Χαιρετισμός του Πατριάρχη Ανιοχείας Ιωάννη
Συνδιάσκεψη του Αγίου Αιγιδίου, “Μονοπάτια της ειρήνης”, Μίνστερ 10 Σεπτεμβρίου 2017
Ένα μήνυμα ειρήνης και ελπίδας
Από την Αποστολική Εκκλησία της Αντιόχειας, όπου “χρηματίσαι τε πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς μαθητὰς Χριστιανούς” (Πράξεις 11: 26), σας φέρνω ένα μήνυμα ειρήνης, με ειλικρινή αγάπη, ακλόνητη πίστη και αθώα ελπίδα.
Σήμερα, η πανέμορφη πατρίδα μας ξεπερνά τις δυσμενείς συγκρούσεις που διαχωρίζουν τις κοινότητες μας και επιχειρούν να καταστρέψουν την φιλοδοξία του πιστού για ειρηνική ζωή. Αυτή η σημερινή βία είναι άνευ προηγουμένου στην περιοχή μας, που δεν ακούστηκε ούτε καν στις “σκοτεινές εποχές”. Οι πόλεμοι που διεξάγονται από εξτρεμιστικές θρησκευτικές ομάδες που δεν σχετίζονται με τις γνωστές στη χώρα μας θρησκείες. Αυτές είναι μάλλον εκφράσεις ριζοσπαστισμού που στερούνται τα ελάχιστα ανθρώπινα συναισθήματα, ευαισθησία και συνείδηση.
Έτσι, ρωτάμε: ποιος είναι υπεύθυνος για αυτή τη συστηματική εκτόπιση των χωρικών μας και των πολιτών μας; Ποιος θρηνεί με τις μητέρες που έχουν χάσει τα παιδιά τους; Ποιος θρηνεί τα κατεδαφισμένα σπίτια και τόπους λατρείας ή τις επαρχίες που αδειάζουν από τους ιθαγενείς τους που ζουν εκεί από την αρχή του χρόνου; Μήπως κάποιος παρηγορεί τους ομήρους, επισκέπτεται τους φυλακισμένους και φροντίζει τους τραυματίες; Ίσως ο κόσμος θέλει να αγνοήσει τη σύγκρουση των υποδουλωμένων γυναικών, των εγκύων που έχουν μαχαιρωθεί στη μήτρα και των παιδιών που στρατολογούνται βίαια. Μήπως κάποιος προσπαθεί να παρηγορήσει τους γονείς των απαχθέντων, ακόμα περιμένοντας τους αγαπημένους τους από πολύ καιρό; Πραγματικά, το βιβλικό ρητό εκπληρώνεται στην περίπτωσή μας: “Ῥαχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελεν παρακληθῆναι ὅτι οὐκ εἰσίν.”(Ματ 2:18 · Ιερ 31:15).
Δεν μπορώ να κατανοήσω πώς η παγκόσμια κοινότητα αγνοεί την υπόθεση των επισκόπων Γιοχάνα Ιμπραχίμ και Παύλου Γιαζίγκι, καθώς και των άλλων ιερέων που είχαν ληφθεί όμηροι εδώ και τέσσερα χρόνια. Δεν μπορώ να κατανοήσω πώς θα μπορούσαν να σταθούν οι πολιτικοί ηγέτες αυτού του κόσμου, να περάσουν τα χέρια τους και να παρακολουθήσουν την αιματηρή βία στη χώρα μας, μόνο για να ευνοήσουν οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα που εξυπηρετούν τα κοντόφθαλμα απάνθρωπα σχήματα τους.
Σταθεροποιούν σταθερά τους αποκλεισμούς τους εναντίον ενός πεινασμένου λαού, δίνοντας ευρύ δρόμο στην αγορά των όπλων. Δεν πρέπει να θεωρούμε από την εμπειρία ότι η βίαιης ταπείνωση δεν περιορίζεται σε ένα γεωγραφικό σημείο, ούτε στοχεύει αποκλειστικά τους ανθρώπους μας και τις εκκλησίες της Ανατολής. Μάλλον διεισδύει σε κάθε μέρος του κόσμου;
Παρά τον πόνο αυτό, η Εκκλησία της Αντιόχειας επιδιώκει τον διάλογο με τους χριστιανούς και τους μη χριστιανούς, προσβλέποντας να συναντήσει τους άλλους και να τους αγκαλιάσει με την αγάπη του Ευαγγελίου και τη σταθερή ελπίδα ότι «ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει» (Ρωμ. 5: 5 ). Ο λαός μας πιστεύει στην ειρήνη και προσπαθεί να το κάνει. Στην ιστορία μας, προσπαθήσαμε να αποφύγουμε τους πολέμους και τη χρήση όπλων, έχοντας δει καθ ‘όλη τη διάρκεια των αιώνων ότι η νοοτροπία της βίαιης αντιπαράθεσης τελειώνει μόνο στην καταστροφή, τη διασπορά και την εμβάθυνση των τραυμάτων του μίσους και της εχθρότητας. Δεν χτίζει ποτέ έθνη, δημοκρατίες και ελευθερία.
Σήμερα, οι χριστιανοί μας της Ανατολής ψάχνουν κάποιον να ακούσει το κάλεσμα τους. αλλά μάταια. Στη χώρα μας, είμαστε αυτοί που ζητούν ειρήνη και συμφιλίωση. Όπως είπαμε προηγουμένως, δεν ικετεύουμε τις δυνάμεις αυτού του κόσμου για το έλεος, αλλά μάλλον τους φωνάζουμε: αρκετά με τις κατασκευασμένες δηλώσεις σας που καλούν τα έθνη να δεχθούν τους χριστιανούς. Ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερα με την εξάπλωση του πολιτισμού του διαλόγου στο Λίβανο μας και την παύση της κουλτούρας του ξίφους. Απελευθερώστε τη χώρα μας από την αντίληψη της τρομοκρατίας. Σταματήστε τη ροή όπλων και τραβήξτε πίσω τα πλοία σας! Τα πλοία του πολέμου δεν μπορούν να μας προστατεύσουν, ούτε τα πλοία της μετανάστευσης! Η εμφύτευση των ριζών της ειρήνης μπορεί μόνο να μας προστατεύσει. Είμαστε ριζωμένοι εδώ, σε όλο την Ανατολή, για δύο χιλιάδες χρόνια τώρα! Γεννηθήκαμε εδώ, έχουμε ζήσει εδώ, και εδώ θα πεθάνουμε.
Σήμερα, η ανθρωπότητα έχει ανάγκη από αυθεντικό διάλογο και συνάντηση που υπερβαίνει τα εμπόδια και τις αμαρτίες της στενής πολιτικής. Μια πολιτική χωρίς ανθρωπιστική προσέγγιση, βασισμένη στη συμφιλίωση και τη συναίνεση, μια προσέγγιση που αφήνει πίσω άκαμπτες ιδεολογίες και προκαταλήψεις, και που διασπά τα εμπόδια, τις μάσκες και τις επιπλοκές της ιστορίας. Δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή να ομολογήσουμε ότι τα πολιτικά σχήματα και οι φαινομενικοί διάλογοι που καθοδηγήθηκαν από πολλούς καταστήσουν αποστειρωμένους τις προσπάθειες σε μια άγονη γη, καταχραστούν από υλικά και φλογερά κίνητρα και διεστραμμένα μοντέλα που επιβάλλονται από τις κοινωνίες των ανθρώπων;
Πρέπει να σταθούμε ενάντια στην παράλογη εκμετάλλευση και την πολιτική υποταγή της θρησκείας στις μέρες μας. Ως εκ τούτου, από αυτό το βήμα, στέκομαι, προτρέποντας τους θρησκευτικούς ηγέτες από όλα τα denominations σε κάθε χώρα να εγείρουν δυνατά το σύνθημα: “Πίστη για την Ειρήνη”. Έτσι, θα είμαστε αγγελιοφόροι της ειρήνης σε έναν κόσμο που δυστυχώς το χρειάζεται.
