Είναι κάποιες φορές, που απλά δεν πιστεύεις αυτό που βλέπουν τα μάτια σου. Το κοιτάζεις και το ξανακοιτάζεις. Το διαβάζεις ελπίζοντας κάπου να βρεις κάπου μια λογική εξήγηση. Και το ξαναδιαβάζεις, γιατί λες «δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο».

Μου συνέβη όταν δημοσιοποίησα την υπόθεση με την παντόφλα του αγίου Παϊσίου στην Κύπρο. Τότε ο κληρικός που την είχε εκθέσει σε προσκύνηση μου είχε πει ότι την είχε πάρει από τον Άγιο ο πατέρας του. Την είχε χαρακτηρίσει μάλιστα «οικογενειακό κειμήλιο».

Τώρα στο Αγρίνιο ένας άλλος ιερέας είχε το δικό του «κειμήλιο». Είχε συναντήσει λέει τον Άγιο πριν από εικοσιστόσα χρόνια και τον είχε κεράσει ένα κάστανο που είχε βράσει ο ίδιος. Εκείνος το κράτησε ενθύμιο και προχθές το έβαλε στο ναό του για να το προσκυνήσουν οι πιστοί.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω αυτούς που τα προσκύνησαν. Άλλωστε, δεν μπορώ να γνωρίζω τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Τι βάρη και προβλήματα. Τι πόνους και ανάγκες. Τους είπε ο παπάς τους ότι είναι αγιασμένο, ότι το άγγιξε ένας άγιος, κι εκείνοι το προσκύνησαν. Η ένσταση μου έχει να κάνει με τους κληρικούς που οργανώνουν αυτά τα προσκυνήματα.

Θα μου πεις, «εσύ θα το προσκυνούσες;». Όχι και πάλι όχι θα απαντούσα. Κάποιοι θα μου έλεγαν μπράβο και κάποιοι άλλοι ότι η πίστη μου είναι «χαλαρή» και θα μου υπενθύμιζαν ότι στις γραφές υπάρχουν περιπτώσεις που ακόμα και η σκιά ενός αγίου στο πέρασμα του, θεράπευσε.

Στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο αναφέρεται η περίπτωση της αιμορροούσας γυναίκας που γιατρεύτηκε την στιγμή που ακούμπησε τον χιτώνα του Χριστού.

Γεμάτες από τέτοιες περιπτώσεις είναι οι Γραφές. Και συχνά τις χρησιμοποιούν οι υπέρμαχοι αυτού του είδους των προσκυνημάτων για να νομιμοποιήσουν τις αποφάσεις τους. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά των βιβλικών θαυμάτων με τα σημερινά προσκυνήματα. Τα πρώτα είναι αυθεντικά, μοναδικά και ανεπανάληπτα. Τα δεύτερα, τα σύγχρονα μας, είναι κακής ποιότητας προσπάθειες αντιγραφής τους.

Δεν γίνεται λοιπόν να βάζεις στην ίδια μοίρα την περίπτωση της θεραπείας του δαιμονισμένου όταν καλύφθηκε από την σκιά του Αποστόλου Πέτρου, με ένα κάστανο η ιερότητα του οποίου αντλείται από το γεγονός πως το…έβρασε ένας άγιος. Αν μη τι άλλο είναι ύβρις, είναι ασέβεια προς τον ίδιο τον «τιμώμενο» άγιο.

Άνθρωποι ήταν οι άγιοι και ζούσαν όπως όλοι μας. Χρησιμοποιούσαν πιάτα, ποτήρια, σκεύη, κατσαρόλες. Τι θα γίνει τώρα; Θα αρχίσουμε να τα προσκυνάμε;

Κοινή λογική χρειάζεται και σοβαρότητα. Όταν για παράδειγμα η Εκκλησία τιμά την «προσκύνηση της αλυσίδας του Αποστόλου Πέτρου» ή αυτής του Αποστολου Παύλου, τμήμα της οποίας βρίσκεται στον καθεδρικό ναό των Αθηνών, δεν τιμά τους… χαλκάδες αλλά το μαρτύριο και το θαύμα της απελευθέρωσης του Αποστόλου. Χρησιμοποιεί την αλυσίδα για να διατηρήσει στη συλλογική μνήμη των χριστιανών τα όσα δεινά πέρασαν οι Απόστολοι, τις κακουχίες που πέρασαν και την παρουσία του Θεού.

Και επιτέλους όλοι αυτοί οι λάτρεις των αρχαίων παραδόσεων της Εκκλησίας καλό θα ήταν κάποια στιγμή να δουν και το χρονικό περιβάλλον στο οποίο συνέβησαν κάποια πράγματα. Ο χριστιανός του 2017 δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστιανό του 117. Ούτε μορφωτικά, ούτε κοινωνικά, ούτε πολιτιστικά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ – ΕΔΩΣΑΝ ΣΕ ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΟΥΝ ΕΝΑ…ΚΑΣΤΑΝΟ