Είναι κοινό μυστικό αν όχι κοινή γνώση, πως στην Αμερική τις τελευταίες δεκαετίες λειτουργεί ένα δίπολο εξουσίας. Από την μία είναι η ορατή κορυφή, ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος δηλαδή, και από την άλλη ένας εξίσου ισχυρός, πανίσχυρος στα μάτια πολλών, πόλος εξουσίας που φέρεται να διαχειρίζεται εξ’ ονόματος και «αντ’ αυτού», του Οικουμενικού Πατριάρχη, ένα σημαντικό κομμάτι της οικονομικής και πολιτικής επιρροής της Αρχιεπισκοπής και της Ομογένειας.

Αυτός ο μηχανισμός είναι διάσημος για πολλά πράγματα κυρίως όμως για την αποτελεσματικότητά του , την επιρροή του και στα μάτια πολλών για την παντοδυναμία του. Επέζησε και μεγαλούργησε επί τριών Αρχιεπισκόπων. Επί Ιακώβου, επί Σπυρίδωνα και επί Δημητρίου. Ορισμένοι θεωρούν πως αυτό το σύστημα είχε άποψη και συμμετοχή ακόμη και στην πορεία των Αρχιεπισκόπων, την είσοδο και… την έξοδο τους από την Αρχιεπισκοπή. Κι αν οι πληροφορίες μου είναι καλές κάτι τέτοιο δοκίμασε να επαναλάβει και αυτή τη φορά.

Η επιλογή του Ελπιδοφόρου όμως, φαίνεται πως μάλλον είναι η απόδειξη πως αυτή τη φορά ο μηχανισμός δεν λειτούργησε. Ή ακόμη χειρότερο εάν το σενάριο αυτό αληθεύει, οδηγείται στην απενεργοποίηση του. Γιατί η ελπίδα που φέρνει με την εκλογή του ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής είναι και το τέλος της ελπίδας του συστήματος να συνεργαστεί με έναν ακόμη Αρχιεπίσκοπο.

Ελπιδοφόρος για το Πατριαρχείο… Ελπιδοκτόνος για το σύστημα.

Προτείνοντας Ελπιδοφόρο στη Σύνοδο του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης ουσιαστικά έδωσε το στίγμα του. Η Αρχιεπισκοπή Αμερικής το πιο λαμπρό πετράδι στο στέμμα του Οικουμενικού Θρόνου «επαναπατρίζεται». Επαναφέρει τον άμεσο δεσμό του με την Μητέρα Εκκλησία, λειτουργώντας ουσιαστικά «χωρίς μεσάζοντες» όπως λέγαμε στην Ελλάδα πριν λίγα χρόνια όταν γεννήθηκε το ομώνυμο κίνημα. Με απλά λόγια δηλαδή, η Αρχιεπισκοπή Αμερικής ανήκει στον Οικουμενικό Πατριάρχη, και ο «άνθρωπος του» εκεί δεν είναι άλλος από αυτόν που πρέπει να είναι… ο Αρχιεπίσκοπος.

Θ’ αρέσει αυτή η εξέλιξη στον άλλοτε κραταιό πόλο; Οι κινήσεις του προεκλογικά, έδειξαν πως εργάστηκε για να αποτρέψει το σημερινό αποτέλεσμα. Είπαμε, δεν γίνεται οι ελπίδες όλων να συμπίπτουν.

Στο ταξίδι του στην Αμερική ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής θα φέρει στις αποσκευές του την ελπίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη να δει την Αρχιεπισκοπή Αμερικής να στέκεται ξανά στα πόδια της, να έρχεται ξανά κοντά στο Φανάρι και να παύσει να είναι μόνιμη εστία κρίσεων. Αυτή η ελπίδα βέβαια έρχεται σε άμεση αντίθεση με μια άλλη ελπίδα, την ελπίδα επιβίωσης του παλιού συστήματος.

Ξέρω πως η παροιμία θέλει την ελπίδα να «πεθαίνει τελευταία» όμως αν στοιχημάτιζα θα ήταν σίγουρα υπέρ αυτής που θα φέρει μαζί του στη Νέα Υόρκη ο νέος Αρχιεπίσκοπος.

Tagged: