Ίσως υπάρξει ένα ερώτημα για την αυριανή Κυριακή, δεύτερη των νηστειών. Πόσο άραγε συμπτωματική είναι η συνύπαρξη της κατανυκτικής και πνευματικής περιόδου που διανύουμε και της ιστορίας που μας παραθέτει το ευαγγελικό της ανάγνωσμα∙ της θεραπείας του παραλυτικού στην Καπερναούμ; Θαυμασμό προκαλεί ο τρόπος που εφευρέθηκε ώστε να έρθει ο ασθενής ενώπιον του Κυρίου. Έχει σίγουρα την σημειολογία του.

Ζούμε την περίοδο της ποικιλόμορφης προετοιμασίας για να συναντήσουμε τον Κύριο που θα πάθει και θ’ αναστηθεί. Παρ’ όλα αυτά μας συνθλίβουν εσωγενείς και εξωγενείς παράγοντες και πρέπει να παλέψουμε μήπως και μας φθείρουν, νικήσουν, πνίξουν.

Εντάσεις, προβλήματα και μέριμνες χτυπούν κάθε ώρα την πόρτα της ύπαρξής μας. Παράλληλα μάς κυκλώνουν ποικίλες θεωρίες, ιδεολογίες και αιρέσεις. Προσπαθούν όλες να παραβιάσουν την συνείδησή μας κάθε στιγμή. Θέλουν να στεκόμαστε μακριά Του, να μη Τον δούμε, Τον ακούσουμε, Τον αποδεχθούμε. Πρέπει άρα να βρούμε τρόπο και μέθοδο για να ξεπεράσουμε τον συνωστισμό αυτό. Η Εκκλησία αυτό θα μας διδάξει με το αυριανό αγιογραφικό ανάγνωσμα.

Προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος μας και να συναντήσουμε τον Θεό πρέπει να σπάσουμε δεσμά , να γκρεμίσουμε τείχη και να αναζητήσουμε διεξόδους, όπως οι φίλοι του παραλυτικού που θα πληροφορηθούμε. Τέσσερεις ήταν εκείνοι, ισάριθμοι και οι Ευαγγελιστές που μας φέρουν ενώπιον του Χριστού, της ζωής Του, της διδασκαλίας Του, των θαυμάτων Του. Η Γραφή δεν είναι βιβλίο για τυπική πληροφόρηση, στείρα αποστήθιση ή απλή ανάγνωση. Η θεόπνευστη αποστολική γραφίδα μάς χαρίζει θεραπεία από την παραλυσία που επιβάλει ο κόσμος και το φρόνημά του. Μας απαλλάσσει από την ακινησία περί των πνευματικών ζητημάτων που καλλιεργεί η υλιστική εποχή και προφυλάσσει από την παραίτηση που προβάλει ως λύση ο πειρασμός. Αυτή είναι η επιδίωξή του, να μείνουμε αδιόρθωτοι, αθεράπευτοι, καθηλωμένοι στον εγωισμό μας, στην κακία μας, στις αδυναμίες μας.

Ο Χριστός είναι ύστατη ελπίδα κάθε πεσμένου από ποικίλες ψυχοσωματικές ασθένειες. Όταν η εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του συναντηθεί με την τόλμη για ανατροπή κατεστημένων, τότε θα βρεθεί χρόνος και μέθοδος να Τον πλησιάσουμε, να Τον συναναστραφούμε και τελικά να σωθούμε.

Δυνάμεις ανθρώπινες μπορεί να μας προδίδουν, να μας εκθέτουν, να μας εγκαταλείπουν. Για να ανακτήσουμε δύναμη και χάρη στη ζωή μας οφείλουμε να ξεφύγουμε από τα γνωστά και να θαρρέψουμε στα δύσκολα. Το έκαναν οι φίλοι του παραπληγικού που το Ευαγγέλιο καταγράφει την θυσία τους, όχι για να τους θαυμάσουμε απλώς, αλλά και να την μιμηθούμε-επαναλάβουμε έμμεσα ή άμεσα, αν και αν όποτε χρειαστεί.

Το σπίτι που συνεχίζει να υπάρχει ο Ιησούς είναι η Εκκλησία, είναι ο χώρος δράσης Του και που καλούμαστε να γίνει και προσωπικός στίβος πνευματικών αγωνισμάτων, ιδίως την περίοδο που διανύουμε της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Εκείνος για να έρθει και να μας βρει έκανε την υπέρβασή Του, οι περιστάσεις απαιτούν να πράξουμε το ίδιο.

Δεν επιτρέπεται και δεν δικαιολογείται να δεχόμαστε μοιρολατρικά και παθητικά τα προβλήματα από την πνευματική ή την οικονομική κρίση. Η απόγνωση και η ηττοπάθεια δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος. Η σωτηρία και η ίαση θέλει να βρούμε δυνάμεις, όχι για να ξεφύγουμε πονηρά από τα τετριμμένα, αλλά για να παλέψουμε προκειμένου να θεραπευτούμε. Οι αίροντες τον παραλυτικό και το πρόβλημά του βρήκαν λύση για να έρθουν κοντά στον Κύριο, έστω και από την σκεπή. Όχι από οίκτο∙ η πρωτοβουλία τους απαίτησε σκέψη, κόπο και ενέργεια. Οι μεγάλες κατακτήσεις απαιτούν ακόμα και παραβιάσεις φυσικών και τεχνικών εμποδίων.

Έμπρακτα απέδειξαν ότι συνέλαβαν έγκαιρα το μήνυμα της προηγούμενης Κυριακής και της εορτής που φιλοξενούσε. Ορθά γνώρισαν, ορθά πίστεψαν, ορθά έπραξαν. Το τρίπτυχο ορθογνωσία, ορθοδοξία, ορθοπραξία φάνηκε περίτρανα στην πρωτοβουλία τους. Έχουμε πλέον τους οδοδείκτες που θα ακολουθήσουμε όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν και οι καταστάσεις μάς προκαλέσουν. Οι γνήσιοι φίλοι ενώπιον της σκληρής πραγματικότητας δεν φεύγουν, αντίθετα μένουν ως ακούραστοι και ασυμβίβαστοι. Το αυτό και εμείς, με κάθε θυσία και όποιο τίμημα, πρέπει να αφαιρέσουμε, γκρεμίσουμε, καταστρέψουμε ότι μας κρατά μακριά από τον Θεό και την χάρη Του. Τότε και εμείς θα φανούμε οι ακάματοι και ανήσυχοι της βιωτής, της Εκκλησίας, της ιστορίας.

Tagged: