Δεν είναι μια απλή ημερολογιακή αναφορά, αλλά μυστήριο ξένο και παράδοξο. Οι ποιμένες τον προσκύνησαν. Οι Άγγελοι τον ύμνησαν. Οι Ευαγγελιστές τον ιστόρησαν. Το αστέρι μαρτύρησε. Οι μάγοι οδοιπόρησαν. Δεν ήταν μία τυχαία συνάντηση ανθρωπότητας και Θεού, ούτε είναι μία γλυκιά και ρομαντική ανάμνηση. Ήταν και παραμένει αφορμή για αλλαγή, αιτία για διόρθωση.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας και αν αναζητήσουμε μέσα μας θα διαπιστώσουμε πολλά και αντιφατικά. Δίδαξε για αγάπη και έχουμε μίσος. Μίλησε για ειρήνη και έχουμε πολέμους. Κήρυξε ότι είναι το Φως και έχουμε σκοτάδια. Βεβαίωσε ότι είναι η Ζωή και προτιμάμε τον θάνατο.

Πάψαμε όμως να Τον ακούμε, να Τον υμνούμε, να Τον διαβάζουμε και να Τον προσκυνούμε. Είμαστε αναπολόγητοι ως άτομα και ως σύνολο. Θέλουμε να είμαστε Εκκλησία Του, μ΄ Εκείνον ως επισκέπτη στα προβλήματά μας και ως μάγο ιερό των θελημάτων μας. Ζούμε στην πλάνη μας και το απολαμβάνουμε.

Γιορτάζουμε για ακόμη φορά ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και μας παραχωρείται το δικαίωμα να αλλάξουμε πραγματικά και ουσιαστικά .Όταν θέλουμε το Φως να κοιτάμε τον Εμμανουήλ. Όταν ψάχνουμε την Ζωή να βλέπουμε το σπήλαιο Του. Εκεί υπάρχει Εκείνος που είναι το ΦΩΣ και η ΖΩΗ.

Τη χαρά της εύρεσης αυτής ας κάνουμε γιορτή και η αντάμωση των ευχών να είναι το τραγούδι της, που θ΄ ακούγεται στα πέρατα της γης και στα βάθη της αιωνιότητας.