του αρχιμανδρίτη Νικάνορα Καραγιάννη

Είναι γνωστό σε όλους μας ότι η Ανάσταση του Χριστού διακηρύσσει με τον πλέον εμφαντικό τρόπο ότι η ζωή είναι ισχυρότερη από τον θάνατο και η πίστη είναι πιο δυνατή από τον φόβο.

Και όμως αυτή η πίστη φαίνεται να διαψεύδεται από την γήινη εμπειρία μας. Ειδικά αυτές τις μέρες που η πανδημία του κορωνοϊού ρίχνει βαριά την σκιά της επάνω μας. Ο φόβος της εξάπλωσης παρέλυσε την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων και ανέτρεψε την καθημερινότητα όλων μας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να καλούμαστε να ζήσουμε το φετινό Πάσχα μέσα σε πρωτόγνωρες συνθήκες απομόνωσης σε όλες σχεδόν τις Εκκλησίες τα δόγματα και τις ομολογίες του κόσμου.

Εμείς οι «λίγοι» οι κληρικοί με εσάς τους πολλούς. Εμείς που μπορούμε, με όλους εσάς τους πολλούς που θέλετε πολύ αλλά δεν μπορείτε. Εμείς μέσα στους κλειστούς και άδειους Ναούς με εσάς τους κλεισμένους στα σπίτια σας. Και όμως και εμείς και εσείς το ίδιο ταπεινωμένοι «κρίμασιν οις Κύριος οίδεν». Ταπεινωμένοι γιατί κατέρρευσαν όλα όσα μέχρι σήμερα θεωρούσαμε αυτονόητα και δεδομένα. Αυτά που μας είχε δώσει η ζωή, η εξέλιξη της, η ελευθερία της η και η ασυδοσία της. Καθένας μπορούσε να κινείται χωρίς εξωτερικούς περιορισμούς και όρια. Τώρα όμως πνιγόμαστε για να εκτιμήσουμε όλα αυτά που σήμερα στερούμαστε. Για να συνειδητοποιήσουμε για άλλη μια φορά ότι χτίζουμε ένα πύργο της Βαβέλ ως πολιτισμός, ως κοινωνία, ως άνθρωποι και αλίμονο ως Εκκλησία γι αυτό χρειάζεται να ζητήσουμε συγγνώμη από τον Θεό.

Διαπιστώνουμε λοιπόν με έναν τρόπο σκληρό ότι δεν είμαστε θεοί αλλά άνθρωποι που έχουμε όρια τα οποία τόσο συχνά ξεχνάμε. Είμαστε το ίδιο ευάλωτοι και εύθραυστοι παρά την ανάπτυξη και πρόοδο της επιστήμης και της τεχνογνωσία μας γι αυτό και η ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας μας γελοιοποιήθηκε.

Αυτές τις άγιες μέρες ξέρουμε ότι η δυνατή προσευχή μας δεν εξαρτάται από τον τόπο, τους ναούς ή τα σπίτια αλλά από τον τρόπο που γίνεται. Σε αυτές τις προσευχές ας μην πούμε στον Θεό πόσο μεγάλη είναι η μπόρα που ζούμε, αλλά ας πούμε μέσα σ αυτή την μπόρα πόσο μεγάλος είναι ο Θεός που πιστεύουμε αφού «Ζει Κύριος ο Θεός». Καμία θεολογική φωτοβολίδα, ερμηνεία, ανάλυση και προσέγγιση σαν αυτές με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε αυτή την περίοδο δεν μπορεί να κρύψει την απώλεια μας αυτό το Πάσχα που θα μείνει στην ιστορία. Δεν θα μπορέσει να ανακουφίσει την στέρηση της θείας λατρείας και Ευχαριστίας που είναι αναντικατάστατη.

Πληγωμένοι και μουδιασμένοι προσπαθούμε απεγνωσμένα να σχoινοβατήσουμε ανάμεσα στο απόλυτο μέλλον του Θεού και το επίγειο παρόν του ανθρώπου. Ανάμεσα στο φόβο να μην αρρωστήσουμε και πεθάνουμε και στην πίστη μας για τον νικητή του θανάτου που δεν μπορούμε να γιορτάσουμε.. Έστω κι αν σήμερα ζούμε την Ανάσταση των Ναών «κεκλεισμένων» είμαστε βέβαιοι ότι όπως και τότε των θυρών «κεκλεισμένων» έρχεται ο Χριστός και μας λέει «Ειρήνη υμίν». Έρχεται και μας ενώνει έστω και αν είμαστε απομονωμένοι μεταξύ μας.

Γκρεμίζει τα τείχη της ολιγοπιστίας μας και μας λέει να Τον εμπιστευθούμε περισσότερο ώστε να ξαναδούμε τον εαυτό μας τον κόσμο και την ζωή μέσα από το βλέμμα Του.

Ο αρχιμανδρίτης Νικάνωρ Καραγιάννης είναι Ιεροκήρυκας Ι.Μ. Κηφισίας

Κείμενα από την συντακτική ομάδα του orthodoxia.info.

Ετικέτες: