο στο προαύλιο του μοναστηριού.

Έτσι στις 3 Ιανουαρίου 1950 μ.Χ. ανέθεσε σε εργάτη το σκάψιμο του συγκεκριμένου σημείου που της υποδείκνυε η ίδια η ψυχή της. Αν και ο εργάτης ήταν αρνητικός και ήθελε να σκάψει οπουδήποτε αλλού παρά σε αυτό το σημείο, τελικά, μετά από τις εκκλήσεις και τις προσευχές, ο εργάτης πείστηκε και ξεκίνησε να σκάβει. Το σημείο είχε ένα μισογκρεμισμένο τζάκι, τοίχο και πράγματα που καταδείκνυαν ότι εκεί κάποτε υπήρχε κελί κάποιου μοναχού. Το πρώτο εύρημα, ένα κεφάλι. Μάλιστα, ο χώρος ανέδυε μια ευωδιά.

«Γονάτισα με ευλάβεια και ασπάστηκα το σκήνωμα του Αγίου και αισθάνθηκα βαθιά την έκταση του μαρτυρίου του. Η ψυχή μου γέμισε από αγαλλίαση, απέκτησα μεγάλο θησαυρό, και παίρνοντας το χώμα με προσοχή έβλεπα την αρμονία του σκηνώματός του, που, αν και τόσους αιώνες μέσα στη γη, δεν είχε αλλοιωθεί», έγραψε η ηγουμένη Μακαρία περιγράφοντας τα όσα συνταρακτικά τής συνέβησαν.

Με προσοχή , η Ηγουμένη Μακαρία έβγαλε όλο το σκήνωμα και το τοποθέτησε σε μία θυρίδα που ήταν πάνω από τον τάφο. Ήταν φανερό ότι επρόκειτο για κληρικό καθώς το ράσο του είχε παραμείνει άθικτο.

Το βράδυ, διαβάζοντας τον εσπερινό, η Ηγουμένη άκουσε βήματα. Ο ήχος ερχόταν από τον τάφο, αντηχώντας έως την πόρτα της εκκλησίας. Εκεί τον πρωτοαντίκρισε. Ήταν ψηλός με μάτια μικρά στρογγυλά, με μακριά μαύρα γένια που έφταναν στο λαιμό, ντυμένος με τη μοναχική αμφίεση. Στο ένα χέρι είχε μία φλόγα και με το άλλο ευλογούσε. Ζήτησε να τον βγάλουν από αυτήν τη θυρίδα που τον είχαν. Την επόμενη κιόλας μέρα η Ηγουμένη καθάρισε τα οστά και τα τοποθέτησε σε μια θυρίδα στο Ιερό του Ναού.

Το ίδιο βράδυ ο Άγιος φανερώθηκε στον ύπνο της, την ευχαρίστησε και της φανέρωσε και το όνομά του: Εφραίμ. Το λείψανο του Αγίου Εφραίμ φυλάσσεται εκεί από τότε και καθημερινά εκατοντάδες πιστών το επισκέπτονται ζητώντας από τον Άγιο την ευλογία και τη βοήθειά του. Ο Άγιος με τη χάρη του Θεού έχει κάνει χιλιάδες θαύματα. Στον περίβολο της Μονής, και προστατευμένη από κτίσμα που κτίστηκε γύρω της, υπάρχει η μουριά πάνω στην οποία ο Άγιος Εφραίμ άφησε την τελευταία του πνοή.