ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Ο Χριστός επί του Σταυρού

τοῦ Ἀρχιμ. Χρυσοστόμου Κ.Παπαθανασίου Ἱεροκήρυκος Μητροπόλεως Ἀθηνῶν

Μεγάλη πνευματικῶς ἡ σημερινή πενθήρης ἡμέρα. Γιατί μεγάλα τά γεγονότα. Μεγάλη Παρασκευή καί ὁ Χριστός ἐπί τοῦ Σταυροῦ. Τῷ ὄντι ἡ Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τήν κεφαλαιώδη πρᾶξι, τήν ὁποία ἐπετέλεσε ὁ Θεάνθρωπος, πρός σωτηρίαν τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων.

Ἤδη ὁ Προφήτης Ἡσαϊας εἶχε πεῖ: «Οὗτος τάς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καί περί ἡμῶν ὀδύνεται» (Ἡσ.53,4) καί στό Ἱερό Εὐαγγέλιο ἀναγινώσκουμε: » Ἔδωκεν ὁ Χριστός τήν ψυχήν αὐτοῦ (ζωήν του), λύτρον ἀντί πολλῶν» (Ματθ. 20,28) καί ὁ Ἀπ.Παῦλος θά γράψει: «Ἀπέθανεν ὑπέρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν» (Α΄Κορ.15,3).

Κατ΄ἐξοχήν μέ τήν ἀνάστασίν Του ὁλοκληρώθηκε τό ὅλο ἔργο τῆς σωτηρίας τό ὁποῖο ἤρχισε μέ τήν ἐνανθρώπησίν Του.

Ποῖος ὅμως ὁ σκοπός τῆς Σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ; Διατί ἐσταυρώθη ὁ Χριστός; Καίριον καί θεολογικόν ἐρώτημα.
Τά ἱερά κείμενα ὁμιλοῦν περί ἑκουσίου πάθους τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Χριστός ἠδύνατο νά ἀποφύγει τόν σταυρικόν θάνατον. Ἠδύνατο νά καλέσει «πλείους ἤ δώδεκα λεγεῶνας ἀγγέλων»(Ματθ.26,53), πού θά τόν ἔσωζαν. Παρά ταῦτα, προσῆλθε ἑκουσίως στό Γολγοθᾶ. Δέν ἀπέφυγε τά πάθη, οὔτε τόν Σταυρικό θάνατο.

Μάλιστα προλέγει τό πάθος Του.

Πορεύεται πρός τά Ἱεροσόλυμα.

Γνωρίζει τόν προδότη.

Καί στόν Πέτρο ἀπαγορεύει κάθε ἀντίστασή του στό κῆπο τῆς Γεθσημανή,

Συλλαμβάνεται,

Δικάζεται,

Καταδικάζεται,

Ἐμπαίζεται,

Κολαφίζεται δηλ. ραπίζεται,

Μαστιγώνεται,

Σταυρώνεται ἐπί τοῦ ξύλου ὡς κακοῦργος.

Πεθαίνει ἐπί τοῦ Σταυροῦ κατά τό ἀνθρώπινον.

Γιατί ὅλα αὐτά;

Διότι ὁ ἄνθρωπος ἡμάρτησε. Παρήκουσε τόν Θεόν, ἔφυγε ἀπό τόν Θεό. Ἀπομακρύνθηκε ἀπό τόν Δημιουργό Του. Ἠλλοτριώθη τοῦ Θεοῦ. Ὑπετάγη στόν «ἀλλότριον» τόν διάβολον ἀπό τότε, ἀπό τόν Παράδεισο, ὅπου ἡ ἁμαρτία ἤνοιξε «χάσμα μέγα».
Ὡστόσο ὁ ἄνθρωπος ἔπρεπε κατά τήν ἀνεξερεύνητη βουλή τοῦ Θεοῦ νά ἐπανεύρει τήν «ἀρχαία μακαριότητα», νά ἐπανέλθει στό «ἀρχαῖο κάλλος». Ἔπρεπε νά γεφυρωθεῖ τό χάσμα.

Καί πρός τοῦτο χρειαζόταν ὁ Μεσίτης. Καί ὁ Μεσίτης εἶναι ὁ Χριστός. (Α΄Τιμ. 2,5). Ἔτσι διά τοῦ Χριστοῦ ἄρχεται νέα δημιουργία. Καινή κτῖσις. Ὁ Ἀδάμ εἶναι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐπί γῆς, χοϊκός. Ὁ δεύτερος Ἀδάμ εἶναι ὁ Χριστός ἐξ οὐρανοῦ (Α΄Κορ. 15,47-48). Καί ὁ πρῶτος Ἀδάμ διά τῆς παρακοῆς ἀπώλεσε τόν Παράδεισο. Ὁ δεύτερος Ἀδάμ ὅμως, ὁ Χριστός, ὁδήγησε τήν ἀνθρωπότητα καί πάλιν στό παράδεισο, στή θέα τοῦ Θεοῦ. Στό «ὁρᾶν τόν Θεόν».

Ὁ Χριστός ὑπέστη θάνατον, ὡς ἀντιπρόσωπος ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος. Ὅ,τι δηλαδή, ἔπρεπε νά πάθει ἕκαστος ἄνθρωπος, ἔπαθεν ὁ Χριστός. Ἐθυσίασε ἑαυτόν (Ματθ.20,28).

» Ἐγένετο ἱλασμός περί τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν » (Α΄Ἰω. 2,4).

» Προσήλωσε τάς ἁμαρτίας ἡμῶν εἰς τό ξύλον » (Α΄Πέτρ 2,24)

» Ἔδωκεν ἑαυτόν ἀντίλυτρον ὑπέρ πάντων» (Α΄Τιμ. 2,6).

Ἐξαγόρασε ἡμᾶς «ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου γενόμενος ὑπέρ ἡμῶν κατάρα» (Γαλ. 3,13).

Ὁ Σταυρός, τό ὄργανον αὐτό τῆς καταδίκης, ἔγινε διά τοῦ Χριστοῦ ἅρμα θριάμβου, στό ὁποῖο ὁ Θεός διέσυρε καί διεπόμπευσε ὅλους τούς ἐχθρούς δαίμονες. Ὁ Ἀπ.Παῦλος τό τονίζει αὐτό πολύ χαρακτηριστικά: Ὁ Χριστός στό Σταυρό, πού εἶναι «Θεοῦ σοφία», «ἀπεκδυσάμενος τάς ἀρχάς καί τάς ἐξουσίας ἐδειγμάτισεν ἐν παρρησίᾳ, θριαμβεύσας αὐτούς ἐν αὐτῷ» (Κολ.2,15). Ἔτσι «διά τοῦ αἵματος τοῦ Σταυροῦ», ὁ Θεός δημιούργησε τίς προϋποθέσεις γιά νά συμφιλιωθοῦν πρός Αὐτόν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Κατήργησε τήν ἔχθρα καί τίς διαιρέσεις μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί κατέστησε κατορθωτή τήν εἰρήνη καί τήν ἑνότητα (Ἐφεσ. 2,14-15). Στό ἐξῆς, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά μποροῦν νά ἀποτελοῦν ἕν Σῶμα, νά εἶναι Μία Ἐκκλησία, νά διαπνέωνται καί νά ζωοποιοῦνται ἀπό ἕν Πνεῦμα, νά καθίστανται καί πάλιν «συμπολῖται τῶν ἁγίων καί οἱκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. 2,19).

Οἱ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θά μιλήσουν γιά τό νόημα τῆς Σταυρώσεως καί θά ὑπογραμμίσουν ὅτι ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου «ἀγγέλους συνένωσεν τοῖς ἀνθρώποις καί μεσίτης τῆς φιλίας γέγονε» κατά τόν Μέγα Ἀθανάσιο. Ἡ Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ εἶναι » ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας, τό τοῦ Πατρός θέλημα, ἡ Δόξα τοῦ Μονογενοῦς, τό τοῦ Πνεύματος ἀγαλλίαμα» κατά τόν Ἱερόν Χρυσόστομον καί ὁ Θεολόγος Γρηγόριος ἐπιγραμματικά θά πεῖ: » Ρανῖδες αἵματος ἐκ τοῦ Σταυροῦ ὀλίγας, κόσμον ὅλον ἀναπλάττουσαι».

Ἀπό μᾶς ὅμως τούς ἀνθρώπους, ἐξαρτάται τό πῶς θά γίνει ἡ προσεικείωσις τῶν καρπῶν τῶν παθῶν τοῦ Χριστοῦ; Πώς θά νοιώσουμε τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου; Πώς θά Τόν προσεγγίσουμε, πώς θά βιώσουμε τόν Σταυρωθέντα, πώς θά ἑνωθοῦμε μαζί Του.
Τοῦτο θά γίνει μόνον μέ τήν μίμηση τοῦ Χριστοῦ. Δηλαδή ὅταν ὁ ἄνθρωπος συσταυρωθεῖ καί συναποθάνει καί συνταφεῖ μετά Χριστοῦ. Μεγάλες θεολογικές ἔννοιες, τίς ὁποῖες δύσκολα τίς κατανοοῦμε. Ὅμως μόνον ἔτσι ὁ ἄνθρωπος θά συναντηθεῖ μετά τοῦ Χριστοῦ εἰς «καινότητα ζωῆς», (Ρωμ.6,4).

Τό μυστήριον τῆς Σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα ἱστορικό γεγονός. Συνάμα ὅμως εἶναι καί αἰώνιο. Ὁ Κύριος σταυρώθηκε ἐπάνω στό Γολγοθᾶ μία ὡρισμένη χρονολογία πού ἀπέχει ἀπό τήν ἐποχή μας εἴκοσι αἰῶνες. Ἡ θυσία Του ὡστόσο εἶναι παντοτινή. Εἶναι καί σημερινή. Καί ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι ἔχουμε τήν δυνατότητα καί τό ἱερότατο προνόμιο νά ἀτενίζουμε τόν Σταυρό, νά μποροῦμε νά κάνουμε κτῆμα τῆς ὕπαρξής μας τήν λυτρωτική Του χάρι. Μᾶς ἔδωκε ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός τήν δυνατότητα νά βιώνουμε τήν παρουσία, τήν ἔνταση καί τό βάθος τοῦ μυστηρίου τῆς θυσίας Του στό γεγονός τῆς θείας Λειτουργίας, κάθε φορά πού τελεῖται ἡ ἀναίμακτος θεία Εὐχαριστία. Μόνον ὅταν καταστεῖ ὁ ἄνθρωπος «εὐχαριστιακός ἄνθρωπος», στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τότε ἀρχίζει νά αἰσθάνεται τί σημαίνει ὁ λόγος:» Ὁ Χριστός ὑπέρ ἡμῶν ἀπέθανεν» (Ρωμ. 5,8).

Ἀληθῶς, ὁ ἄνθρωπος, ὡς ἐλεύθερον ὄν πού εἶναι, βρίσκεται διαρκῶς ἐνώπιον δύο δυνατοτήτων. Ἤ θά ἀνασταυρώνει τόν Χριστό καί θά ὁδηγεῖται σέ πνευματική νέκρωση ἤ θά προσκυνᾶ τόν Σταυρό καί θά πορεύεται τοῖς ἴχνεσιν Αὐτοῦ. Μέση λύση δέν ὑπάρχει.

Τά ἐρωτήματα εἶναι καίρια. Θάνατος ἤ ζωή; Χριστός ἤ χάος;
Ἀνάσταση κρίσεως καί καταδίκης ἤ ἀνάσταση ζωῆς αἰωνίου;

Κείμενα από την συντακτική ομάδα του orthodoxia.info με πληροφορίες από άλλα sites και άλλες δημοσιεύσεις